Je lichaam verlangt nog naar een paar uurtjes rust na die heftige party van afgelopen nacht maar helaas, het is weer tijd om verder te gaan met het normale leven. Het leven van serieus zijn en hard werken. Alleen het idee al, in combinatie met het opstaan laat je voelen hoe brak je lichaam eigenlijk nog is. Eerst een lange warme douche, misschien voel je je daarna wat beter. Eenmaal aan gekleed de deur uit gelopen zijn al die gedachten snel weer weg gevaagd, het is koud en het regent. Gelukkig woon je vlakbij het station en kun je snel de trein in. De trein waarin je nog minimaal een uur moet zitten voordat je op de plek van bestemming bent. Nat en koud plof je neer op een bankje aan de kant van het raam, zodat je lekker onder uitgezakt met hoofd tegen het raam, je lichaam nog wat rust wil geven en nog even weg te dromen bij de herinneringen van afgelopen nacht.
Wegdromend naar die super vette Dj's die het weer uitmuntend gedaan hebben, die heerlijke trance waarin je afgelopen nacht nog verkeerde, schrik je abrupt wakker. Schichtig kijk je omheen om tot de ontdekking te komen wie of wat jou rust verstoort. Langzaam dringt het tot je door, er is iemand de trein in gestapt die kennelijk een heel saai weekend heeft gehad zodat hij nu de muziek zo hard aan moet hebben staan dat de volgende coupé nog mee kan feesten. De oordopjes zijn verleden tijd en ingeruild voor het krakende speakertje van zijn mobiel. Het geluid van slechte rap is duidelijk hoorbaar. En slechte rap is het, het is totaal onverstaanbaar en lijkt niet in het ritme van de muziek mee te lopen. Maar smaak is persoonlijk, wat in mijn ogen ook betekent dat je andere mensen dus niet jou keuze opdringt. Helaas is dat nu juist wel het geval, de hele trein heeft maar te luisteren naar zijn smaak. Het lijkt niemand wat te doen, iedereen zit nog net zo en niemand heeft de intentie om iets te gaan doen aan de storende geluidsbron. Gelijk hebben ze. In de maatschappij van tegenwoordig moet je uitkijken tegen wie je wat zegt. Om de kleinste, onbenulligste dingen kun je tegenwoordig al minimaal een blauw oog verwachten. Het probleem blijft nu echter dat je lichaam echt nog wat rust nodig heeft voordat je baas weer gaat zitten zeuren en van alles van je verlangt. Dan maar de mogelijkheden bekijken:
1= naar een andere coupé verhuizen er vanuit gaand dat daar "het probleem" niet aanwezig is
2=degene aanspreken hetzij met humor, hetzij met enige delegerende technieken
Optie 2 lijkt je de meest logische. Dus alle moed verzamelen en lopen maar. Je hijst je brakke lichaam uit het bankje vandaan en ietwat nerveus loop je op het geluid af. Geïrriteerd, brak en zenuwachtig stel je de vraag waarop je al snel een soort "nee!" krijgt te horen. Wat er daadwerkelijk gezegd is teveel om op te noemen en waarschijnlijk meer geschikt voor een low budget reality show, waar we er ook veel te veel van hebben. Behoorlijk gefrustreerd loop je al denkend "waarom je nou toch niet voor optie twee hebt gekozen" terug naar je plek. Het idee om nu nog op een andere plek te gaan zitten geeft nog meer faal gevoelens en zet je dus snel weer uit je hoofd. Het is wachten, wachten tot hij de trein uit moet, wachten tot zijn accu leeg is, wachten tot je zelf de trein uit mag. Slapen gaat in ieder geval niet meer lukken, dus al nadenkend; "Eigenlijk is muziek overal. In bijna elke openbare ruimte horen we muziek, in de kledingwinkel, in de supermarkt, in de wachtkamer van de tandarts. Op de wachtdeuntjes van de meeste overheidsinstantie na hoor je eigenlijk niemand klagen over de overvloed van muziek. We vinden het zelfs gezellig en maakt het wachten leuker."
En dan valt het kwartje, er is nog een optie 3. Alweer de moed verzameld loop je naar de desbetreffende jongen. Je had al gezien dat er een plek naast hem vrij is en neemt daar plaats. De stoorzender kijkt je een beetje vreemd aan maar zegt verder niets. Voor jou de gelegenheid om een gesprek aan te knopen over de smaak van muziek en de stijlen waar jezelf van houd. Nog binnen vijf minuten ben je erachter gekomen dat jullie eigenlijk dezelfde interesses in muziek delen. De muziek is overgegaan in heerlijke hardcore, de speaker van de telefoon is uitgeschakeld en de oordopjes ingeplugd. Allebei genietend met 1 oordopje in het oor van de zalige muziek die nu klinkt. Hij nog even feestend voordat weekend écht afgelopen is, jij nog even wegdromend bij het feest van gisteravond en beide nadenkend over de uitgewisselde telefoonnummers en de date die nog komen gaat.
Stoorzenders
anoniem gepubliceerd op

137 opmerkingen
waar is optie 4? ik mis: loop naar `m toe en sla hem vlak, voordat hij een mes in mijn ribben kan zetten??
gelukkig heb ik een auto, en ik beslis wat er uit de speakers knalt!
gelukkig heb ik een auto, en ik beslis wat er uit de speakers knalt!
Het geluid van slechte rap is duidelijk hoorbaar. En slechte rap is het,
Zulke muziek draaien ze toch altijd in de trein
verpest mijn uurtje rust per dag ook
Wel een sterk verhaal...
Jammer dat ik zulke dames niet tegen kom als ik weer eens in de trein of de bus zit wat tegenwoordig voor mij een zeldzaamheid is. Ben jarenlang toen ik nog op school zat met de bus naar school gegaan was geen andere optie maar sinds ik mijn roze papiertje heb behaald ga ik met de auto weg natuurlijk endan ga je niet meer met openbaar vervoer weg en als je dan eens toch gebruik van het openbaar vervoer mag/moet gebruik maken kom je erachter dat na de loop van tijd de aankomst en vertrektijden anders zijn dan je verwacht had. In Zeeland is het openbaar vervoer nog redelijk goed maar het kan altijd nog beter vind ik.
Groet Jeroen.
Groet Jeroen.
ik zit al langer op dit column te posten dan jij
jah en?









