aan elke relatie moet wel eens gewerkt worden en als je echt van elkaar houd dan ben je bereid om ervoor te vechten
soms heeft het geen zin meer om te vechten en moet je verstandig zijn en er een punt achter zetten,
dat moet je altijd! Maar 'men' is daartoe niet meer bereid...
Gavroche
soms heeft het geen zin meer om te vechten en moet je verstandig zijn en er een punt achter zetten, is zonde van je tijd dan als je toch niet bij elkaar blijkt te passen en tegen beter weten in ervoor blijft vechten. Dat gaat tijdelijk weer goed maar komt steeds weer terug
Hebben jullie ook weleens dat je moet vechten voor je relatie??? dat het ff in een dipje zit?
maar echt moeten vechten voor je relatie,das volgens mij niet goed voor je relatie......
als je je stinkende best moet doen om iemand bij je te houden dan kan je ze beter laten gaan,denk ik........
Volgens mij zouden meer mensen zich af moeten vragen of ze aan een relatie toe zijn voordat ze aan een relatie beginnen .. of een ander het idee geven dat er iets mogelijk is.
Daarnaast zou het ook wat makkelijker zijn, als er wat meer gepraat werd binnen relaties en wat meer openheid zou zijn over werkelijke gevoelens, zodat je er samen aan kan werken.
Meestal komen mensen niet verder dan de "symptomen" en zien ze/of willen ze het echte probleem niet zien.
Vechten opzich is natuurlijk wel een goede instelling, maar als je allebei denkt dat er wat anders aan de hand is, kan je vechten tot je een ons weegt.
Dus je verdiepen in elkaars gevoelens en niet je eigen conclusies trekken, maar luisteren naar wat de ander te zeggen heeft zou het vechten allicht makkelijker maken.
Soms is het doel het niet goedmaken tussen elkaar, of proberen bij elkaar te blijven, maar juist de ander met zijn/haar gevoelens/problemen helpen, waarna die persoon er weer voor wil/kan gaan.
Door juist te graag te willen, krampachtig vasthouden aan de ander kan je de afstand tussen elkaar juist groter maken.
De ander de ruimte geven en steunen met zijn/haar probleem/gevoelens heeft meestal een veel grotere kans van slagen.
Maar ja, jezelf verdiepen in een ander zijn siuatie, geloven in het gevoel voor en van de ander, je angsten en onzekerheden overwinnen, jezelf tijdelijk wegcijferen, terwijl je zelf TIJDELIJK bepaalde dingen moet missen binnen een relatie, om de ander te "helpen" en daarmee de relatie te laten bestaan, schijnt iets heel moeilijks te zijn.
In staat zijn je eigen "tekortkomingen"/slechte eigenschappen (die we allemaal hebben)/WARE gevoelens toe te geven is denk ik 1 van de belangrijkste dingen om een relatie succesvol te maken.
Stug vasthouden aan je eigen situatie, je eigen kijk op de situatie en niks op willen geven of over hebben voor de ander maakt een relatie praktisch onmogelijk.
Een relatie zonder onzekerheid, "opofferingen", pijn en meningsverschillen op z'n tijd heb ik nog niet meegemaakt of om me heen ervaren.
Praten is heel erg belangrijk
Ik denk dat teveel mensen hun partner niet genoeg waarderen, alles word na een tijdje "gewoontjes" en daar ga je nou juist de fout in. Probeer juist altijd je relatie spannend, liefdevol en eerlijk te houden. Want eerlijkheid duurt nog altijd het langst en word ook het meest gewaardeerd door de ander. Als je moet vechten voor je relatie dan heb je al aardig wat verwaarloosd denk ik...