Echte liefde..?

Eindelijk, vrijdag.. Het is zover, de week is weer voorbij en het weekend kan beginnen! Het weekend waar ik al weken naar verlang. Morgen weer eens met een paar vrienden, die ik lange tijd niet gezien heb, samen naar een dik feest. Helemaal Los, met de hoofdletter ‘L’! Ter voorbereiding op morgen besluit ik nog maar even naar die vriendelijke meneer van de hoek te gaan, om wat ongekend feestplezier in te slaan..

Na dit, niet noodzakelijke maar, voor mij extreem prettige goedje ingekocht te hebben, besluit ik nog even naar mijn meisje te gaan. Ik ben nu toch in de buurt. Ik ken haar nu een tijdje en ik heb dit nog nooit zo ervaren. Nog nooit ben ik van iemand zo bespottelijk week geworden, als van haar. Het is gewoon te idioot voor woorden hoe zij mij betoverd. De dingen die ik soms zeg en doe.. als ik in de spiegel kijk draait mijn spiegelbeeld zich om uit schaamte. Ach, wat maakt het ook uit. Wat een beetje liefde al niet kan doen..

Bij haar aangekomen word ik, zoals ik al had verwacht, meer dan welkom en liefdevol ontvangen. Van de spreekwoordelijke koetjes en kalfjes belanden we al snel weer in haar kingsize bed onder de satijnen lakens. Meteen weet ik weer waarom ik me zo tot haar aangetrokken voel; de directheid, zelfverzekerdheid en begeerte die ze uitstraalt en ze mij doet voelen. Nu weet ik pas hoe het is om écht verliefd te zijn. Wanneer haar handen mij aanraken, deze mij strelen over mijn dij, en zij slechts over mij heen buigt, alleen dan al schiet ik richting de top van de Eiffeltoren. Gelukkig kan ik mijzelf snel genoeg hervatten, om zo een vroegtijdige triomphe te voorkomen. Na nog even aan mijn oude lerares Maatschappijleer te hebben gedacht, heb ik het gevoel dat ik er weer met volle kracht tegenaan kan. Ik heb mijzelf blijkbaar iets overschat, want korte tijd later is het alsnog zover. Nu bereik ik wel de finish, of ik het wil of niet. Er is geen houden meer aan. Het lijkt mijn god wel of ik in geen jaren richting Parijs ben geweest!

Wanneer we ons aankleden valt mijn blik op mijn horloge. Kut, is het al zo laat?! ‘Time flies when you're having fun’ krijgt in deze situatie in één keer veel meer lading. Nu weet ik in wat voor toestand de auteur van dit gezegde was, toen hij deze oneliner verzonnen heeft. Maar goed, vlug afscheid nemen want ik heb nog een drukke avond voor de boeg. Als ik dit denk, dwalen mijn gedachten af naar morgen..

Terwijl we knuffelend afscheid nemen, probeer ik tegelijkertijd en dus onhandig mijn jas aan te trekken. “Tot de volgende keer?�, vraagt mijn meisje lief maar ook sneaky en doortastend. “Ja, natuurlijk�, zeg ik en geef haar tegelijkertijd de afgesproken €100,- die ze zojuist méér dan waard is geweest…