Bij de ingang gieren de zenuwen door de keel.
2 maanden heb je naar dit feest toegeleefd en vanavond is het zover.
Het wachten bij de ingang is ondraaglijk. De rij lijkt eerder langer dan korter te worden.

Maar eindelijk ben je aan de beurt, eindelijk mag je naar binnen.
Dit moet de hemelpoort zijn. Of misschien wel de poorten naar de hel, zoals de stichting "Naar House" buiten durft te beweren.

Maar jij weet beter: God zal ook best van Gabbers houden, want Gabbers vieren alleen maar feest.
Gabbers proberen het naar hun zin te hebben, en dat doen ze met z'n allen, als 1 grote familie.
15.000 geestverwanten vanavond om precies te zijn, lekker uit je bol.

Eenmaal binnen komt de hitte je als een tropische bries tegemoet.
De grote zaal is waar je moet zijn.
Eerst even wachten tot je vrienden binnen zijn en dan gauw de jassen ophangen.

Bij de garderobe zie je een groepje bekenden, ze waren er de vorige keer ook bij.
Ze zijn er iedere keer bij, net als jijzelf.
Gabber zijn zit in je bloed, Gabber zijn is a way of life, Hardcore is je leven.

Even een sanitaire tussenstop en dan langzaam naar de grote zaal schuifelen, want het is druk vanavond, hardstikke druk.
Blije mensen, blije gezichten.

Daar aan het eind van de gang doemen de lichten al op, in de verte beukt de BassDrum.
Je word er als het ware naar toe gezogen, je schrap zetten heeft geen zin.
Daarbinnen gebeurt het, binnen is het feest.

Een zee van licht, alle kleuren van de regenboog, de lasers doorklieven de hal, een batterij stroboscopen flitst aan en uit.
Een reusachtige zaal beneden, één deinende massa.
De inmense dansvloer, daar gebeurt het, daar moet je zijn.

Waar is de trap? We moeten afdalen naar de Arena, in het hol van de leeuw.
Onderweg trap je iemand op de tenen maar een vriendelijke sorry is genoeg.

De beat word harder, de juno (geen idee wat juno is ) giert door de enorme geluidsinstallatie.
Het geluid is in je onderbuik te voelen, keihard maar niet té, Hardcore moet je namelijk niet alleen horen, Hardcore moet je ook voelen, in je hele lichaam, this must be PARADISE

De dj mixt een nieuwe plaat in.
Handen gaan in de lucht, iedereen juicht, de tienduizenden voeten gaan van de vloer.
Het is een gekkenhuis vanavond.
Je maten heb je uit het oog verloren, maar vanavond is iedereen je vriend (gabber)
Dansen, dansen, dansen. Alsof je leven er vanaf hangt.

Dorst, degene naast je bied je een slok aan, een stuk kauwgom als dank.
De beats per minuut gaan omhoog, de voeten volgen het tempo, iedereen klapt mee op de maat, zingt uit volle borst.
Je raakt in een roes, het is als een droom.

Dit feest mag nooit aflopen, dit moet tot in de eeuwigheid duren.
Even vraag je je af waarom, waarom in deze gekte.
Maar een antwoord op deze vraag bestaat niet.
Je moet er gewoon bij zijn, want Hardcore is een gevoel.

EEN GEVOEL DAT DIEP VAN BINNEN ZIT

Gabber 4 Life