Kijk, ondanks dat mensen andere dingen denken,
Sta ik echt wel stil bij het leven.
Ik ben er alleen achter gekomen dat het leven niet stil staat bij mij,
Maar dat de aarde constant door draait wat ik ook doe.
Laat je kansen niet lopen zeggen ze,
Kansen bewegen sowieso, maar de vraag is of ik ze bij kan houden.

Soms wordt het me even teveel, het leven.
En sta ik eventjes stil om niet te vergeten wat ik wil met mijn leven.
Dan denk ik bij mezelf, veel te moe van dingen die me toch niet lukken.
Moe van het zoeken naar geluk, en van lachen.
Moe van mensen die zeggen dat ik mezelf nog moet ontdekken.
En moe van mensen die zeggen dat ik mezelf niet ben,
Je weet de helft niet, denk niet dat ik mezelf niet ken.
Ik ben mezelf en zelfs daar word ik weleens moe van.
Dan vlucht ik voor me zelf, hoewel ik nergens naar toe kan.
Moe van proberen, moe van falen erbij.
Word ik moe als me vader, en moe dat hij baalden van mij.
Moe van mezelf zeikend op me ouders,
Het blijft voor altijd moeilijk te begrijpen dat ze houden van mij.
Maar hoe zou het toch zijn,
Als ik geen Fok zou geven om het hele Focking leven,
Als ik bij Focking tegenslag gelijk op zou geven.
Als ik gevoelloos was, en geen ene reed zou geven.
Ik zou breken als ik alleen voor mezelf zou leven.

Is nu ruim 2 maanden later alweer 't geldt nog steeds, dus.. luister Het lijkt een grap waarvan ik eigenlijk de helft niet snap, alsof ik een afgrijselijke nachtmerrie in stap. 'T lijkt alsof ik blijf wachten, wachten op dat punt dat ik eindelijk ontwaak als je me wakker hebt gekust en m'n handen even pakt als je vertelt in alle rust, dat ik alles heb gedroomd, 'T is allemaal niet gebeurd en alles is weer gewoon *liggen samen in een scheur* delen alles en vegen mekaars tranen om de beurt asjeblieft zeg me, dat er niks is veranderd en dat je elk moment gewoon weer binnen kan stappen Het is nog niet af, er zijn nog zoveel dingen te lachen, zoveel te bespreken, samen midden in de nacht, zoveel te delen en elkaar nog te geven, wat je laatst aan me schreef dat kan je haast toch niet menen Ik leef in een waas, kijk verbaasd om me heen en wil verdergaan waar we waren gebleven Maar het is nooit meer, nooit meer wat het zal zijn nooit meer, dit is voor eeuwig en voor altijd nooit meer, hoe kan het nou al af zijn als ik nog van je hou, dit kan niet anders dan een grap zijn nooit meer, nooit meer die ene kus het is nooit meer, laat het verleden nu met rust het is nooit meer, en ik wil nog even terug maar het is nooit meer! Hoe kan ik in godsnaam beginnen aan die rouw elk liedje, elke plek doet me herinneren aan jou elk ding om te onthouden, het voelt van binnen blauw die plotselinge grauwheid doet me rillen in de kou veels te veel zin om je nog even vast te houden en nog een keer te vertellen dat ik altijd van je hou en ik wil het graag beseffen maar ga naar het bekende: wat denk je, wat voel je, wat doe je en waar ben je nooit meer, ja ik weet wel hoe het zit en ik weet dat je beseft dat ik het fucking moeilijk vind en ik weet wel dat je zegt dat het allemaal wel goed komt maar wat heb ik eraan om nú te denken aan de toekomst Ik wil dat het zo is zoals het was en ik mis je warme lach wanneer ik wakker lig vannacht voel me te belabberd ik doe niks meer op een dag dit ontmoedigt m'n gedachtes en je moet het toch wel snappen, ik zoek geen ene afleiding dit is wat ik doe want ik moet het van me afschrijven ook al weet ik dat het niks zal uitmaken, en al lees je deze tekst zal je toch bij je besluit staan maar het is alles wat ik kan doen, hoe zinloos het ook is want de dingen worden nooit meer zoals toen, nooit meer hetzelfde en nooit meer die zoen zelfs als ik je vertel wat ik nu nog voor je voel wordt het nooit meer.. nooit meer wat het zal zijn nooit meer, dit is voor eeuwig en voor altijd nooit meer, hoe kan het nou al af zijn als ik nog van je hou, dit kan niet anders dan een grap zijn nooit meer, nooit meer die ene kus het is nooit meer, laat het verleden nu met rust het is nooit meer, maar ik wil nog even terug maar het is nooit meer!