Sensation raakt dieperliggende snaar

Sensation had dit jaar een bijzonder thema: leef je droom. In een wereld waar geldzucht en carrièredrang de overhand lijken te hebben, is dat een boodschap met durf. Op het dance-evenement zelf kwam het thema veelvuldig terug, met onder meer de grootste dreamcatcher die er waarschijnlijk ooit gebouwd is in de wereld.

Sensation is bij uitstek om dit thema uit te dragen. Dat zit zo: er is waarschijnlijk geen feest ter wereld waar het gevoel van verbondenheid zo groot is. En ja, dat komt alléén al door al die witte kleding die iedereen gezamenlijk deelt. Het droomthema was dit jaar prachtig uitgewerkt, onder meer doordat de boodschap was meegegeven in de duizenden ballonnen. Het thema kwam ook tot uiting in een feeërieke show, en door de MC die het mooi wist te verwoorden. En dan nog de DJ’s die er dit jaar duidelijk voor het publiek waren (het wil helaas ook nog wel eens andersom zijn).

Even over dat eenheidsuniform. Daar is namelijk iets bijzonders aan de hand: het maakt alle mensen in zekere zin gelijk. Dat is een boeddhistische gedachte: door één kleur (in het geval van Boeddhisten oranje) te dragen, worden veel uiterlijke verschillen weggenomen. Dat is de gedachte in het boeddhisme, en dat is óók de gedachte op Sensation White. Kenners weten dat de witte kleding ooit is bedacht als eerbetoon aan de veel te jong overleden Miles Stutterheim, maar het gros van de bezoekers weet daar waarschijnlijk weinig van. En dat is ook prima zo, want de witte kledij is boven dat eerbetoon uitgestegen. Al die dingen samengebracht in de spectaculaire ArenA bracht een groepsbewustzijn op gang waarvan ik alleen maar kan zeggen dat het authentiek en gemeend voelde. Dus zonder carrièredrang en zonder geldzucht. Want over dat laatste gaat het al gauw als het over ID$T gaat, zoals de naam zo besmuikt wordt geschreven door de vaste schare haters. Die hameren dan op een al platgeslagen thema dat het Duncan Stutterheim alleen maar gaat om het financieren van zijn zoveelste Lambo of huisje op Ibiza. Die argumentatie onthult buitengewoon veel onwetendheid, maar dat is mensen die niet echt inzicht hebben in de organisatie of financiële opbouw beslist niet kwalijk te nemen.
Wat hen wel kwalijk te nemen valt, is het gebrek aan geloof. Een gebrek aan geloof in de goede wil van anderen, en een gebrek aan geloof in zichzelf. He ja, laat ik eens evangelisch doen. Hoewel ik nu 44 ben, heb ik het geloof in anderen altijd kunnen behouden. Natuurlijk weet ik ook wel dat door ID&T, UDC en noem ze allemaal maar op geld moet worden verdiend. Ik heb zelf ook wel de goede gewoonte dat ik graag mijn hypotheek kan betalen. Ik ga er dus vanuit dat dit voor de mensen die in de dance werken ook zo is. En daarbij durf ik ook nog wel het principe te huldigen dat mensen die méér risico’s durven nemen, van mij méér dan gemiddeld mogen verdienen. Maar ik blijf geloven in de goede intenties van de makers van zo’n feest als Sensation. En die intentie was namelijk zaterdag overduidelijk: mensen aanspreken op hun innerlijk, op hun gevoelens, op het belangrijkste van alles: hun dromen. En ja, ik moet toegeven dat het wel even wennen was. Want meestal is een feest meer gericht op makkelijker te bedienen ‘knoppen’ bij bezoekers zoals ontzag (vuurwerk, lasers enz.), verbazing (acrobatische acts, grote decors enzo), en muzikale kicks (open die schuif).

Juist het grootste indoor dance-evenement van de wereld durfde het dit jaar aan om te gaan voor een snaar die véél dieper verborgen ligt en die velen van ons niet zo snel blootgeven: onze dromen, onze wensen, onze verlangens. Het vergde van de bezoekers een geloof in zichzelf. En dat ik daar door Sensation op werd aangesproken, gaf me eindelijk weer dat gevoel van verbondenheid dat ik lange tijd had gemist. Degene die dat niet hebben gevoeld, hebben iets essentieels gemist. Dat kan allerlei oorzaken hebben. Ze zijn bijvoorbeeld cynisch geworden, en weigeren zich door een ‘commercieel evenement’ te laten omkegelen, of dat nu ID&T of een andere club is. Cynisme is een sluipmoordenaar, die bezit van je neemt zonder dat je het merkt. Het kan ook zijn dat ze het gewoon niet voelden, omdat het van binnen te leeg was. Dat zou nog veel erger zijn. Of het kan zijn dat ze gewoon niet in de stemming waren of er geen zin in hadden, die heb je ook. Zij hebben wat gemist, namelijk de overgave die nodig was dit jaar. En die heb ik gelukkig met tienduizenden anderen, en waarschijnlijk inclusief de makers, zaterdag heel duidelijk gevoeld.