Manon: ik begrijp je ook wel hoor. Ik heb zelf een relatie van 5 jaar gehad en toen dat overging zijn we nog jaren goede vrienden geweest. Heb het er HEEL moeilijk mee gehad toen dat, mede door mn eigen toedoen, kapot liep. Ik heb 'm een jaar niet gezien en er is in dat jaar geen dag geweest dat ik niet aan 'm gedacht heb.
Gelukkig hebben we na anderhalf jaar de boel eens goed uitgepraat en nu zien we elkaar af en toe, mailen wat en het voelt relaxter dan ooit tevoren.
Ik weet nu, dat je elkaar niet perse hoeft te zien of bij elkaar hoeft te zijn. Dat het niet per definitie allemaal voor niks geweest is. Er zijn momenten dat ik het gevoel heb dat niemand me begrijpt, alleen hij. Maar andersom geldt dat ook. Als de liefde echt is geweest, dan weet je dat ook hij die herinneringen heeft en dat er ook bij hem momenten zijn dat 'ie aan je denkt.
Voor mij is dat voldoende, ik heb er vrede mee en ik ben er blij mee dat we in elkaars hart nog altijd verbonden zijn. De liefde tussen ons was echt en dat is voor mij genoeg.
Zo anders is het met mn laatste ex. Dat is nu 2 jaar uit en we zijn 3 jaar samen geweest. De start van onze relatie verliep al heel stroef. Er is veel voor opgeofferd en ik heb veel momenten van pijn gekend.
Ondanks dat ik diep in mn hart wel beter wist, kon ik hem niet loslaten. op de momenten dat mn verstand sprak wist ik "Jacqueline, deze jongen past niet bij jou". Maar mn gevoel was zo anders. Hij zei dat 'ie oud met me wilde worden, met me wilde trouwen, kinderen van me wilde...hij keek me vaak aan en had dan tranen in zn ogen. Het voelde ZO echt...
Niets was minder waar. De klap kwam hard aan toen 'ie een ander had. En dat was niet de eerste.
Achteraf gezien was het niet eens dat wat me zo diep geraakt heeft, maar de respectloosheid waarop 'ie vanaf dag1 over me gesproken had. Ineens werden alle registers opengetrokken en hoorde ik hoe minachtend hij over me praatte. Tegen zn nieuwe vriendin vertelde hij alles. Over mn verleden, al mn diepste geheimen...Dingen die niemand wist vertelde hij honend in de kroeg en hij lachte erbij. Jackie de gestoorde freak...
Zij heeft me minstens net zo hard geraakt. Zij pakte de telefoon en belde me op. ze voelde zich schuldig. Ik heb weken met haar zitten praten. Gelachen, gehuild...
Ze heeft letterlijk tegen me gezegd dat ik voor haar meer betekende dan mn ex. Dat het afgelopen was. Hij was in de beginmaanden met haar ondertussen ook alweer 5x vreemdgegaan. "Ik trouw nog liever met een varken" zei ze.
Nu zijn we dik 2 jaar verder en zij zijn nog steeds samen. Ik ben de grote boeman. Ik heb me laten kennen destijds. Ik heb m in zn gezicht gespuugd (nadat ie me opbiechtte dat ie al die sexavontuurtjes ook nog eens niet safe gedaan had)...ik heb een kras op zn auto gezet, zn vrienden gebeld...
Net zo goed als dat iedereen in die familie die gekomen is en weer gaat de boeman is. Zo gata het altijd. het ligt nooit aan hen, altijd aan een ander.
Ik heb een heleboel dingen gedaan die ik nu NOOIT meer zou doen. Maar ik ging kapot toen. Ik was net weer op aan het krabbelen na jaren depressies en vervolgens flikt degene die het dichtse bij je staat zoiets.
Het is nu 2 jaar geleden en ik ben kei- en keihard gaan knokken om wat van mn leven te maken. Heb met hem jaren mn school verwaarloosd, me enorm in de schulden gewerkt, mn ouders verwaarloosd...langzaam aan gaat het beter. Ik heb weer goed contact met mn ouders, probeer zo goed en kwaad als het gaat mn studie succesvol af te ronden en ben veel positiever gaan denken. Ik heb geleerd onafhankelijk te zijn en ben sterker dan ooit.
En toch???
Toch kijk ik nog altijd om me heen als ik op stap ben in Ehv. Toch blijf ik vaak weg uit de stad omdat ik hem niet wil zien. Toch zit de woede nog steeds heel diep. Ik voel me prima alleen maar weet ook dat dat niet alleen de reden is dat ik nog single ben. Mn vertrouwen is nog lang niet hersteld.
Hij heeft gewoon een stuk van mn hart gebroken en de littekens zullen altijd blijven.
Ik heb 'm nu een half jaar niet gezien, probeer het ook te vermijden want hoe graag ik ook mn rug wil rechten en m wil laten zien dat ik mijlenver boven hem sta...dat ik er WEL kom terwijl hij nog steeds al dealend aan zn geld moet komen...toch weet ik dat het me zal kwetsen als ik hem in zn ogen kijk. Dat dat me pijn doet.
En die pijn, die gun ik hem niet meer.
Ik hoop dat ik hem pas weer tref als ik mn diploma binnen heb. Dat zal al heel veel schelen. Dat ik hem kan laten zien dat zn plannetje om mij kapot te maken niet gelukkt is.
Het ingewikkelde is dat je gevoel en je verstand vaak zo anders kunnen zijn. En dat je er vaak ingeluisd wordt door een van beide.
Ik vraag me vaak af of hij nu werkelijk ene spel gespeeld heeft en echt niets meer om me geeft. Wanmt tegelijkertijd hoor ik van mensen die in de kroeg komen voortdurend dat ie nog altijd over me praat. dat ie als eerste de nieuwe roddels over me wil horen. Dat HIJ mij nog wel tegenkomt in de stad, terwijl ik hem niet meer zie.
Volgens mij hou ik hem nog veel meer bezig dan andersom. Als hij ECHT geen fuck meer om me zou geven zou 'ie al die verhalen niet eens willen horen, ik spreek uit ervaring, ik wil niets van m weten.
En dat is dan maar mijn troef. Dat ik diep in mn hart donders goed weet dat hij zich echt wel schuldig voelt. En dat ie dat gevoel voor de rest van zn leven met zich mee moet dragen. Dat IK degene ben die hem recht in de ogen kan kijken en hij weet dat HIJ fout zat.
It takes time Manon, zeker in "ons" geval
, maar uiteindelijk kom je er echt sterker uit. Ik ben er al bijna, voel dat het gaat lukken. En het gaat jou ook lukken!!!!!!
