jy bent het hoofdstuk waar ik liever niet over praat
het hoofdstuk dat ik liever achterwege laat
het is niet zo dat ik zon slechte tijd had met jou
maar meer omdat ik eigenlijk nooit zonder je wou
als iemand naar je vraagt doe ik alsof je verleden bent
je weet wel een leven zonder jou dat lukt me wel het wend
het is allemaal maar fake maar net zoals wij?
dit moest niet gebeuren dat weten we allebei
waarom ik er niet graag over praat dat spreekt voor zich
maar vaak val in toch terug in flashbacks als ik alleen in mijn bed lig
en ik wil je zo graag beschouwen als verleden
maar nog steeds maak je 100% deel uit van mijn heden
en ik ga niks zeggen, nee niet dat ik je mis
maar je moet wel weten dat er nog steeds en beetje liefde is
dit is zeker niet het einde maar ook geen nieuw begin
en ik ga ook niet zeggen dat ik je nog bemin
jij weet precies wat ik voel
en ik wil dat je met deze tekst ook begrijpt wat ik bedoel
ik hoop dat je antwoord hebt op al je vragen
maar zonder jou beleef ik nog steeds lange dagen
en aan deze shit konden we allebei niks doen
vaak dwalen mijn gedachten weer af naar toen
ze belde mij op, ik stond in de badkamer
ik keek naar mezelf in de spiegel mijn ogen vulden zich met tranen
ik weet nog heel goed dat ik je toen belde
en dat het de stilte was die je toen kwelde
mij maakt het niks uit als ik je stem maar even hoorde
ik was kwetsbaar en serieus ik kon je wel vermoorden
tuurlijk kreeg ik dat nooit over mijn hart
en dat vooral omdat mijn liefde zo diep zat
maar het was niet alleen liefde beschouwde je ook als een vriend
we hebben dit allebei niet verdiend
je was mijn schouder om op te leunen met jou kon ik niet verdrietig zijn
nu heb ik alleen nog maar pijn
maar tuurlijk verschijnt er ook een glimlach op mijn gezicht bij onze herinneringen
en ik wou altijd dat je voor me ging zingen
of de eerste keer dat we elkaar zagen
nee ik had zeker niks te klagen
maar we moeten realistisch blijven
wat er is gebeurd valt toch nooit meer terug te schrijven
dit was het nu weet je het dus
ga verder met je leven ik blaas je nog een laatste kus

mama ik mis ye zoo erg! </3

De eerste dag waarmee alle ellende begon, weet ik nog zo goed. Het was koud en donker, ik zat daar met me vriendin een film te kijken. De telefoon ging, ik nam op en de tranen liepen meteen over me wangen. Ze zeiden dat je in het ziekenhuis lag omdat je was aangereden. Het ging toen al bergafwaarts met je zoals hun zeiden. De tranen stroomde over me wangen, op dat moment stortte me wereld totaal in. Ik heb die avond nog lang zitten huilen. Het ziekenhuis zei dat je me wou zien. Ik ben toen met saskia naar het ziekenhuis gegaan.. Toen ik je kamer inliep begonnen de tranen weer te stromen. Ik schrok toen zo erg, je leek niet meer op me mama, met al die slangen. Ik heb lang naast je gezeten en je hand vast gehouden. Ik zei nog tegen je dat ik je niet kwijt wilden raken. Toen zag ik een traan over je wangen lopen, je ogen gingen dicht. Ik schrok zo erg! En dacht dat ik je kwijt was. De tranen stroomde alweer over me wangen, ik hield je hand vast zolang het nog kon.. Er kwam een arts binnen, ik kon helemaal niks het enige wat ik wou is dat jij je ogen weer open zou doen; ik liet je hand niet meer los. De arts voelde bij je halsslagader en zei dat het nog niet over was. Ik vergeet die woorden nooit meer! Op dat moment was ik zoo blij. Ik vond het zoo mooi om te horen dat je me nog niet achterliet. Hij zei dat je in coma was gevallen.. De arts zei dat we beter konden gaan. Ik heb die nacht niet kunnen slapen, steeds zag ik jou voor me hoe je daar in het ziekenhuis lag aan al die slangen! De volgende dag vertelde papa dat het nog wel een paar weken of zelfs maanden kon duren voordat je weer wakker werd. toen ik weer in het ziekenhuis was heb ik de heletijd naast je gezeten. Je hand vastgehouden en tegen je gepraat, ik wist dat je het niet zou horen. Ik ben toen elke dag bij je geweest en je hand vast gehouden, steeds zei ik dat ik hoopte dat jij je ogen opendeed. Iets meer als een maand later toen ik weer naast je zat.. Ik zei tegen je dat ik je zo miste en dat ik het zoo mooi zou vinden als je je ogen opendeed en dat ik je nog niet kwijt wilde. Ik keek je aan ik weet niet waarom ik dat deed. Maar je deed je ogen langzaam open, ik was zoo blij op dat moment. De arts kwam en zei dat ik heel even naar buiten moest. Toen ik weer bij je mocht komen, heb ik de heletijd tegen je zitten praten. Ik weet niet of je me verstond of niet maar ik vond het fijn. Opeens zei je iets terug, we hebben toen lang zitten praten. Ik merkte wel aan je dat het nog niet helemaal goed met je ging. Je was altijd moe en je was heel wit, het zag er eng uit, je zat ook nog steeds aan die slangen en overal stond apparatuur. Het ging steeds slechter met je, je wou het me niet vertellen omdat je wilde dat ik het niet wist maar ik merkte het toch mama. Het bleek één of twee weekjes later wel dat het slecht ging. Je kon niets meer en de artsen hadden tegen me vader verteld dat ze je niet meer konden helpen. Toen ik een x thuis zat met papa zei hij tegen mij; geniet nog maar even van mama, ik schrok er van dat hij dat zei. Ik begreep wel dat je niet meer lang zou leven. Een paar dagen later had ik gevraagd aan de arts of ik je voor de laatste x mee naar buiten mocht nemen. Hun wisten dat je nog maar even te leven had. Ik had je in de rolstoel meegenomen naar jou lievelingsplek. Daar in het park bij dat bankje en die boom, Jou boom.. We hebben lang zitten praten en nog gelachen. Ik vond het zo mooi om jou te zien lachen, ik genoot van dat moment. Ik heb toen jou naam in die boom gekerfd, Monique. Ik heb je hand daar lang vastgehouden en voelde een traan over me wang heen rollen, dit zou misschien wel de laatste dag met jou zijn. Toen we weer bij het ziekenhuis waren, je lag daar zo mooi te slapen. Een paar dagen later zat ik naast je bij het ziekenhuis. Je was die paar dagen nog ver achteruit gegaan.. Ik zag dat je het moeilijk en zwaar had, ik keek je aan.. Toen zei ik tegen je: Mama ga maar, dan ben je van je pijn verlost.. ik zal je zoo missen maar ik wil niet dat jij zoveel pijn lijdt. Ik gaf je een kus, die ene kus, zo mooi. Er rolde een traan over je wangen je zei tegen me dat je heel veel van me hield en toen, toen gingen je ogen dicht..

Negenentwintigseptembertweeduizendentwee. (w)
Mama ik mis jou zoo erg!
Ik houd onwijs veel van jou en zal je nooit vergeten; ye verdiend de rust