2008 is zo passé

Sam is al 4 jaar lang mijn beste vriend door dik en dun. Hij is er altijd voor me als ik even het welbekende ei kwijt moet, mijn agressie wil loslaten, liefdesuitingen wil plegen of wanneer ik me gewoon verveel. Ook als anderen mij willen bereiken, overleggen ze dat eerst altijd even met Sam. Weer, wind, regen en modder, niets houd mijn Sam tegen en ik geloof dan ook graag dat we (en vooral hij) niet kapot te krijgen is. Maar iedereen wordt ouder en zo ook hij. In dat ooit zo robuuste harnas beginnen nu wel behoorlijk wat krassen, gaten en deuken te ontstaan, z’n geheugen is niet meer wat het ooit was en af en toe valt ie even helemaal weg. Ik voorzie dat zijn laatste dagen geteld zijn..

Sam is mijn mobiele telefoon, die ik liefkozend Sam de Samsung noem, een oerdegelijke D500. Maar wat hierboven staat is wel degelijk waar. Hij levert al 4 jaar trouwe dienst en ik kan dan dus met geen mogelijkheid een ander telefoontoestel bedienen. Feit is wel dat het nu echt bijna niet meer kan. Zo zit er bijvoorbeeld een gat in het beeldscherm. Nou was dat opzich nog niet eens zo heel erg, maar enkele dagen geleden is er een beetje eigeel in gedrupt (koken en bellen tegelijk is géén optie) en dat hoopt zich nu op tot een smerige, gelige, schimmelige klont. Mijn telefoon is dus létterlijk aan het schimmelen. Het wordt voor mij nu tijd om op zoek te gaan naar een vervanger, of liever, opvolger van Sam.

En daarom stond ik gister in de markt van de media te kijken naar het huidige aanbod van mobiele telefoons en abonnementen. Al snel begon mijn wereld steeds langzamer (of juist sneller) te draaien want het aanbod is werkelijk waar ongelofelijk. Ze waren er in alle maten, soorten en smaken, de één nog hipper en nieuwer dan de ander. Van roze tot goud, van diamant tot platinum en van pluche tot staal en weer terug. En don’t even get me started over wat die dingen allemaal kunnen. De helft, wat zeg ik, méér dan de helft van wat op de bordjes stond was voor mij Chinese wiskunde. Een verkoper zag mijn paniek en schoot mij te hulp. Het bleek helaas pijnlijk duidelijk dat hij zelf al een tijd op deze afdeling stond want hij kwam met zinnen in de trant van: ‘Dit model is een publieksfavoriet, hij heeft een sublieme keramische resonator voor perfect helder speaker geluid, een microprocessor met geheugen, bluetooth, GPRS, tri-band, een TFT-scherm, u kunt er natuurlijk mee EDGE-en, wappen, UMTS-en en hij heeft een geïntegreerde GPS-antenne’. Que? Als ik nog niet gek was, dan ben ik het nu zeker wel. Op mijn vraag ‘en ik kan er ook mee bellen en smsen?’ moest de beste man ha(r)telijk lachen en hij vertelde me dat ik dat ‘natuurlijk’ via skype moest doen, met een headset met een hoge impedantie (wat?) zou ik perfect verstaanbare telefoongesprekken kunnen voeren. Juist. Ik leg hem uit dat het mij allemaal niet duidelijker wordt en dat ik gewoon een goede telefoon wil hebben die kan bellen en smsen en dat de rest me gestolen kan worden. Eigenlijk, vertel ik de verkoper, wil ik gewoon weer een D500. De man trok lijkbleek weg, verwijderde me nog net niet uit z’n zaak. ‘Een D500? Die heeft maar 96 MB dynamisch geheugen! Een 1,3 mega-pixel camera! 262.144 kleuren! 64 polyfone ringtones! Mevrouw u kunt menen dat u daar tevreden mee kunt zijn?!’ In mijn jaszak voelde ik mijn geliefde Sam zich de ballen uit zijn broek schamen en nadat ik de man meerdere dodelijke blikken en snerpende verwijten heb toebedeeld liepen wij de winkel uit.

Toen ik Sam kocht was het de eerste zogenoemde slide-phone ooit. Een technisch hoogstandje. Ik voelde toentertijd me reuze hip met dit resultaat van Japanse bollebozen maar zo zie je maar weer, de wet van de remmende voorsprong is overal op toe te passen. En niet alleen op telefoons. Ook camera’s, computers en mp3 spelers worden elke dag weer aangepast met een nóg nieuwere functie. Laptops worden nu uitgerust met irisscans en vingerprint lezers, mp3 spelers worden dvd spelers en televisies worden computers. Het is werkelijk waar niet bij te houden. Denk ook aan de frustraties die dit met zich mee moet brengen. Denk je eindelijk enorm te kunnen patsen met je nieuwe telefoon ligt de dag erna er al een tien keer versere versie in de winkels. Hoeveel gekker kan dit nog worden? Hoeveel meer kekke functies kunnen er nog bedacht worden? De telefoons van de toekomst kunnen misschien wel CT scans maken, auto’s op afstand besturen, boeken uitprinten en raketten doen opstijgen. Onmogelijk? Je had ze in 1908 eens moeten vertellen hoe we in 2008 zullen leven. Dát leek pas onmogelijk. Immers, de techniek staat voor niets tegenwoordig. Vroeger waren we nog onder de indruk van fietsen, koetsen, lampen en overburen konden prima contact houden door middel van twee bekertjes en een touwtje. Tegenwoordig moet alles honderden, of liefst duizenden versnellingen, paardenkrachten, branduren en pixels hebben want anders wordt het zonder blikken of blozen straal genegeerd. In feite is alles wat we gister indrukwekkend vonden nu alweer oud nieuws. Het is alsof de mens continue enkele maanden voor zich zelf uitleeft. Wat nu wordt aangekondigd als hét hebbeding van komende maand, is zodra het er eindelijk is alweer passé vanwege nieuwe aankondigen voor een nóg heftiger speeltje. Wordt niemand hier ooit waanzinnig moe van? Dat continue gehol van het ene inspector gadget item naar het volgende, daar wordt je toch, om maar even in de telefoonsfeer te blijven, ‘knetterbek’ van?

Één ding ben ik wel wijzer geworden in die hysterische winkel, ik blijf voorlopig nog even trouw aan mijn huidige telefoon. Het is namelijk gewoon niet te doen. Hip zijn is simpelweg geen optie want 2008 is nú al zo passé, ik ga vanaf nu dus voor vintage. Maar dan niet wat betreft kleding (want ook die rage is inmiddels al wel weer doodgebloed) maar qua apparatuur. En aangezien mijn D500 uit 2004, laptop uit 1996 en mp3 speler uit 2001 allemaal waanzinnig vintage zijn, voel ik me toch weer reuze hip.