Ik heb genoeg van het leven gezien om te weten dat er je meer dan zat ellende ten deel kan vallen , ookal zul jij vinden dat ik een broekie ben.
Na elke dal komt een piek en vice versa , ga je bij de pakken neer zitten dan blijf je op den duur in dezelfde negatieve spiraal zitten.
Met positief denken en jezelf hard inzetten kom je een heel eind
Ja en? Dus JIJ vind, dat de manier waarop JIJ tegen het leven kijkt, en de manier waarop JIJ met problemen omgaat ook geldt voor een ander?
De dood van een geliefde bijvoorbeeld daar kan de één veel beter mee omgaan dan de ander kan, en dat heeft niets met willen te maken, maar met KUNNEN
Draagkracht, coping, whatever...moet ik het uitleggen?
Jij denkt op jouw manier prima, ik denk op de mijne, en de rest van de wereld denkt er op hun manier over.
Echter jouw manier van kijken opleggen op een ander is zo achterlijk, alsof JIJ kan bepalen hoe iemand zich moet voelen of welke actie ondernomen kan worden?
Ik ken mensen en heb mensen zien gaan die het ook niet meer zien/zagen zitten en als ik dan hun levensverhaal hoor...tsjah wie ben IK dan om te zeggen...kop op joh! Zo erg is het niet? Na regen komt zonneschijn?
Voor hen is het kennelijk wél zo erg!
Meneer x kan misschien na de dood van zijn familie, na invalide te zijn geraakt, vrienden zijn kwijtgeraakt, gokschulden te krinhgen whatever...nog denken...Ik ga ervoor..
Meneer z denkt misschien na het mislukken van een carrïere en het verbreken van zijn relatie...Ik wil niet meer
Wie ben JIJ dan om te zeggen dat meneer Z daar ongelijk in heeft? kan JIJ bepalen in hoeverre en in welke mate iets bij iemand losmaakt? Ben JIJ degene die hen dan mag veroordelen?
Nee dus! Als je zo graag je mening wilt geven, moet je leren eens af te stappen van je eigen principes en verder te kijken dan vanuit je eigen ferentiekader
en ik durf volmondig te verkondigen dat ik maar op 1 manier zal gaan , en dat is een natuurlijke dood.
[/cite[
Ik hoop het voor je, maar zeker weten doe je het nooit. Of je moet een glazen bolletje hebben staan op je tuinmeubel? mocht het niet zo zijn...dan zou ik je tenminste geen egoïstische bal gehakt noemen
[cite]Ik heb een afkeer tegen zelfmoord , omdat ik het een laffe manier vind om om te gaan met problemen waarbij je ook nog eens een hoop mensen met veel verdriet en vragen achterlaat.
In hoeverre vind jij trouwens dat jij verantwoordelijk bent voor de mensen om je heen en in hoeverre heb je die over jezelf? in hoeverre gaat jouw egoisme en in hoeverre reikt jouw eigen keuze? Is het zo dat je ondanks alles in je leven, moet leven blijven voor anderen?
Vind jij het dus zo dat iemand met veel pijn en verdriet moet leven blijven omdat jij anders pijn en verdriet hebt? Wie is nu de egoïst dan?
En nog even wat, iedereen die ook maar speelt met de gedachte suïcide te plegen...zijn allemaal in bepaalde mate ontoerekeningsvatbaar. die mensen zien geen uitweg meer, hebben hun hoop voor de toekomst verloren. wanneer is iemand dan volgens jou 'ziek genoeg' om suicide te mogen plegen?