De Centraal Station Utrecht-Duif

Elke ochtend weer, op Centraal Station Utrecht, zie ik ze weer lopen. Duiven. Wie kent ze niet? Sommige heel mooi, sommige wat minder… maar sommige ook verafschuwend lelijk. Duiven met één poot, duiven met twee poten. Duiven met witte veren, duiven helemaal grijs....Zoveel verschillende duiven.
Ik vraag me af waarom Duiven voor Centraal Station Utrecht kiezen. Met de mogelijkheid als ze kunnen vliegen.

Dag in dag uit, zitten ze daar… Niet veel anders als ik, aangezien ik dag in dag uit naar dezelfde werkplek ga. In sommige periodes zou ik een “moord� doen voor een dagje vrij. Dan wil ik alles behalve mijn routine volgen… Maar Duiven… Duiven gaan niet even naar het strand.. of even op een terrasje zitten! Deze Duiven zijn trouw aan Centraal Station Utrecht…!

En weet je wat? Volgens mij beseft Centraal Station Utrecht dat ook. Want elke keer weer, elke dag opnieuw. Zie ik de Duiven genieten van de culinaire hoogstandjes die ze daar vinden. Dus waarom zouden deze Duiven naar warme oorden vliegen. Als ze hier alles hebben wat hun hartje begeert?!

Waren wij als nietige aardwormen (lees: de mens) maar zo makkelijk. We nemen nooit genoegen met wat er is, of wat we hebben gehad. We moeten altijd maar meer en meer… en nog eens meer. Ik ook! Dat is onze aard. Waarom kunnen we niet blij zijn met de functie die we hebben, waarom moet het altijd hogerop. Of nou ja, hogerop… anders. Is dat omdat je dan veelzijdig bent? Niet te missen? Nou gezien deze krediet crisis, is iedereen te missen als puntje bij paaltje komt.

Deze Duiven hebben daar geen last van. Ze haasten zich niet, genieten elke dag van geweldige maaltijden! Ze zijn nooit alleen… Soms zou ik ook wel zo een Duif willen zijn. Een Centraal Station Utrecht-Duif.

Als ik nu in mijn routine, terugkeer naar huis. Moet ik koken, dat hoort bij mijn routine! Uiteraard wordt er ook wel is gekookt! Ook routine. Voor deze Duiven is gekookt, de meest uiteen lopende dingen… En ze klagen nooit!

Ondanks dat ze vleugels hebben, de mogelijkheid om overal heen te gaan. Blijven ze midden in Nederland hangen. In Nederland of all places…

Wij zijn blij als we eens een dag weg zouden kunnen. Weg van de routine. Maar als we dan weg zijn, klagen we nog. Met voorbeelden als: 1) Het eten in het hotel is niet goed. 2) De bedden slapen niet lekker. 3) Het is wel erg duur hier hoor. 4) etc. Kortom, wij Nederlands klagen veel. En dan maar zeuren dat iedereen zo negatief is.

Vanochtend liet ik mij weer verbazen door een Centraal Station Utrecht-Duif. Hij was bezig met zijn hoofdmaal, dat kon je zien aan zijn/haar ogen. Vol passie aan het genieten van het culinaire hoogstandje. Hij/Zij liep dicht bij mijn voeten, en was niet eens bang als ik een kleine pas naar voren deed. Hij/Zij at gewoon verder. Niets geen kort lontje… Niets geen zorgen, voor wat komen gaat… Gewoon intens genieten van het eten en het Station om hem heen, met al zijn charmes en onrustigheden. Zijn haast en zijn drama, verdriet en ongeluk.

Duiven, het zijn interessante vogels! Ik zou graag voor één dag een Centraal Station Utrecht-Duif zijn