Ik probeer te zeggen wat ik voel
ik probeer duidelijk te maken wat ik bedoel
maar hoe kan ik dat aan andere uitleggen
als ik echt niet weet wat ik nog kan zeggen
ik ben zo verward, zo lamgeslagen
ik kan andere over dit gevoel, gewoon geen hulp vragen
dit zal ik zelf moeten doen, ik samen met mijn gevoel
ik kan niet van mensen vragen te snappen, wat ik vanbinnen voel
steeds een stukje minder hoop gekregen, zo kapot gemaakt van binnen
hoe moet ik dit ooit verwerken? Waar moet ik beginnen?
ik zie geen begin, ik zie geen einde, tis te verwarrend, te pijnlijk

-------------------------------------------------------------------------------------------------


jij hebt ingebroken
in mijn lichaam, mijn leven
je hebt meteen de eerste keer, een mes recht in mijn hart gestoken
ik had vanaf die eerste keer, mijn leven eigenlijk al opgegeven
je fluisterde woorden, raakte me aan
ik was bang, dit mocht niet maar wat kon ik tegen je beginnen
ik wilde wegelopen maar ik kon alleen maar stil blijven staan
ik kon niet eens iets voelen, was helemaal leeg vanbinnen
je ging door, hoe hard ik ook probeerde te hopen
dat het snel zou stoppen
had ik maar weggelopen
maar jij bleef me met angst en verdriet volstoppen
jij hebt geen hart, dat kan gewoon niet!
anders kun je een onschuldig jong leventje niet zo kapot maken
ik hoop nu, maar denk niet dat je dat ooit nog ziet
ik moet nu alleen bij de gedachte aan jou al braken
je hebt me ziek gemaakt
ik werd gek, op ieder moment dat je dicht bij me stond
door jou daden heeft mijn lichaam gestaakt
het verleden is niets anders dan een grote wond
waarom? die grote vraag die ik maar niet los kan laten
waarom? een antwoord hoef ik niet te verwachten
waarom? kon je mij niet gewoon met rust laten
waarom? moest je mij verkrachten