In extase

Veel mensen zeggen ‘snoepen’ als het gaat om het innemen van een xtc-pilletje. Klinkt lief en onschuldig. Ik ben een snoepkont dus het klonk me altijd als muziek in de oren. Toch heb ik tot voor kort de verleiding mijn hand in de snoeppot te steken kunnen onderdrukken en weerstaan. Maar je moet alles een keer geprobeerd hebben en je kunt niet (mee)lullen over iets dat je niet kent. Dus vond ik dat ik er aan moest geloven: ik wilde ook zo’n klein, rond ding dat je in verroering brengt!

Ik verwachtte dat na zelf gebruiken de verhalen van anderen een stuk begrijpelijker zouden worden. Ik besloot om een goede vriend, waarvan ik wist dat ik hem en zijn koopwaar kon vertrouwen, te vragen om deelgenoot te worden van mijn extasemoment. Ook ik vroeg me een uur lang af wanneer die pil nou eens in zou slaan en bij elke rilling of elke aanraking dacht ik ‘is dit dan wat ik moet voelen?’. Omdat je niet weet wat je moet verwachten zit je angstvallig te analyseren en denk je bij alles ‘is dit het nu?’. Zo ook ik, tot het moment dat het daadwerkelijk wel wat deed. ‘Mijn moment’ is dan ook allereerste moment dat ik echt iets voelde. Je komt direct in beweging, alle aanrakingen voelen heftiger, je beleving wordt intenser en ... afijn, ik denk dat de gebruikers onder jullie het plaatje wel in kunnen vullen.

Ik wilde deze column echter niet schrijven om het glorieuze, overweldigende en positieve gevoel van pillenslikken te beschrijven, dat kun je ook niet beschrijven, dat moet je zelf ervaren. Ik wilde echter de herinnering voor mezelf blijvend maken en mijn, volledige drugsvrije, vriendinnen kunnen overbrengen wat het is. Ik wilde voelen wat iedereen nou zo lyrisch beschrijft. En welk effect het zou hebben op mijzelf: ben ik na 1 pilletje verknocht? Ik kan me in elk geval meer inleven in de mensen om me heen die altijd met een dromerige blik in hun ogen naar muziek luisteren en zeggen dat ze de drugs missen. Xtc en muziek horen bij elkaar. Nuchter is het praktisch onmogelijk om muziek in 3D te horen, om zo vol overgave iemand een kus te geven of te knuffelen.

Ik kan nu, een paar maanden later, niet met honderd procent zekerheid zeggen dat ik het niet nog een keer zou doen. Net zoals sommigen af en toe met uitgaan een peukie roken, maar geen nicotineverslaving hebben en net zoals ik graag een borrel drink maar echte dronkenschap beperk tot een aantal keer per jaar. De drang is niet zo groot dat ik nu bij een vreemde pillen zou gaan 'scoren'. Hoewel, het lijkt me wel machtig om een keer seks met een geliefde te hebben onder invloed. Maar als daarvoor ook geldt dat seks niet meer zo lekker is als je het eenmaal 'met' hebt gedaan dan laat ik dat feestje mooi aan mij voorbij gaan, net zoals gebruiken op een evenement. Ik hoor te vaak van mensen dat als ze eenmaal gestopt zijn met drugs gebruiken dat ze de feesten eigenlijk maar saai vinden. Op sommige feesten heb ik nu al last van ‘het kan me niet meer in verroering brengen syndroom’ en wil het risico niet lopen dat de feestjes me straks helemaal niks meer kunnen boeien. Ik houd het lekker bij mijn eigen persoonlijkheid, die van nature gelukkig al van een feestje houdt.

Zou ik het iemand anders aanraden? Nee, want ik zou niet het risico durven lopen dat je iemand verslaafd maakt. Ik denk dat veel meer mensen die je kent of tegenkomt in het partycircuit een vorm van verslaving hebben. Want hoe obsessief ik bezig was met voelen en analyseren en meemaken vond ik zelfs behoorlijk heftig. En ik hou op zijn tijd wel van heavy wat betreft gevoelens en emoties. De weken na het beruchte weekend dacht ik mij iets te vaak aan nog een keertje proberen. Het is dat ik alleen bij bekenden om drugs zou vragen en zij het mij nooit zouden geven....Daarnaast kan ik me voorstellen dat als je niet sterk in je schoenen staat of als je een dipje hebt het heel verleidelijk is om meer te gebruiken.

Omdat ik bij een vriend thuis heb gebruikt zijn er filmpjes van ‘mijn eerste keer’. Deze worden mijn redding! Het schaamrood staat op mijn kaken als ik ze terugzie. Als ik weer eens zin heb om een pilletje te nemen bekijk ik een van de filmpjes. Ik voel mezelf zo voor lul staan dat de zin om te gebruiken me vergaat. Ik hou het dit weekend toch maar weer bij één biertje en een paar watertjes, doe een dansje en na een nuchtere autorit duik ik lekker in mijn bedje en val ik als een blok in slaap. Het gebruiken en de nasleep ervan gooide mijn ritme en gevoel van persoonlijkheid namelijk danig in de war en ik mag blij zijn dat het toen iets rustiger was op het werk! Ik houd het ceedeetje met beelden ook angstvallig verborgen in case een van mijn vrienden het briljante idee krijgt een leuke scetch voor te bereiden voor tijdens mijn trouwerij.

Ik vond het een pure vlucht uit de werkelijkheid en het 'fijne' was dat ik me volgende dag(en) ook nog zo rustig voelde en zo relaxt. Het is moeilijk om dat fijne gevoel niet telkens opnieuw te willen. Op de korte termijn zitten er aan drugs bijna alleen maar voordelen, maar op langere termijn blijken er toch ernstige nadelen te kleven aan de meeste synthetische plezieropwekkers. Hoewel ik stiekem dus graag nog een keertje in extase zou willen zijn laat ik in deze toch maar liever mijn hersens werken dan mijn gevoel. Sommige keuzes verdienen het, in mijn ogen, namelijk om bewust en op basis van verstand gemaakt te worden.