
donateur
De Babydoekjes affaire
Inleiding
Deze I Love Techno editie wordt mijn 6e of 7e op rij. Wat ik de voorgaande jaren wel heb geleerd, is dat er weinig zo lekker is als na een nachtje tapdansen in die Expohal ook nog eens 3 uur met je lekkere stinkende lijf in je lekkere stinkende outfit te moeten vertoeven in een bus vol met 49 andere stinkende lijven in stinkende outfits. Wat dan een beetje helpt is jezelf met je stinkende lijf in een schone outfit hijsen. Echter, daar doe je jezelf maar half plezier mee. Was het maar zo dat we een douche aan boord hadden, zij het niet dat dit om budgettechnische redenen niet haalbaar is en om dan ook maar niet te spreken over het douchecomfort tijdens de rit. Er moet toch een oplossing zijn? Zijn wij dan zo primitief dat wij alleen maar weten hoe wij onszelf moeten bevuilen, maar geen idee hebben wat er aan te doen?
Een idee is geboren
Hoe kunnen wij het onszelf en onze mede busreizigers dan toch aangenaam maken? Op welke wijze wordt het mogelijk de terugreis een feest op zich te maken? Hoe kunnen wij ons reukorgaan weder verrijken met de heerlijke geuren van bloesem en lavendel in plaats van die verkankerde stank die het Belgisch onderonsje aan onze lichamen heeft doen hechten? Het antwoord ligt al jaren binnen handbereik en het is ons niet eens opgevallen!! Babydoekjes is het antwoord!! En die zullen ook deze ronde weder hun aanwezigheid niet onopgemerkt voorbij laten gaan.
Het eerste contact
We gaan een paar jaartjes terug en bevinden ons in de bus op het parkeerterrein van de Flanders Expo, alwaar de chauffeur geduldig wacht tot zijn bus gevuld is met stinkende, drugsgebruikende jongeren. Even onder de armen snuffelen,... Mijn voorspellingen waren weder uitgekomen. De frisse geur van de morgendauw heeft mijn lichaamsoppervlak verlaten en plaatsgemaakt voor de nekkende geuren van de overblijfselen van een met zure regen besprenkeld bos, alwaar praktisch geen leven meer mogelijk is. Mijn tas gaat open en de geur van een frisse outfit komt mij tegemoet. Respectvol pak ik het voorzichtig uit de tas, waardoor het pak verse babydoekjes zich als een bron van genot zichtbaar maakt. Ik pak het beet en maak het voorzichtig open. Een explosie van frisheid komt mij tegemoet. Gehaast alsof dit mijn laatste busreis wordt kleed ik mij uit. Het spel kan beginnen. Ik hef een doekje uit de verpakking en laat het als een veertje op mijn huid neerkomen. Het eerste contact is gemaakt. Na enige wrijvende bewegingen begin ik de eerste symptomen van het schoon zijn weder te ervaren. Ik kan niet meer stoppen.
Een trend is gauw gezet
Slecht enkele seconden duurde het. De overweldigende frisse geuren van de doekjes hadden hun weg gevonden door de hele bus heen. Eén voor één zag ik de gezichtjes verbaasd mijn kant opdraaien, tot uiteindelijk iemand de verlossende kreet slaakte: "BABYDOEKJES!!!!!" Als een stel jonge hongerige wolven baanden zij zich een weg naar mijn pak babydoekjes, zetten hun klauwen erin, en trokken met geweld één of meerdere doekjes tot zich. Ook voor hen kon nu eindelijk het feest beginnen. Het duurde niet lang of de halve bus stond zich bijna naakt te bevredigen met de zachte aanraking van de doekjes. Wrijven, schuren, het maakte allemaal niet uit. Als we maar schoon werden en lekker gingen ruiken.
Een mooi gezicht
Nu is dit opzich al een mooi verhaal. Maar had ik al verteld dat we nog steeds op een parkeerplaats stonden? Zo één waar nog 100 andere bussen staan. Nooit eerder heb ik zulke verbaasde koppen gezien van achter het raam van naast ons geparkeerde bussen en voorbijflitsende wandelaars. Van stomheid geslagen waren ze. "Wie bedenkt nou zoiets, en waarom heb ik het niet bedacht." dachten ze waarschijnlijk.
Mooie herinnering
Ik weet nu eigenlijk niet voor wie het de mooiste herinnering is. Voor hen die bij mij in de bus zaten, of voor hen die het van buiten mochten aanschouwen. Feit is wel, wat mij aangaat, dat ik het maar niet kan vergeten, omdat er geen feest aan me voorbij gaat waarbij ik er niet aan wordt herinnerd door één of andere malloot die vanuit een andere bus of vanaf de straat aandachtig heeft staan genieten van het aangezicht van zichzelf schoonmakende jongeren, en mij daar dan ook nog eens in heeft herkend.
Stuur dit verhaal naar tenminste 10 mensen die je aardig vindt! Er staat je dan binnenkort een verassing te wachten!