De duivel draagt Prada.. en runt een kermiskraam

Laatst zijn we met de kinders naar de kermis geweest. Dat was een primeur, want noch nimmer begaven Max ( 6 ) en Mara ( 3 ) zich binnen het Sodom & Gomorra van de Nederlandse buitenluchtentertainmentindustrie. Niet dat we onze kinderen conservatief en overbeschermend opvoeden hoor, niks ervan. Noch dat we zelf louter het goede voorbeeld geven, welnee, hun vader plukt de nacht in menig danceclub en hun moeder slempt zich met grote regelmaat door de Frank-voorheen Chivas-borrels. En dat mogen ze weten ook

Maar ja, kermis... dat is andere koek. Dat zijn met glimmende kettingen behangen mannen in foute trainingspakken en shagrollende volkse vrouwen met laskapzonnebrillen en suikerspinnen. Nee, niet om te eten maar op hun hoofd. Kermis, dat is een overdosis van de meest afgruwelijke variant van Nederlandstalige muziek op veel te hoog geluidsniveau. Kermis, dat zijn platte attracties voor teveel geld, snoepgoed van louter suiker, kleurstoffen en conserveringsmiddelen, kermis dat is ... niks voor kleine kinderen. Dus dát moesten we onze kroost maar eens gaan laten zien!

We pakken de fietsen op die zonovergoten zondag uit de schuur en trekken er op uit. Na een kwartiertje zijn we er. Zetten de fietsen neer. Ruiken de lucht van de Oud Hollandsche Oliebollenkraam (oliebollen in het voorjaar, maar dan in het vet van het najaar). En we horen de muziek ... kijken elkaar gekweld aan ... maar besluiten door te zetten voor het plezier van onze kinderen.

En plezier maken ze, heerlijk! We hebben ze verteld dat ze in drie attracties mogen en die zelf mogen uitkiezen. Het eerste avontuur wordt een wagentje dat langs een parkoers zoeft, omhoog, omlaag, bochten, ze genieten zichtbaar van deze kleutercoaster. Daarna kiezen ze voor de botsauto’s en die vinden wij zelf ook nog steeds erg leuk. Mara stapt met mama in, Max met papa en we schieten er vandoor! Hoewel, ik zie dat de botsauto van mama nog steeds langs de kant staat. Is ze aan het inparkeren of zo? Zoveel tijd hebben we nooit! Maar het is mijn fout, ik heb haar muntje nog in mijn hand

Uiteraard -want wij zijn de leukste ouders van de wereld- mogen onze kermisklanten na attractie drie, de draaimolen, nog een extra ding doen. Het wordt trektouwtje trekken, altijd prijs. En aldaar, bij die kraam vol plastic prullaria, toont de kermis zijn ware boosachtige aard. Max trekt een machinepistool tevoorschijn. ZES JAAR LANG is het ons gelukt om dergelijk agressief speelgoed buiten de deur te houden. Volkomen succesvol, oorlogstuig kwam er bij ons niet in. En dan dit!! Zegt de exploitant van die kraam ook nog doodleuk “Kijk eens aan, kan niet beter hè, voor een jongen!�

“Kan stúkken beter!� antwoorden we lachend. Goed dat we jasjes voor de kinderen hebben meegenomen, want het wordt ineens koud op de kermis waar we zometeen van thuiskomen.

Zes jaar opvoeding de prullenbak in. Altijd prijs.