Spannend verhaal

"Wat voor spannende verhalen zullen zich er hier nu weer gaan voordoen?"

nou:
2 dingen komen nu in me hoofd op...
1: ik begin een megasuf verhaal, en stop na enkele regels om het spannend te houden, of
2: schrijf er gewoon met z'n allen eentje samen...


hoe ik hier verzeild kom? dat WTF gedeelte sprak me aan

late we erm et zun alle 1 make

Er was eens..

..een klein krasje-op-de-cd-en-juist-precies-over-dat-ene-nummer-wat-zo-mooi-is, en die...

Kras die sloeg zijn moeder voor zijn hasses en.......

Toen kreeg ie flink op zijn flikker van zijn moeder maar natuurlijk laat dat krasje het daar niet bij zitten, hij..

sloeg over en sloeg over ..... heel de vloer onder de kras....

...en toen hebben ze dat maar industrial genoemd

Vraag maar aan Industrial Jumpie(The Symbionth)




..........

De legende van Henk Dorpel.

Vroeger, in de late jaren 20 van de vorige eeuw, stond de blokhut waar we nu in verzeild zijn geraakt er ook al. Toen was er echter nog geen café, geen voetbalveld en verharde weg...er was alleen de blokhut en heeeel veeel bos. Donker bos.
Toch repeteerde er toen al een muziekvereniging in de Blokhut. De Blokkenbloazers. Met een ledental van 18 leden waren zij een mooie verniging en traden ze vaak op in de heerschappen Losser en Oldenzaal.
De trombonist was de beroemde Henk Dorpel. Hij werd over het algemeen gezien als de leider van het gezelschap. Ook was hij de eigenaar van De Blokhut. Ze traden dus eigenlijk bij Henk thuis op.
Henk was altijd luid en duidelijk aanwezig op de repetities die ook op maandagavond gehouden werden. Zijn krulsnor en zwart nep-lederen hoed viel direct op! Wat een portret was het!
Na de repetities werden er meestal nog wat kroezen bier gedronken. De Blokkenbloazers waren een gezellige vereniging. Dat bleek elke week wel weer.

Op een nazomeravond in September werd er als normaal gerepeteerd in De Blokhut. Zoals gewoonlijk werden er een aantal kroezen bier gedronken op de geslaagde repetitie en de geboekte vooruitgang. Het weer zou echter roet in het doorbakken eten gooien. Het was al een tijdje aan het onweren in de verte e iedereen werd toch wat bezorgd. De leden moesten immers nog naar huis lopen of fietsen. En ze kwamen uit alle windrichtingen.
Niet veel later was Henk Dorpel nog alleen in zijn huis. Iedereen was vertrokken om zodoende droog over te komen. Henk ruimde wel op. Dat mocht hij graag en fluitend doen.
Drup, drup...daar begon het. Hij had het onweer al eigenlijk niet meer opgemerkt toen er ineens een felle flits kwam, gevolgd door een oorverdovende knal!!! Henk schrok zo door dit geweld dat hij twee lege kroezen liet vallen van schrik. Het begon opeens ook kei- en keihard te regenen.
Het regende zo ongelooflijk hard dat Henk al gauw van mening was dat dit wel eens het einde van de wereld kon zijn...de Apocalyps! Hij dacht aan zijn arme makker van de muziek. Maar hij wist niet dat deze rustig naar huis liepen en fietsten. Het weer had het op Henk gemunt om duistere redenen.
Het regende ondertussen zo ongelooflijk hard dat het water onder de deuren naar binnen kwam. Natte voeten waren niet te voorkomen en Henk bracht enkele waardevolle spullen in veiligeid op de bovenverdieping. Toen hij voor de derde keer liep kon hij al niet meer naar beneden. Het water was op zeg hem onverbiddelijk op te slokken. Henk raakte in een hysterisch paniek en rende naar de zolderkamer...het water haalde hem echter bijna in en Henk verkeerde in een ondraaglijke angst...angst voor het onbekende. Wat zat er achter deze wereld? Maar nog belangrijker...waarom ik? Wat heb ik gedaan? Vragen die onbeantwoord bleven want Henk ging kopje onder...Onder water vocht hij en zijn angst.sloeg om in een ongekende woede! Een woede die in de heerschappen Losser en Oldenzaal nog nooit gevoeld was en die men daarna ook nooi weer zou voelen. De innerlijke kracht van Henk Dorpel werd tot aan de Vossenbelt hij ambt Gronau gevoeld en velen beefden van angst.

Niemand wist echter wat er aan de hand was. Toen het water optrok en men de volgende dag ging kijken was de schade groot. Maar tussen de puinhopen was geen spoor te bekennen van Henk Dorpel. Men zocht in de bossen tussen de opgedroogde bladeren maar men vond niets. Totdat buurtbewoner Tonnie Beernink een meertje vond. Dit meer was in die tijd een kuil waar heksen in vergaderden maar het was nu volgelopen met het vele water. Daar vond men de zwarte-neplederen hoed van Henk Dorpel....