Snoepjes

Het was fijn, een fijne zondag, dat wist ik toen al. Ik was 4 en het was fijn om te spelen op de zondag. Dan mocht ik ook mijn mooie zondagse jurk aan. Van mama mocht ik dan alleen niet buiten spelen. Dan werd mijn mooie rode jurk vies zei ze. Ik ben niet vies en ik word niet vies, dat wist ik, zo ben ik en dat weet ik. De zondag was leuk want dan kwam oma langs en opa natuurlijk, maar oma was het leukst. Oma had altijd een trommeltje met snoep mee, en als ze weg gingen mochten we alle drie drie snoepjes uitzoeken. Ze zei altijd tegen me dat ik er mooi uit zag, ik en mijn rode jurk, oma zei ook dat ik maar niet buiten moest gaan spelen want dan zou mijn rode jurk vies worden, en nette meisjes horen niet vies te worden. Ik ben een net meisje en ik word niet vies.

Ik hoorde een autodeur dichtslaan. Dat moeten opa en oma zijn dacht ik. In gedachten hoorde ik ze al weer zeggen dat ze weggingen. Naar welk snoepje ik zou pakken; die roze met allemaal spikkeltjes of de gele en rode gladde? Die met spikkeltjes vond ik het mooist, maar lekker vond ik ze niet. Die gele en rode waren lekker maar ik was er al uit; ik zou die roze met spikkeltjes pakken.

Ik rook de bloemen en de warmte, kreeg drie zoenen en draaide een rondje voor oma. Ik voelde me net een prinsesje. Ze zei dat ik mooi was in mijn rode jurk, maar dat ik beter niet buiten kon gaan spelen want dan zou ik vies worden en mooie prinsesjes horen niet vies te zijn, dus speelde ik binnen. De zondag duurde wel lang en ze gingen nog lang niet weg. Ik speelde en dacht aan het snoep wat ik straks zou gaan pakken. In mijn gedachten dwaalde mijn hand al naar het doosje.

Opa stond op, eindelijk ze gingen weg. Het moment kwam steeds dichterbij. Oma pakte de jassen en hielp opa in zijn jas. Haar handtas droeg ze altijd bij zich, dicht tegen zich aan, bang dat een van ons iets zou pakken. Ze kwam naar me toe en gaf me drie zoenen. De tas werd open geritst en daar kwam het doosje, blauw met poppetjes erop. Behalve roze snoepjes met spikkels zaten er ook groene in het doosje met suiker erop, maar die waren niet lekker en niet mooi. Mijn hand zocht naar de roze met spikkels, maar zag ook nog die gladde gele en rode. Zou ik? Toch niet? Nee, die roze met spikkels, ik wist het toch al? Ik had al gekozen; nu kon ik niet meer terug. Mijn hand brengend naar mijn mond stopte ik de gespikkelde roze snoepjes in mijn mond. Lekker was het niet maar ze waren mooi. Ik was mooi en niet vies.

Nu zit ik 16 jaar later. Flink opgedost en met een rode jurk aan op het toilet van een discotheek. Het is zondag, een fijne zondag. Ik leef de hele avond al naar dit moment toe. Mijn portemonnee gaat open en haal er een snoepje uit. De twijfel bestaat nog steeds; zou ik? Of zou ik niet? Ik had al gekozen net zoals 16 jaar geleden. Mijn hand brengend naar mijn mond en een slok water erachter aan, kan ik niet meer terug. Ik heb gekozen of ik nu wil of niet. Ik sta op van het toilet. Dan zie ik dat mijn rode jurk vies is. Ik had ook niet buiten moeten gaan spelen.