Zeuren of genieten?

7:00 uur. Een veel te vrolijk deuntje klinkt in mijn kamer. AAGH nu al weer ochtend? Ondanks dat ik al jaren lang om 7 uur op mag staan kan ik er nog steeds niet aan wennen. 1 keertje snooze dan... 7:10 bah echt geen zin… nog 1 keer... 7:20 FUCK weer veel te laat. Ik strompel mn bed uit. Echt een ochtend humeur heb ik niet maar zin in de dag is zeker wat anders. Onder de douche sta ik wat na te denken over de vage dromen van afgelopen nacht. Poets me tanden en bedenk me dat ik eigenlijk best wel haast heb, zoals iedere ochtend. Afdrogen, kleren aan. Lekker luchtje op. Hmm heerlijk hoe lekker gevoel een geur al niet kan geven. Toch bijzonder dat menselijk lichaam met al die zintuigen. Snel naar de keuken. Broodjes smeren. Kopje thee? Nee te weinig tijd. Zonde, misschien morgen… goed voorstel, maar ik zou je vertellen. Zelden haalbaar. Alarm ingeschakeld. Sleutels in de
hand. Tijd om te gaan.

Ik doe de deur open, mijn gezicht staat nog op standje veel te vroeg in de ochtend en een tikkie chagrijnig. Ik kijk om mee heen. Gelijk verbreek ik een Olympisch record goed humeur krijgen. Wat een prachtige wereld vandaag. Alles is wit, de natuur heeft weer even gewonnen van de mensheid. Nature strikes back. Alles wat door de mens gemaakt is, is even verstopt onder een laagje natuur. Prachtig. Mijn humeur kleurt net zo wit als de omgeving.

Onderweg naar mn auto geniet ik van alles om me heen. Mensen die proberen hun auto sneeuw vrij te maken, mensen die proberen auto’s uit te graven. Verderop helpt een meisje een gevallen man overeind. Wat sneeuw al niet los maakt in ons. Ineens zijn we onthaast en verbroederd. We zitten met zn allen in het zelfde schuitje. Het is glad, naar je werk rijden is lastig al dan niet onmogelijk. Bijna iedereen kom te laat, de maatschappij ligt even op zijn gat. Letterlijk gevallen door de gladheid. Maar de mensen worden weer kinderen. Papa’s geven gas in hun leasebak en testen de handrem nog even goed uit. De buurvrouw gooit een sneeuwbal naar je toe, en de kinderen gaan met een
sleetje op pad. Niemand lijkt te beroerd een ander te helpen in deze witte wereld.

Eindelijk op mijn werk, zoals altijd te laat. Maar nu niet de enige,. bijna iedereen is te laat. Tijdens de koffie hoor ik mensen zeuren over de sneeuw. Het is alleen maar lastig, alles duurt te lang. Ik begin te lachen. Mensen kom op nou!? Denk even verder, je komt te laat op je werk? Maar niemand neemt het je kwalijk want het is glad. Pakketjes worden te laat of niet geleverd, maar niemand wordt echt boos want er is begrip. De maatschappij is eindelijk eens onthaast want het is te glad buiten voor al dat gehaast!

Geniet eens van de mooie omgeving. Ga naar buiten en gooi een sneeuwbal!