Internetverslaving

Ik stap in een snelle huppel de treden af, loop de hal door, en via de keuken de frisgeverfde en met nieuwe laminaat belegde kamer binnen. Mijn ouders zitten beiden op de bank. Aan hun gezichten kun je aflezen dat ze verpletterd worden door moeheid. Mijn vader kennende gaat hij niet voor middernacht slapen. Ma neemt een laatste sigaret en kust pa welterusten.

Mijn 3,5 jaar jongere zusje zit achter de computer. Een chatroom flitst over het scherm. Ze merkt dat ik even meekeek. Ze is nu bijna negentien. En zo verslaafd aan internet als je maar kan zijn. Vanmiddag om 4 uur is ze achter de pc gekropen en zit er nu (om 1 uur ’s nachts) nog achter. Wat wil ze ermee bereiken? Zit haar gehele sociale netwerk verpakt in een LCD-scherm? Zijn al haar ‘vrienden en vriendinnen’ niet meer dan wat bontgekleurde letters op een zwarte achtergrond? Al zolang als ik me kan herinneren heeft ze niet veel vrienden en vriendinnen gehad, gaat ze nooit op stap of leuke dingen doen, heeft ze nog nooit een (noemenswaardige) relatie gehad. Wat maakt haar zo anders dan mij? Ik, die geniet van haar sociale netwerk, van al haar vrije tijd die ze het liefst spendeert aan haar vriendinnen, die het liefst iedere dag van het weekend haar nachten doorbrengt in discotheken en kroegen en van puber af aan altijd op zoek was naar avontuur.

Toen ik negentien was, was ik al verslaafd aan uitgaan, had ik al een behoorlijke relatie achter de rug en studeerde ik hard voor een HBO-opleiding. Maar studeren is er blijkbaar niet meer bij tegenwoordig. Ik zie mijn zusje zelden met haar neus in de boeken. Waarom niet? Wil ze dan geen diploma’s halen (ze studeert overigens voor dierenverzorgster, ook heel leuk, maar niet mijn ding)? Ik kan me goed voorstellen dat zij meer zal leren van haar praktijklessen dan van haar theorie. Maar dan nog! Internet behoort niet haar leven te beheersen. Haar vrienden en vriendinnen zouden tastbaar moeten zijn en niet een geïdealiseerd stukje tekst op een scherm. Ze gelooft heilig in haar cybervriendschappen. Maar als je het mij vraagt kan dat gewoonweg niet. Één of een paar vriendschappen oké, maar toch niet je complete sociale netwerk? Ik heb er al eens aan gedacht dat ze misschien een psychische aandoening heeft, zoals autisme, of iets autistiforms (lijkt erop maar voldoet niet aan alle ‘eisen’ van autisme). Aangezien ze leeft in haar cyberwereldje. Alleen maar praat, denkt, besteedt aan, enz. over paarden. Niet dat ik erg veel kennis heb van deze psychische aandoening, maar met de kennis die ik heb, kan ik wel mijn conclusies trekken. Maar hoe verder? Ik wil haar graag helpen om net als mij te kunnen genieten van haar jeugd, van haar vrijheid en ongebondenheid. Mijn ouders vertellen over mijn verdenkingen is een doodzonde. Haar zelf vertellen over mijn verdenking is nog erger. Ik breek haar hele wereldje. En dat is het ook: HAAR WERELDJE. Wellicht voelt zij zich er prettig in, omdat het toch wel enigszins anoniem is. Misschien is ze op het internet wel een stuk zelfstandiger, meer volwassen en vol zelfvertrouwen. Wie ben ik dan om dat wereldje, HAAR WERELDJE in te laten storten? Ik leg me erbij neer. Wellicht beleeft de huidige jeugd hun tijd anders dan ik en mijn leeftijdsgenoten drie tot vier jaar geleden. Wat internet al niet kan veranderen in je leven. Hopelijk voor haar is dat wel een positieve verandering. Het blijft immers een verslaving, waar nog geen afkickklinieken of medicijnen voor zijn opgericht en ontwikkeld.