Tijd, het overkomt iedereen.
Tijd leeft, alleen doodt het ook, langzaam, doch zeker.
Tijd geeft ruimte, liefde, rust, emoties en eigenlijk alles wat men zich zou kunnen bedenken.
Die eerste twee, tijd leeft en tijd doodt, hebben me vandaag geraakt.

Gister in slaap gevallen als tien-er, wordt je wakker als tig-er...
Het maakt iets in me los, -tig.
Het klinkt oud, en in feite, wordt je ook oud.
Danwel twin-tig, horende is het niet zo oud, sprekende vaak al wel.
Hoe vaak wordt de nadruk niet gelegd op TIG, schrijvende met hoofdletters, verduidelijking van TIG.

twin-TIG; zes-TIG; tach-TIG, TIG TIG TIG, voor je het weet ben je negen-TIG en dan, dan gaan we al snel de pijp uit, kassie weilen, dood en groeit er gras op onze buik of worden we in slechts 20 minuten tot as en stof wedergekeerd.
Aangename gedachte? Niet echt, maar het is wel zo.

Nu kan het wezen dat de je denkt, "sjezus, wat een negatieve kerel, wat een aansteller, wat een boner"
Niets is minder waar, het is vrij eenvoudig.

Tijd verstrijkt, vaak al zonder dat we er echt op bedacht zijn.
We werken of studeren week na week na week en de tijd vliegt voorbij.
Nu is het niet, zoals je snel zal denken, de clou om zoveel mogelijk in onze tijd te doen, maar het is de kunst van het leven om 1 moment 2 of 3 uur te laten duren.

Neem bijvoorbeeld mij en m'n vrouwtje, 1 moment van dierbare, liefdevolle omhelzing, zittend tegen elkaar aan en starend naar de sterren, duurt al snel zo'n 3 uur, het lijkt wellicht 20 minuten, maar de tijd verstrijkt 3 uur.

Zonder iets te doen, 3 uur verstreken.
Zonder te denken, 3 uur verstreken.
"Is dat dan niet een beetje zaadloos? Zo de tijd vergooien? Ik had wel TIG dingen kunnen doen in 3 uur!" zul je wellicht denken.
Dat is mooi voor je, veel stress, veel gedoe, bekaf op bed en 's ochtends er weer vroeg uit zonder ook maar te hebben geleefd.

Stel, je hebt een relatie, doe dan eens samen 3 uur lang niets, het lijkt veel, maar als 1 moment 3 uur lang kan duren en het lijkt slechts 20 minuten, is de waarde van dat moment de tijd te rijk.
Snap je me?

Goed, stress is er af en toe, soms veel, soms weinig, maar het komt voor.
Ook bij mij, maar de momenten, waarin niets word gedaan en slechts wordt geleefd, brengen ons terug naar de basis van ons bestaan, leven.

Leven is niet geleefd worden, het is leven, zien wat er in de sterren staat, uren lang staren naar niets, in een moment waarin de liefde overheerst en we de waarde van leven voelen.
Dát is de kunst van het leven.

Geleefd worden kan iedereen, neem een top carière, een hoge baan en ren je rot.
Doe veel, te veel, doe het zo snel mogelijk, want tijd is geld.

Leven is echter een ander verhaal, zie de basis van je leven, van je baan, van je carière, loop in je eigen tempo, laat je niet gek maken.
Neem de tijd voor dingen, geld voor een huisje, boompje, beestje en gezinnetje is uiteraard nodig.
Maar leef in je vrije tijd, ga terug naar de basis, ga terug naar jezelf, voel de intense liefde, rust en geborgenheid in het leven, iets waar we allemaal zo haastig naar opzoek zijn.
Neem tijd voor tijd, wees de tijd te rijk.

Geen TIG dingen in 3 uur, maar 1 moment, is alles wat nodig is om terug te gaan naar het leven, de tijd te rijk.

Nu zul je misschien ook wel denken "wat een zeikerd, wat heeft die kerel ineens met deze blog?"
Maar denk er eens over na, neem er eens tijd voor

Vandaag was het dan zover, na de terreur van het niets doen, de eeuwig lijken durende zomervakantie, dan eindelijk weer vol goede moed naar school.
Het is werkelijk wonderbaarlijk, mijzelf versteld doen hebben staan van het angstverwekkende enthousiasme om naar school te gaan.

Na een goede nachtrust weer fris en fruitig naar school, in Zwolle wel te verstaan.
Zwolle, daar waar het Deltion college gelegen is, best leuke stad, Zwolle.

Mijn bus vertrekt om 10:22 en is vaak al om 10:15 aanwezig.
Zo ook vanochtend, was ik in de waan.
Geen informatie op of in de bus zelf, dus vol vertrouwen ervanuitgaande dat deze bus mij naar Zwolle zou brengen zocht ik een plaatsje tussen de mensenmassa.
We vertrokken, echter, in tegengestelde richting, na 5 minuten rijden wist de route-informatie in de bus mij te vertellen dat we naar Groningen reden.
Groningen is ook best een leuke stad, alleen is daar geen Deltion.

De 1e halte was Lemmer busstation, 20km van huis, 20km van de route.
Nu is Lemmer niet een al te grote stad, Lemmer heeft wel iets wat Emmeloord vooralsnog niet heeft, de MacDonalds.
De Mac, gelegen op 20m loopafstand van het busstation deed mij enige momenten dagdromen naar de onovertroffen Quater Pounders, zalig.

De tijd sloeg 10.25 toen ik aankwam, 11:05 is de eerste bus terug.
Een snelle calculatie gaf mij in dat ik dus 20 minuten had om zoveel mogelijk calorieen naar binnen te werken, zo gezegd, zo gedaan.

25 minuten later, 8 euro en een Quarter Pounder menu en een medium aarbeien milkshake verder ben ik op de bus gestapt.
Een goed gevoel, vol gevoel, vol maar voldaan.

Uiteindelijk slechts 1 uur gemist op school, desondanks het dramateuze commentariaal van leraren en mentoren van vorig jaar, heb ik zonder gezeur deel kunnen nemen aan mij klas.

Een uur gemist, een vol en voldaan gevoel en een retourtje Lemmer.
Mijn schooljaar begint weer lekker.

Hoe lang, vraag ik me af.
Nee, niet als in de welbekende "hoe lang is een chinees", maar als in "hoe lang nog eer ik wordt ontslagen".
Het werk werkt, het bedrijf niet, de baas niet, de chef niet.
Nog 3 dagen werk, maar ik merk aan mezelf dat ik het lot tart.

Werken op zo'n heftruck, best leuk.
Leuker wordt het echter als er een moment geen werk om handen is.
Brandend rubber, het stuur op 90° en zo hard mogelijk achteruit rijden.
"DOE NOU ES NORMAAL!" aldus mijn chef na het zien van de cirkels van 4m in diameter.
"toch weer zo'n 50m² omcirkeld chef"
"HOU JE MOND!"
"sorry chef"

Tja, en dan na de regen door de plassen driften op het terrein.
The Fast and the Furious: Tokyo Drift is er niets bij, ik vermaak me wel.
De bandjes goed opwarmen, net als bij een echte race, alleen niet voor de heftruck cup.
Slechts voor de titel "meest geduldige", mijn chef, mijn collega's of de überbaas, de man van het hoofdkantoor.
De race is nog onbeslist en ze gaan gelijk op aan elkaar.

Een Spa a.k.a Hot Tub a.k.a Veeltegrootbadvoorindetuin in de showroom zetten.
Geen probleem, de schuifpui open en ik zie zowaar, de heftruck past er nét aan onderdoor.
"Niet moeilijk doen en weinig tillen" dat was de sleutelzin die ik meekreeg op mijn eerste dag.
Vol goede moed door bovenstaand motto rijd ik zeer voorzichtig en uiterst vakkundig de showroom in met de heftruck en zet het bad neer.
Mijn chef weet niet waar hij het zoeken moet, zoekend naar woorden om dit schouwspel te omschrijven op een verantwoorde manier loopt hij hoofdschuddend weg.

Dit was de laatste keer dat ik baden in de showroom heb gezet, vervelend...

De race gaat door, de überbaas zelf begint achter te lopen en de chef en collega's gaan nek aan nek door.

Komt de finish al in zicht en is er een beslissende winnaar of word het een onbesliste race?
Niemand weet het nog, we gaan het zien.

Het enige wat ik, in al mijn eerlijkheid en objectiviteit, nog tegen ze kan zeggen is het volgende:
"zet hem op mannen! moge de beste winnen!"

Een paar minuten nog vol plezier geschreven over mijn opa en oma, nu net een belletje met minder goed nieuws.

Mijn tante, in 3 jaar tijd heeft ze 3 verschillende soorten kanker gehad, van kwaad tot erger.
Net ging de telefoon, mijn andere oma.
Mijn tante moet weer chemokuren volgen, gelukkig zijn ze er dit keer optijd bij, maar na de afgelopen botkanker in haar dijbeen heeft ze nu kanker in haar onderste rugwervels.

Mijn tante, als ik voor iemand respect heb, is het voor haar. Hoeveel mensen worden geveld voor de 1e keer kanker, hoeveel mensen gooien er zelf het bijltje bij neer.
Mijn tante niet, iedere dag een glimlach en altijd druk met leven.
Zelfs nu glimlacht mijn tante alweer, ik heb er vertrouwen in, haar glimlach is de meest krachtige die ik ooit gezien heb.

Het is mijn tante, ik vind het zelf niet makkelijk, maar kan er de situatie niet om veranderen.
Het doet me helaas weer denken aan de tekst die ik de vorige keer voor haar schreef:

Houd moed

Ze zeggen wel
“Lach naar het leven en het leven lacht terug”
maar in sommige tijden
is het moeilijk,
moeilijk om vol te houden,
moeilijk om niet op te geven.
Als we het even niet meer weten,
kunnen we alleen maar hopen,
hopen op goed nieuws,
liefde geven en steun bieden.
In deze moeilijke tijd stuur ik je liefde,
stuur ik je steun,
zodat je ook dit keer
weer de sterkste bent.

Hoewel deze tekst veel mensen al heeft aangesproken, dit keer weer voor tante.
Hopelijk is dit de laatste keer dat zij me doet denken aan deze tekst, hopelijk blijft ze dit keer "schoon" en kan de kanker onder controle worden gehouden.

Ik geef toe, het woord kanker wil mij in kwade tijden ontglippen, maar op momenten als deze, krijgt het woord kanker zijn originele betekenis weer terug en is het geen simpel scheldwoord meer, maar gaat het terug naar de essentie.

Het kwade monster dat zich in onze jeugd onder ons bed en in onze kast verschuilde is weer terug, hopelijk doet iemand het licht aan om te laten zien dat het monster is weggegaan.

84 jaar oud, elke dag een vast ritme, 3x daags pilletjes en een ridderorde van zo'n 30cm op zijn borst als dank aan een openhart operatie.
Da's mijn opa.

Om half 8 gaat de wekker, om 8 uur op de boerderij aanwezig om een paar uurtjes eieren te rapen, omheining te vernieuwen en andere kunnige bekwaamheden te verrichten.
Na het avond eten het nieuws kijken op Nederland 1, 2 of 3, want meer kanalen bestaan er niet in het gat van verblijfsplaats.
Lingo kijken en om 10 uur, gaat het licht uit, elke dag weer, week in, week uit.
Zo nu en dan een fiets vierdaagse, fietstochten of de verplichte familiedagen, het leven is een feest voor mijn opa en oma.

Maar sinds een paar dagen is het mis. De kans is zeer groot dat de publieke omroepen daar uit de ether zullen worden gehaald binnen nu en 6 maand.
Zo goed als kwaad het gaat, ook opa en oma kunnen daar niet omheen, spijtig.
Het idee om dan maar satelliet tv aan te schaffen is toch een door te voeren must geworden bij de ouwe lui.
TV in een mooiere kwaliteit dan dat ze ooit hebben durven dromen, nog steeds een paar problemen met het richten van de schotel, nu deze 100% goed staat is een, tot mijn grootste verbazing, een nieuwe kanaal surfer bijgekomen.

Tot hekel en ergernis van oma drukt opa daags iedere dag zeer behendig en uiterst enthousiast op alle mogelijke knopjes van de afstandsbediening om maar zoveel mogelijk mediale spam van de 100 kanalen, die de schotel ze biedt, in een zo snel mogelijk tempo tot zich te nemen.

Zo zit mijn opa tot mijn nog grotere verbazing te kijken naar de Moto GP. Ik kan me nog goed de dag herinneren dat ik thuis kwam na een dagje TT Assen en mijn opa mij een preek van anderhalf uur gaf over de gevaren, belachelijkheden en het absurdisme van het motorrijden.
Op de vraag waarom opa nu ineens wel de Moto GP kijkt krijg ik een wedervraag.
Hoe werkt het systeem van de GP, wie ligt er nu voor en wie in het klassement, wat betekenen de vlaggen. Een klein kind is er niets bij, het wie? wat? waar? en waarom? van mijn opa is groter dan menig net sprekend peuter.

Voor mij is een wereld opengegaan.
Mijn oma die geen TV meer kan zien, zelfs Lingo is ze, tijdelijk, beu.
Mijn opa die zich in de Moto GP verdiept.
En Nederlands oudste kanaal surfer, wederom mijn opa.

Afgelopen week heb ik mijn persoonlijk record kanaal surfen aan diggelen zien gaan door de zap-woede van mijn opa, maar door hem, zie ik mijn record met plezier aan duigen vallen.

Opa, surf on, dude!

"Doden in Moskou door explosie op markt MOSKOU - Door een explosie op een markt in de Russische hoofdstad Moskou zijn maandag zeker negen mensen om het leven gekomen. Ongeveer 25 personen raakten gewond, zo meldden Russische media, die zich beriepen op de autoriteiten. Onder de doden zijn zeker drie kinderen."

"De politie gaat ervan uit dat het gaat om een aanslag van criminelen die schade wilden berokkenen aan een concurrent."

Een vrije dag vandaag. Ik zet 1 moment de televisie aan en krijg direct de aanslag van Moskou te zien en te horen, gezellig is anders.
Mijn vrije dag, vrij van de Firma Drama en CO onder leiding van Chef le Dramatique, meneer Jan Woord.
Een vrije dag, weg van Firma Drama en CO, maar niet weg van het drama.

Een van mijn favoriete uitspraken, "wat een drama!", het komt altijd en overal voor.
Ik zet de tv snel maar weer uit, het drama van de wereld, maar niet in mijn huiskamer.

Drama genoeg, ik kan uren doorgaan over wat me wel en niet zint. Maar daarmee lost niets op.
Opzich komt dan Moskou weer om de hoek kijken, het drama, de bom.
Een bom van inspiratie, aspiratie, streven naar je eigen doel.

Mijn doel, "NEE, geen kiezelstenen, JA stoeptegels".
Chef le Dramatique doet nogal moeilijk over mijn over uren, die ik onvrijwillig heb moeten maken.
Het zijn er slechts 2 over 3 dagen, maar toch, het is niet acceptabel in zijn ogen.
Een bom gaat wat ver, het lijkt me wel mooi om te zien, Leisure Life Emmeloord, BOEM.
Nee, als mijn bom barst, houd ik me bij stoeptegels.

Hoe ik het ook wend of keer, het drama blijft, hetzij hier of elders in mijn omgeving.

Rest mij nu alleen nog te zeggen:
"Wat een drama!"

De klok slaat reeds 0300 uur.
Die in gedachten verzonder, terug naar de liefdevolle verstrengeling, teder, als de zachte regen op het zolderraam.
Ritmisch, zacht, voorzichtig, maar vooral teder.
Starend naar de piramide, een sinistere glimlach, 10%, een haarspeld en 60 cent, ze kijken me aan.
Erfenis van de herinnering, zo scherp als een foto met een wazige achtergrond.
Een duidelijk beeld van een groot contrast, de open herinnering tegen de gesloten wetenschap, sinister.
Maar toch weer die glimmlach, een drama wellicht, zo ingewikkeld, is eenvoud nog nooit geweest.
Gaan of blijven, de erfenis herinnering, 10%, een haarspeld en 60 cent.
Ze spreken, tonen, geuren. De verstrengeling van de herinnering, gebonden aan de verloren wetenschap.
Tender, maar niettemin sinister.
Melodrama, reeds cliché.
Komisch drama, deja vú, de regen stopt maar de wind haalt aan.
Komt er stilte uit de storm, of blijf ik luisteren, naar de erfenis van een verloren herinnering?
Wederom, dierbaar gedachtegoed.