Weet je wat ook lullig is aan sinterklaas..
Dat het ene kind b.v. de nieuwste spelcomputer krijgt, en het andere kind .. een potlood en een gummetje.
Hoe moet het laatste kind zich dan voelen ?
Zo gaat het binnen het geloof ook. "God is liefde". Maar zeg dat maar eens tegen iemand die enkel ongeluk heeft gekend in zijn leven. Die wordt dan nog een schuldgevoel aangepraat ook.
Hoe komt dat toch zo Lewis? Welke ervaringen hebben daaraan bijgedragen? Dit moet gewoon een (verschrikkelijke) oorzaak hebben.
Jammer dat je er niet inhoudelijk op in gaat. Het is voor mij geen kwestie van verschrikkelijke oorzaken. Het is een kwestie van kritisch leren kijken naar de wereld en niet zomaar aannemen wat andere mensen altijd gezegd hebben. Ik denk eerder dat mijn verhaal te confronterend voor je was en dat je ging beseffen dat je eigenlijk nog in sinterklaas gelooft. Om vervolgens te proberen je eigen schande te wissen door zo fel te reageren.
Ooit was ik ergens op bezoek waar ook een klein kind was. Op een gegeven moment ging het gesprek over sinterklaas en het kind vroeg of sinterklaas nu echt bestond of niet. Waarbij ik te kennen gaf dat dat niet het geval was. Het kind begon te krijsen en te schoppen en de andere aanwezigen begonnen te roepen dat het niet waar was en dat hij wel degelijk bestond. Ik werd verketterd en nog net niet over de kling gejaagd. Dat soort gedrag zie je ook terug bij volwassen gelovigen. Zodra je ze met de beide benen weer op de grond zet merk je dat ze gaan schreeuwen en met geweld proberen de schande uit te wissen. Een beetje het gevoel dat je als volwassene wordt betrapt stiekem uit een boek van Pinkeltje aan het lezen bent en het gelooft. Ook de mensen die duidelijk weten dat het niet bestaat doen mee aan de collectieve indoctrinatie omdat zij er belang bij hebben.
Qua opvoeding heb ik precies hetzelfde meegemaakt J-A. En dat is vreselijk inderdaad.
Alleen kon ik mijn ouders op een gegeven moment vergeven voor alles; de perfecte opvoeder bestaat niet.
Vergeven betekent niet dat ik de daad en het gedrag ga goedkeuren. Als je het slachtoffer geworden zou zijn van een zedendelict ga je ook niet op het forum zedendelicten promoten enkel en alleen omdat je je ouders kon vergeven. Waarom dan wel met religie? Vergeven moet je helemaal zelf weten, maar ga het verdervelijke systeem dan ook niet het hand boven het hoofd houden. Kennelijk vond je het toch niet zo erg. En dan ga je ook nog suggereren dat IK iets vreselijks heb meegemaakt.
ik ken hele andere religieuze mensen, die opvoeden met kennisgeving en zonder straf of bedreiging of angst.....
Niet willen geloven heeft voor iemand binnen een gelovige omgeving altijd negatieve consequenties. Dat is ook straf. Uitstoting, negeren, kleineren of zelfs wraak komen voor. Dat kan je allemaal mooi verpakken zodat niemand erachter komt, maar het is er wel. Dat er dan sprake is van angst lijkt me duidelijk. Jammer genoeg komt dat zelden naar buiten.
Kun je het dan ouders kwalijknemen hun eigen kind op te voeden met de overtuiging die ze zelf hebben.
Wat mij betreft zit er een groot verschil tussen opvoeden met in het achterhoofd een bepaalde overtuiging en opvoeden met het opdringen van een overtuiging. Dat verschil uit zich in extremen. Bv een kind die continu te horen krijgt dat iedereen hem laat vallen op het moment dat hij niet meedoet. Of een kind die niks mag doen dat zogenaamd "tegen" de overtuiging is. Straf, bedreiging, angstzaaien en absolute tucht en gehoorzaamheid eisen zijn zaken die niet meer onder "fouten in de opvoeding vallen". Het wordt bewust met een doel gedaan. Indoctrineren is duidelijk iets anders dan opvoeden met een bepaalde kleuring.
Net als bij psychologie al die modellen over hoe ze denken dat het is, maar komen met bewijs als 'zenuwbanen lopen van gebied x naar gebied y' ho maar.
Je hoeft de binnenkant niet te kennen om toch zinvolle verklaringen te vinden. Vaak is die binnenkant ook niet relevant. Je hoeft niet te weten hoe moleculen veranderen om toch te concluderen dat een organisme volgens bepaalde wetten verandert.
alleen dat het leven op aarde niet door puur toeval (Darwin)
Hier ga je al de mist in. Je bent de zoveelste die iets toeschrijft aan de evolutie-theorie dat er niet is. Sterker nog: het is eerder andersom. De aarde en het leven ontstaan niet per toeval. De omgevingsfactoren waren gewoon gunstig: geschikte materie in het heelal en een prachtige ster als zon zodat hier een gunstig klimaat kon ontstaan.