Die poepluier? Nee, daar ben ik mee naar bed gegaan. Maar je gelooft nooit dat je zoveel voldoening kan halen uit het verschonen van een luier.
Ik zal het proberen uit te leggen. Vroegah had ik een Golden Retriever. Die kreeg ik als bolletje wol van 8 weken. Dat beestje groeit dan met je op en daar ga je je aardig aan hechten. Op een gegeven moment komt zo'n hond een keertje terug met zijn bek vol, jawel, stront. Blijkbaar had die hond het idee gehad dat wat hij wilde eten lekker was. Dit bleek natuurlijk niet zo te zijn, en nu zat hij met de gebakken pe... stront. Zo'n hond komt dan aangelopen bij je en dan zie je hem smakken alsof hij vier toffeé's tussen z'n kiezen heeft. Dit houdt maar niet op. Je geeft veel om zo'n beest en je trekt op dat moment de enige juiste conclusie en pulkt al die bagger tussen zijn tanden/kiezen/tandvlees/wangen vandaan, net zolang totdat hij weer aardig schoon is. Dat beestje kijkt je dan aan met een blik wat het allemaal de moeite waard maakt. Je wast je handen en klaar is ke.. mus. In dit geval gaat dat nog een stukje verder. Ik kan uit ervaring vertellen dat je je in drie weken sneller hecht aan een kind dan in drie jaar aan een hond. Blijkbaar is er met een kind nog wat meer chemistry (nee, ik had niks gebruikt) aan de hand. Mijn dochter ligt dus 9 vd 10 keer heerlijk te tukken waar dan ook. Ze trekt dan allerlei vrolijke gezichtjes. De boeken weten je te vermelden dat een kind van haar leeftijd niet droomt. Die van mij zal dan wel speciaal zijn of ze slaapt erg apart. Anyway, op een gegeven moment gebeurt er iets waardoor ze niet lekker door kan tukken. Ik las dat dat drie dingen kunnen zijn... en uit ervaring weet ik te vertellen dat dat in mijn dochters geval tot nu toe aardig klopt: 1. Ze heeft honger. 2. Ze moet poepen. 3. Ze heeft een vieze luier. Ik heb zelf hier een vierde aan toegevoegd: 4: een willekeurige combinatie van de dingen hierboven. Eerst hangen we haar dus aan de borst. Ik offer mijn favoriete plaats graag voor Gaya op. Zijn slurpen als een Nilfisk en ja hoor... de rust is wedergekeerd in koppie Gaya. Niet voor lang though.. voor je het weet lijkt het alsof er onweer gaande is. Je gelooft het in eerste en tweede instantie niet, maar die geluiden komen echt uit dat meisje van drie weken en 3,5 kilo. Hieropvolgend verschijnt er weer een opgelucht gezichtje en tuimelt ze in slaap. De zojuist uitgeworpen balast is nog warm en voelt prima aan schijnbaar. Helaas voor haar droogt dit op/uit en wordt het ook stukken minder aangenaam. Ze kijkt eerst vertwijfeld en weet het dan zeker: Dit zit niet lekker. Het enige woordje dat ze hiervoor gebruiken kan is: AAAAA. Op dat moment vergeet je trouwens alle regels en leg je haar bijvoorbeeld zo weer aan de borst. Na drie pogingen weet je het al, de luier. Als je ziet wat voor een ellende dat geeft in haar hoofdje waardoor ze niet lekker ontspannen kan liggen dan ben je er dus totaal niet meer mee bezig dat die luier vies is ofzo. Je verschoont een luier in ongeveer 32 seconden. (jaja, ik doe daar wedstrijdjes in!) Daarna kijkt ze je aan met die grote ogen en zegt ze in je gedachten: bedankt! En valt ze heerlijk rustig met een volle buik in slaap.
