Alcoholverslaving

Naar zeggen ben je alcoholverslaafd als je minimaal twee glazen per dag drinkt en dat zeven dagen per week. In mijn wereldje is dat weinig...

Alcohol is tegenwoordig niet meer weg te denken uit de maatschappij. Het is er bij elke sociale aangelegenheid. Een diplomering, een gezellig avondje bij vrienden thuis en in de kroeg. Maar er worden ook heel wat biertjes weggeslobberd op kinderverjaardagen en de vrijdagmiddag borrel. Het hoort erbij en zolang het met mate wordt verorberd is er niets verkeerds aan. Totdat die paar biertjes op die sociale aangelegenheden zich uitbreiden tot meerdere dagen in de week. Ach, het is zondag, dus nog steeds weekend! Nou dan kunnen we er maandagavond ook wel een paar meer drinken, het is zó gezellig. Is dit dan verkeerd vragen jullie je misschien af? Nee hoor, zolang het een ver van je bed show is dit echt niet verkeerd. Maar zodra het probleem ineens in jouw vertrouwde wereldje binnenstapt, veranderd dit het hele verhaal! Ik ben nu bijna 26 en leef al bijna 16 jaar met een vader die alcoholverslaafd is.

Eigenlijk zou ik kunnen zeggen, hoe triest ook, dat ik er wel aan gewend ben. Het zou feitelijk raar zijn om de beste man nuchter te zien. Het ergste van alles vind ik dat mijn vader een man is met een hart van goud. Hij wil aan alle kanten voor iedereen klaarstaan, maar door zijn probleem lukt hem dat niet. Ik vraag mijzelf wel eens af, is een verslaving erfelijk? Zouden ik en mijn zusjes en broertje ook kans lopen om zo te eindigen? Juist doordat ik daar regelmatig over nadenk en zie wat het overmatige alcohol misbruik met je kan doen heb ik besloten om gewoon helemaal niet te drinken. Mijn vriend vindt dit wel fijn, gezien ik altijd de BOB ben. Maar daardoor stuit ik ook vaak op onbegrip; 'Neem er eentje joh'! Waarop ik antwoord dat ik al een colaatje heb. 'Nou zeg, jij bent ook ongezellig'! Op zulke momenten sta ik werkelijk perplex. Dus omdat ik cola drink ben ik niet gezellig? Ik zou er kwaad om kunnen worden. Of misschien toch even uitleggen waarom ik niet drink en er gelijk bij vertellen dat ik wél heel erg gezellig ben.

Maar ach, mensen snappen het vaak toch niet en ik heb op die momenten toch geen zin in discussies. Laat mij maar lekker genieten van mijn colaatje en maak je druk om belangrijkere dingen! Misschien herkennen sommigen van jullie dit probleem? Misschien leven sommigen van jullie ook wel met een dierbare die verslaafd is aan alcohol, of een ander verslavend middel? En waarschijnlijk herken je dan ook wel de schaamte die ik soms voel. Vooral als ik weer eens gebeld wordt om mijn vader van straat te rapen. Of dat ik weer een ritje ziekenhuis mag rijden omdat meneer is gevallen. Ook mag ik hem regelmatig ophalen bij het politiebureau. Hoe boos en verdrietig ik dan ook ben, toch doe ik alles voor mijn vadertje. Want ja, het is en blijft toch mijn papa! En voordat hij met dit immens grote probleem kampte, werkte hij 70 uur per week. Hadden wij altijd te eten en mooie kleren om aan te trekken. Woonden we in een prachtig mooi huis met z’n zessen. Hij zorgde heel erg goed voor zijn gezin.

Waar is dit dan mis gegaan? Ik pieker er al tien jaar over, maar ik kom er niet uit. Mijn motto is dan ook geworden; 'Ervaren en accepteren'. Bepaalde dingen heb je niet in de hand en in sommige situaties sta je compleet machteloos. Ja, mijn vader is alcoholverslaafde. Ja, soms schaam ik me kapot voor hem. Maar ik hou van hem met heel mijn hart en sta altijd voor hem klaar. Ongeacht wat mensen van hem vinden en hoe hij zich gedraagt.

Eén ding heb ik wel geleerd. Het gezegde 'Alcohol maakt meer kapot dan je lief is' klopt. En ik kan dit helaas volmondig beamen!