dinsdag 27 februari 2007 om 15:03
Zaterdag 24 februari 2007 stond Flockers op de agenda. Voor de mensen die niet weten wat dat is, volgt hier een kleine uitleg. Flockers is het feest dat georganiseerd werd door Partyflock in het Arnhemse Gelredome. Partyflock is een website waarop jonge mensen, veelal liefhebbes van housemuziek, zich met elkaar onderhouden over alles wat met muziek te maken heeft, ze laten foto’s aan elkaar zien waar ze er niet heel fris meer uitzien en op de diverse fora is het een kunst om zo bot mogelijk tegen elkaar te doen om stoer gevonden te worden.
Met duizenden geregistreerde leden is het een populaire site en omdat deze ontmoetingsplaats der eensgezinden 5 jaar bestaat, was de tijd voor een feest. Als locatie werd gekozen voor het mooiste stadion van Nederland, waarschijnlijk door de goede ervaringen tijdens het topfeest genaamd Qlimax. De bedoeling was om de grote zaal te verdelen in 2 zalen om zo verschillende muzieksoorten te kunnen draaien. Omdat het feestgemeenschap veelzijdig is, was het dus ook nodig om veel verschillende dj’s uit te nodigen. Van extrema-achtige housemuziekjes tot de keiharde speedcore van Partyraiser, voor ieder wat wils. Een leuk idee vooraf, maar uiteindelijk heeft het niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Het feestteam bestond oorspronkelijk uit de vaste kern van Tim, Denice en Michiel. Nieuwkomer Denise beleefde haar ontmaagding en mocht voor het eerst proeven aan het festijn dat huisfeest heet. Al weken was zij gespannen omdat ze niet wist wat haar te wachten stond. Wat moest ze aan, wat voor muziek werd er gedraaid, wat voor mensen kon ze verwachten, wat voor belevenissen zouden haar verrassen, alle onzekerheden werden in twijfel getrokken. Vol goede moed vertrokken we per auto richting Arnhem.
Een heenreis zonder moeilijkheden, het stadion werd meteen bereikt en ook een parkeerplaats was zo gevonden. Nog een laatste check of we alles hadden en toen liepen we richting ingang. Tim kon weer eens wat regelen en mocht als Ontzettend Belangrijk Persoon door een andere ingang naar binnen. Wij, het plebs, moesten genoegen nemen met de gewone ingang waar zich al honderden mensen hadden verzameld. Koud, doch opgewonden, schuifelden we langzaam richting toegangspoortjes. Het fouilleren was wederom geen probleem en dus stond ons niets meer in de weg om te swingen op de beats die al buiten te horen waren. Althans, dat dachten we, want bij de trappen omhoog hadden zich 3 vrolijke blaffende viervoeters verzameld die hoorndol met iedereen wilden knuffelen. Het was duidelijk dat de politie geen halve maatregelen had genomen en dus werd vlak voor onze neus een crimineel, verdacht van drugsbezit, aangehouden en afgevoerd. Van de schrik bekomen, vervolgden wij onze reis naar boven, naar het Walhalla waar wij 7 uur lang zouden mogen housen.
Al snel bleek dat het een feest van het handjes schudden zou worden. Op de website hadden zich al tientallen internetvriendjes aangemeld die ook naar het feest zouden gaan en al bij binnenkomst kwamen wij de eerste bekenden tegen. Als een geschenk van God stonden bekenden van D&D (Denise en Denice, of andersom) uit Veldhoven meteen na de ingang, ook Dean (Bitterbal voor de kenners) meldde zich aan het front. Bij het halen van de muntjes kwamen we weer wat bekenden tegen. Bij het binnenlopen van de zaal stonden weer wat kennissen. Tim als OBP (voor gehele betiteling zie eerder in het verhaal) mocht dus via een aparte snelle ingang naar binnen. Hier had hij al ff kennis gemaakt met een of andere bekende dj, of ja, hij had alleen ff vluchtig gekeken want een handtekening vragen hoort niet op zo’n feest. Tim stond dus al enthousiast op ons te wachten toen dj Zany zijn kunstjes aan het vertonen was. Zoals te verwachten bevielen de klanken die hij ten gehore bracht weer uitermate goed en vluchtten mijn gedachten terug naar mijn vorige feestje, Zany XQlusive, in de hoop dat deze avond weer zo fantastisch zou worden als dat het een maand eerder ook was.
We liepen even door de zaal en kwamen de volgende bekenden uit Geldrop al tegen. Mark, S.Abine, Claudine en nog vele anderen begroetten ons en wensten ons een fijne avond. Na Zany was het tijd voor Showtek, en net als bij Qlimax maakten zij dat duidelijk door het af laten gaan van wat astronauten, maar dan in iets hardere vormen.
Ik kreeg een sms’je van feestteamgenoot Taco, die er helaas niet bij kon zijn, met daarin de vraag of ik al binnen was. Ietwat bevreemd nam ik deze tekst in mij op. Zou het dan toch zo zijn dat hij mij een poets gebakken heeft en stiekem toch is gekomen? Ik antwoordde de exacte locatie van mijn bestaan in de zaal en binnen luttele seconden kreeg ik een antwoord terug dat hij ook binnen was. Het feestteam was dus weer compleet! William was ook van de partij en hij zou deze avond “een klein beetje normaal” doorbrengen. Ik hoorde dat Joey zich even later ook nog zou laten zien en dus was ook het team van Decibel compleet.
Ondertussen draaide de muziek lekker verder en kwamen we allemaal in de stemming. Denise begon zich op haar gemak te voelen en liet mij meerdere malen weten hoe leuk ze het vond, dat ze het vreemd vond dat ze nooit eerder was gegaan, dat ze het leuk vond, dat ze niet snapte dat ik maar 1 keer in de 2 maanden naar zoiets toe wil, dat ze het leuk vond, dat ze mij ook wel weer lief vond, dat ze de muziek goed vond, dat ze het leuk vond en even later dat ze niet meer stil kon staan. Van pure opwinding bedoel ik dan natuurlijk want het beviel haar ontzettend goed.
De titels van de muziek weet ik allemaal niet meer. Wat me opviel was dat het leek alsof er een controlerende factor aanwezig was bij de volumeknop want je kon gewoon normaal tegen elkaar praten. Na Deepack, de Headhunterz, Pavo en BuzzFuzz was ik weer helemaal up-to-date met de welbekende hardstyle platen van dit moment. Oftewel, weinig vernieuwend en ik had alles al wel een keer gehoord dacht ik. Niet echt heel speciaal en dus een beetje tegenvallend voor het doorgewinterde feestpubliek.
Ondertussen probeerden we ook drinken te halen maar door de ontzettende drukte bij de bar was dit nagenoeg onmogelijk. Het duurde echt een eeuwigheid voordat ik kon genieten van mijn broodnodige flesje water of colaatje. Van stevig housen krijg je het immers warm, daar ga je van zweten en dus moet je veel drinken. Ook bij de wc’s vond ik het iedere keer weer akelig druk. Het leek trouwens ook wel of er heel veel mensen dachten dat ze in Nijmegen zaten. Het leek wel op de Wandel 4Daagse, zoveel werd er rondgelopen. Maar ja, het was dan ook niet echt feestpubliek wat er binnen liep. Je kon vanalles zien. Van echte hardcorefans tot hippe- urban- mannetjes. Wederom een beetje middelmatig en niets speciaals.
Taco voelde zich weer groot en sterk en demonstreerde dit door D&D meerdere malen op zijn schouders te nemen. Floortje Floor Floor kon natuurlijk niet achter blijven en wilde ook weer boven iedereen uitreiken. Ik hoorde van Denice dat de vriend van Dean jarig was en dus gaf ik hem een hand en zei “gefeliciteerd.” Hij antwoordde met “Hoi, Marc.” Ehmmm ja, misschien was het inderdaad verstandiger geweest als ik eerst gewoon mijn naam had gezegd. Maar toch, de felicitaties waren welgemeend op zijn plaats.
De laatste uurtjes was het tijd voor de echte hardcore en dat ging me echt iets te hard. Een leuk potje stampen op zijn tijd is wel eens fijn, maar met het ritme met de snelheid van een specht kan ik moeilijk uit de voeten. Mij restte dan ook niets anders dan gewoon een beetje met de handjes zwaaien en een poging tot ritmisch doen.
Om 7 uur was het feest ten einde en mochten we naar buiten, terug naar de auto. En tekenend voor het feest was het ook nu weer veel te druk. Allemaal vermoeide mensen die allemaal tegelijkertijd naar huis toe wilden zorgden weer voor opstopping bij de uitgang. Ditmaal was het een stukje erger want de regen kwam met bakken uit de lucht en aangezien ik niet heel veel kleertjes aan had, was dat niet echt aangenaam.
Uiteindelijk kwamen we redelijk nat de auto binnen die nog netjes op zijn plaats stond waar we hem hadden achtergelaten. Vol de verwarming aan en op naar de uitgang. Daar werden we een richting opgestuurd die mij niet echt bekend was en voordat ik het wist, was ik verdwaald in de grote stad. Ik reed en reed maar zag nergens meer een bordaanduiding richting huis. Gelukkig laat mijn navigatiesysteem mij te nooit en te nimmer in de steek en na 10 minuten rijden raadpleegde ik mijn elektronische routeplanner. Ik bleek niet ver van de grote weg te zitten en hij stuurde mij terug. Na 2 bochten kwam ik tot mijn grote verbazing gewoon weer bij het stadion uit, we hadden een kwartier gereden en ik zat gewoon weer bij het stadion. Heel vreemd. Maar ok, we konden onze rit voortzetten en reden richting snelweg. De regen kwam wat sneller uit de lucht en op een gegeven moment was het verstandig om 100 te gaan rijden want door de aquaplaning schoof ik steeds richting berm.
Anderhalf uur later kwamen we veilig in onze woonplaats aan. Vermoeid en voldaan namen we afscheid en was het tijd om te gaan slapen. Maar niet voordat er nog een werd ge-sms’t dat sommigen van ons de nacht van hun leven hadden meegemaakt, voor de rest was dit gewoon een leuk maar middelmatig avondje. Voor de een betekende dit dan ook dat zij de volgende keer zeker mee wil, voor de anderen betekende dit dat we uitkijken naar een volgend feest dat zeker leuker zal zijn. Hierdoor kijken we allemaal uit naar de volgende dag in onze agenda dat we weer mogen gaan housen, we weten alleen nog niet wanneer.
Met duizenden geregistreerde leden is het een populaire site en omdat deze ontmoetingsplaats der eensgezinden 5 jaar bestaat, was de tijd voor een feest. Als locatie werd gekozen voor het mooiste stadion van Nederland, waarschijnlijk door de goede ervaringen tijdens het topfeest genaamd Qlimax. De bedoeling was om de grote zaal te verdelen in 2 zalen om zo verschillende muzieksoorten te kunnen draaien. Omdat het feestgemeenschap veelzijdig is, was het dus ook nodig om veel verschillende dj’s uit te nodigen. Van extrema-achtige housemuziekjes tot de keiharde speedcore van Partyraiser, voor ieder wat wils. Een leuk idee vooraf, maar uiteindelijk heeft het niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Het feestteam bestond oorspronkelijk uit de vaste kern van Tim, Denice en Michiel. Nieuwkomer Denise beleefde haar ontmaagding en mocht voor het eerst proeven aan het festijn dat huisfeest heet. Al weken was zij gespannen omdat ze niet wist wat haar te wachten stond. Wat moest ze aan, wat voor muziek werd er gedraaid, wat voor mensen kon ze verwachten, wat voor belevenissen zouden haar verrassen, alle onzekerheden werden in twijfel getrokken. Vol goede moed vertrokken we per auto richting Arnhem.
Een heenreis zonder moeilijkheden, het stadion werd meteen bereikt en ook een parkeerplaats was zo gevonden. Nog een laatste check of we alles hadden en toen liepen we richting ingang. Tim kon weer eens wat regelen en mocht als Ontzettend Belangrijk Persoon door een andere ingang naar binnen. Wij, het plebs, moesten genoegen nemen met de gewone ingang waar zich al honderden mensen hadden verzameld. Koud, doch opgewonden, schuifelden we langzaam richting toegangspoortjes. Het fouilleren was wederom geen probleem en dus stond ons niets meer in de weg om te swingen op de beats die al buiten te horen waren. Althans, dat dachten we, want bij de trappen omhoog hadden zich 3 vrolijke blaffende viervoeters verzameld die hoorndol met iedereen wilden knuffelen. Het was duidelijk dat de politie geen halve maatregelen had genomen en dus werd vlak voor onze neus een crimineel, verdacht van drugsbezit, aangehouden en afgevoerd. Van de schrik bekomen, vervolgden wij onze reis naar boven, naar het Walhalla waar wij 7 uur lang zouden mogen housen.
Al snel bleek dat het een feest van het handjes schudden zou worden. Op de website hadden zich al tientallen internetvriendjes aangemeld die ook naar het feest zouden gaan en al bij binnenkomst kwamen wij de eerste bekenden tegen. Als een geschenk van God stonden bekenden van D&D (Denise en Denice, of andersom) uit Veldhoven meteen na de ingang, ook Dean (Bitterbal voor de kenners) meldde zich aan het front. Bij het halen van de muntjes kwamen we weer wat bekenden tegen. Bij het binnenlopen van de zaal stonden weer wat kennissen. Tim als OBP (voor gehele betiteling zie eerder in het verhaal) mocht dus via een aparte snelle ingang naar binnen. Hier had hij al ff kennis gemaakt met een of andere bekende dj, of ja, hij had alleen ff vluchtig gekeken want een handtekening vragen hoort niet op zo’n feest. Tim stond dus al enthousiast op ons te wachten toen dj Zany zijn kunstjes aan het vertonen was. Zoals te verwachten bevielen de klanken die hij ten gehore bracht weer uitermate goed en vluchtten mijn gedachten terug naar mijn vorige feestje, Zany XQlusive, in de hoop dat deze avond weer zo fantastisch zou worden als dat het een maand eerder ook was.
We liepen even door de zaal en kwamen de volgende bekenden uit Geldrop al tegen. Mark, S.Abine, Claudine en nog vele anderen begroetten ons en wensten ons een fijne avond. Na Zany was het tijd voor Showtek, en net als bij Qlimax maakten zij dat duidelijk door het af laten gaan van wat astronauten, maar dan in iets hardere vormen.
Ik kreeg een sms’je van feestteamgenoot Taco, die er helaas niet bij kon zijn, met daarin de vraag of ik al binnen was. Ietwat bevreemd nam ik deze tekst in mij op. Zou het dan toch zo zijn dat hij mij een poets gebakken heeft en stiekem toch is gekomen? Ik antwoordde de exacte locatie van mijn bestaan in de zaal en binnen luttele seconden kreeg ik een antwoord terug dat hij ook binnen was. Het feestteam was dus weer compleet! William was ook van de partij en hij zou deze avond “een klein beetje normaal” doorbrengen. Ik hoorde dat Joey zich even later ook nog zou laten zien en dus was ook het team van Decibel compleet.
Ondertussen draaide de muziek lekker verder en kwamen we allemaal in de stemming. Denise begon zich op haar gemak te voelen en liet mij meerdere malen weten hoe leuk ze het vond, dat ze het vreemd vond dat ze nooit eerder was gegaan, dat ze het leuk vond, dat ze niet snapte dat ik maar 1 keer in de 2 maanden naar zoiets toe wil, dat ze het leuk vond, dat ze mij ook wel weer lief vond, dat ze de muziek goed vond, dat ze het leuk vond en even later dat ze niet meer stil kon staan. Van pure opwinding bedoel ik dan natuurlijk want het beviel haar ontzettend goed.
De titels van de muziek weet ik allemaal niet meer. Wat me opviel was dat het leek alsof er een controlerende factor aanwezig was bij de volumeknop want je kon gewoon normaal tegen elkaar praten. Na Deepack, de Headhunterz, Pavo en BuzzFuzz was ik weer helemaal up-to-date met de welbekende hardstyle platen van dit moment. Oftewel, weinig vernieuwend en ik had alles al wel een keer gehoord dacht ik. Niet echt heel speciaal en dus een beetje tegenvallend voor het doorgewinterde feestpubliek.
Ondertussen probeerden we ook drinken te halen maar door de ontzettende drukte bij de bar was dit nagenoeg onmogelijk. Het duurde echt een eeuwigheid voordat ik kon genieten van mijn broodnodige flesje water of colaatje. Van stevig housen krijg je het immers warm, daar ga je van zweten en dus moet je veel drinken. Ook bij de wc’s vond ik het iedere keer weer akelig druk. Het leek trouwens ook wel of er heel veel mensen dachten dat ze in Nijmegen zaten. Het leek wel op de Wandel 4Daagse, zoveel werd er rondgelopen. Maar ja, het was dan ook niet echt feestpubliek wat er binnen liep. Je kon vanalles zien. Van echte hardcorefans tot hippe- urban- mannetjes. Wederom een beetje middelmatig en niets speciaals.
Taco voelde zich weer groot en sterk en demonstreerde dit door D&D meerdere malen op zijn schouders te nemen. Floortje Floor Floor kon natuurlijk niet achter blijven en wilde ook weer boven iedereen uitreiken. Ik hoorde van Denice dat de vriend van Dean jarig was en dus gaf ik hem een hand en zei “gefeliciteerd.” Hij antwoordde met “Hoi, Marc.” Ehmmm ja, misschien was het inderdaad verstandiger geweest als ik eerst gewoon mijn naam had gezegd. Maar toch, de felicitaties waren welgemeend op zijn plaats.
De laatste uurtjes was het tijd voor de echte hardcore en dat ging me echt iets te hard. Een leuk potje stampen op zijn tijd is wel eens fijn, maar met het ritme met de snelheid van een specht kan ik moeilijk uit de voeten. Mij restte dan ook niets anders dan gewoon een beetje met de handjes zwaaien en een poging tot ritmisch doen.
Om 7 uur was het feest ten einde en mochten we naar buiten, terug naar de auto. En tekenend voor het feest was het ook nu weer veel te druk. Allemaal vermoeide mensen die allemaal tegelijkertijd naar huis toe wilden zorgden weer voor opstopping bij de uitgang. Ditmaal was het een stukje erger want de regen kwam met bakken uit de lucht en aangezien ik niet heel veel kleertjes aan had, was dat niet echt aangenaam.
Uiteindelijk kwamen we redelijk nat de auto binnen die nog netjes op zijn plaats stond waar we hem hadden achtergelaten. Vol de verwarming aan en op naar de uitgang. Daar werden we een richting opgestuurd die mij niet echt bekend was en voordat ik het wist, was ik verdwaald in de grote stad. Ik reed en reed maar zag nergens meer een bordaanduiding richting huis. Gelukkig laat mijn navigatiesysteem mij te nooit en te nimmer in de steek en na 10 minuten rijden raadpleegde ik mijn elektronische routeplanner. Ik bleek niet ver van de grote weg te zitten en hij stuurde mij terug. Na 2 bochten kwam ik tot mijn grote verbazing gewoon weer bij het stadion uit, we hadden een kwartier gereden en ik zat gewoon weer bij het stadion. Heel vreemd. Maar ok, we konden onze rit voortzetten en reden richting snelweg. De regen kwam wat sneller uit de lucht en op een gegeven moment was het verstandig om 100 te gaan rijden want door de aquaplaning schoof ik steeds richting berm.
Anderhalf uur later kwamen we veilig in onze woonplaats aan. Vermoeid en voldaan namen we afscheid en was het tijd om te gaan slapen. Maar niet voordat er nog een werd ge-sms’t dat sommigen van ons de nacht van hun leven hadden meegemaakt, voor de rest was dit gewoon een leuk maar middelmatig avondje. Voor de een betekende dit dan ook dat zij de volgende keer zeker mee wil, voor de anderen betekende dit dat we uitkijken naar een volgend feest dat zeker leuker zal zijn. Hierdoor kijken we allemaal uit naar de volgende dag in onze agenda dat we weer mogen gaan housen, we weten alleen nog niet wanneer.
woensdag 14 februari 2007 om 13:44
Op het programma stond weer een exclusief feestje van 1 dj, die met een paar kompanen, je de hele nacht van muziekjes voorziet. Ditmaal was het de beurt aan dj Zany die met oude en nieuwe vrienden een hele nacht vulden met dreunende housemuziekjes. Het feestteam bestond ditmaal uit Taco, Tim, Denice en Michiel.
In de bolide van Taco reden we zaterdagavond richting Heineken Music Hall. Voor Tim en Denice was het de eerste keer dat zij gebruik mochten maken van de luxe van de bolide. Deze pret werd al bijna voortijdig de kop ingedrukt omdat we een bijna-aanrijding op de snelweg hadden. Maar uiteraard gold ook hier het principe van “geen stress” en dus vervolgden wij onze route richting Amsterdam. Na een reis van dik een uur die gevuld werd met verhalen uit de oude doos kwamen we aan in in het gebied van de Amsterdam Arena. Wij werden naar rechts gedirigeerd maar chauffeur Taco wist met al zijn ervaring een andere route en we reden een parkeergarage in. Opvallend was dat er een dikke rij auto’s naar buiten wilden en dat het voor de rest angstvallig stil was in deze garage. Maar toen wij de trap opliepen naar boven waren we slechts 100 meter verwijderd van de muziekhal. Ook op straat was het rustig, er liepen geen uitgedoste huis-fans rond en niets deed vermoeden van een groots dansfestijn. Tot we vaag op de achtergrond iets van een bass hoorden, een zachte dreun die ons naar binnen riep. Eenmaal bij de poortjes aangekomen wisten wij waarom het niet druk was buiten, het feest was in al zijn grootheid al lang losgebarsten.
We kwamen snel en zonder moeite door de beveiliging heen, tijd om de jassen weg te hangen. Ook hier kwam de expertise van Taco weer naar boven want hij wees ons op een vrije jasophangplaats cq garderobe boven in het gebouw. Ook hier waren we dus weer snel klaar en konden we muntjes halen, nee niet bij de normale automaten waar iedereen stond, Taco wist weer een andere plaats.
Zoals ik al zei was het binnen 1 groot feest. Vanaf het begin hoorden we oude klapper platen waar ik de titels helaas van vergeten ben nu. Moet ik ook maar niet zo lang wachten met het schrijven van een verslag. Het waren supervette, knallende, terugdenkend aan vroegere houseplaten die ervoor zorgden dat we al snel met de voetjes van de vloer gingen. Herkenbare plaat na gouden oude kwamen voorbij, het was 1 groots feest. Ook toen we beetje rond gingen lopen viel het op dat iedereen het naar zijn zin had. Brabantse gemoedelijkheid in Amsterdam zullen we het maar noemen.
Het feest was qua mensen ook 1 groot feest der herkenning. Al snel hadden we elke bekende die er binnen was gezien en de hand geschud. Denice wilde natuurlijk weer meer dan handje schudden en ze kon haar geluk niet op toen er oude bekende van Decibel voorbij liep. Het grappigste moment van de avond was dat Denice en Margje in een goed gesprek verwikkeld waren tegen de muur van de zaal toen ik Tim daarop attendeerde. Hij riep verwonderd uit: “Heuj, dat zijn 2 meisjes of niet?!” Ik zo: “Ja Tim, da’s Denice.” En weg was hij met fotocamera in de hand richting deze 2 dames.
Terug naar de muziek. Showtek, de Donkey Rollers, Tatanka, Luna al deze grootheden kwamen voorbij. Ik weet alleen niet meer in elke volgorde en welke plaatjes zij draaiden. Wat ik nog wel wet is dat het steeds harder ging. Van bekende hardstyle platen naar lekkere hardcore op het einde. Want inmiddels was het laatste uurtje aangebroken en toen was het partykicking time. De Shadowlands terroristen kwamen hun kunstje doen en alle laatste resten energie moesten uit ons lichaam geramd worden. Nog ff lekker hakken en spiritueel met je handen omhoog staan bij I Will Have That Power, een perfecte afsluiting voor deze nagenoeg perfecte avond.
Want echt alles was goed geregeld, de aankleding, muziek, sfeer, vervoer, alles was van de buitencategorie en dus betekent dit, dat dit feestje in mijn persoonlijke top5 terecht komt.
Op de terugweg nog eventjes naar het Afterpaleis in Eindhoven, om vervolgens lekker huiswaarts te keren. Moe en voldaan na een schitterend nachtje huisen.
In de bolide van Taco reden we zaterdagavond richting Heineken Music Hall. Voor Tim en Denice was het de eerste keer dat zij gebruik mochten maken van de luxe van de bolide. Deze pret werd al bijna voortijdig de kop ingedrukt omdat we een bijna-aanrijding op de snelweg hadden. Maar uiteraard gold ook hier het principe van “geen stress” en dus vervolgden wij onze route richting Amsterdam. Na een reis van dik een uur die gevuld werd met verhalen uit de oude doos kwamen we aan in in het gebied van de Amsterdam Arena. Wij werden naar rechts gedirigeerd maar chauffeur Taco wist met al zijn ervaring een andere route en we reden een parkeergarage in. Opvallend was dat er een dikke rij auto’s naar buiten wilden en dat het voor de rest angstvallig stil was in deze garage. Maar toen wij de trap opliepen naar boven waren we slechts 100 meter verwijderd van de muziekhal. Ook op straat was het rustig, er liepen geen uitgedoste huis-fans rond en niets deed vermoeden van een groots dansfestijn. Tot we vaag op de achtergrond iets van een bass hoorden, een zachte dreun die ons naar binnen riep. Eenmaal bij de poortjes aangekomen wisten wij waarom het niet druk was buiten, het feest was in al zijn grootheid al lang losgebarsten.
We kwamen snel en zonder moeite door de beveiliging heen, tijd om de jassen weg te hangen. Ook hier kwam de expertise van Taco weer naar boven want hij wees ons op een vrije jasophangplaats cq garderobe boven in het gebouw. Ook hier waren we dus weer snel klaar en konden we muntjes halen, nee niet bij de normale automaten waar iedereen stond, Taco wist weer een andere plaats.
Zoals ik al zei was het binnen 1 groot feest. Vanaf het begin hoorden we oude klapper platen waar ik de titels helaas van vergeten ben nu. Moet ik ook maar niet zo lang wachten met het schrijven van een verslag. Het waren supervette, knallende, terugdenkend aan vroegere houseplaten die ervoor zorgden dat we al snel met de voetjes van de vloer gingen. Herkenbare plaat na gouden oude kwamen voorbij, het was 1 groots feest. Ook toen we beetje rond gingen lopen viel het op dat iedereen het naar zijn zin had. Brabantse gemoedelijkheid in Amsterdam zullen we het maar noemen.
Het feest was qua mensen ook 1 groot feest der herkenning. Al snel hadden we elke bekende die er binnen was gezien en de hand geschud. Denice wilde natuurlijk weer meer dan handje schudden en ze kon haar geluk niet op toen er oude bekende van Decibel voorbij liep. Het grappigste moment van de avond was dat Denice en Margje in een goed gesprek verwikkeld waren tegen de muur van de zaal toen ik Tim daarop attendeerde. Hij riep verwonderd uit: “Heuj, dat zijn 2 meisjes of niet?!” Ik zo: “Ja Tim, da’s Denice.” En weg was hij met fotocamera in de hand richting deze 2 dames.
Terug naar de muziek. Showtek, de Donkey Rollers, Tatanka, Luna al deze grootheden kwamen voorbij. Ik weet alleen niet meer in elke volgorde en welke plaatjes zij draaiden. Wat ik nog wel wet is dat het steeds harder ging. Van bekende hardstyle platen naar lekkere hardcore op het einde. Want inmiddels was het laatste uurtje aangebroken en toen was het partykicking time. De Shadowlands terroristen kwamen hun kunstje doen en alle laatste resten energie moesten uit ons lichaam geramd worden. Nog ff lekker hakken en spiritueel met je handen omhoog staan bij I Will Have That Power, een perfecte afsluiting voor deze nagenoeg perfecte avond.
Want echt alles was goed geregeld, de aankleding, muziek, sfeer, vervoer, alles was van de buitencategorie en dus betekent dit, dat dit feestje in mijn persoonlijke top5 terecht komt.
Op de terugweg nog eventjes naar het Afterpaleis in Eindhoven, om vervolgens lekker huiswaarts te keren. Moe en voldaan na een schitterend nachtje huisen.
dinsdag 28 november 2006 om 22:04
De dinsdag erna schijnt altijd moeilijk te zijn en gaat door het leven als de Depressieve Dinsdag. Het is nu dinsdagavond en eigenlijk heb ik nergens last van. Ik ben niet depressief, ik heb geen lichamelijke klachten, ik ben alleen een beetje teleurgesteld. Teleurgesteld en bedroefd omdat het weer een jaar gaat duren voordat het beste binnenfeest weer wordt georganiseerd. Afgelopen zaterdagavond was het housen in het mooiste stadion van Nederland, genaamd Gelredome, op Qlimax. Helaas duurt het nog 360 dagen voordat we weer kunnen genieten van dit grootse festijn .
Wat maakt Qlimax nou echt zo gaaf eigenlijk? Voor mij was dit de derde keer in ’t Gelredome dat ik aanwezig was. Vorig jaar kon ik er helaas niet bij zijn omdat ik ff pauze had in Spanje en dat was dus reden te meer om dit jaar extra hard uit mn dak te gaan. Gelukkig voor mij dat het dak van het stadion open kan zodat dit geen blijvende schade bij me toebracht. Het feestteam bestond dit jaar uit 6 personen en naast de gebruikelijke feestvierders (Tim, Denice en ik) werden we aangevuld door Luuk, Frank en Carl. De voorbereiding voor het feest was niet goed en daar blijkt maar weer eens uit dat je niet met teveel man moet gaan want daar komen organisatorsiche problemen van. Zo ook deze keer, Luuk wilde persé PSV blijven kijken en had daarom vervoer voor zichzelf geregeld. De rest genoot van een buscombi waarbij we vertrokken vanutit Eindhoven, voor de deur werden afgezet en ’s morgens weer fijn naar huis werden gereden. Dit zou eigenlijk de bedoeling zijn, ware het niet dat Frank zijn kaartje vergeten was en dus met Luuk mee zou rijden. Of ja, dat zou de bedoeling zijn maar Frank, eeuwige lolbroek, haalde 1 april met 25 november door elkaar en probeerde ons een poets te bakken en voor het lapje te houden door te zeggen dat hij zijn kaartje niet kon vinden en dus niet mee kon. Wij in de bus (Tim, Denice, Carl en Ik) waren in veronderstelling dat dit echt zo was en gezamenlijk vonden we het typische voor Frank. Bij de ingang bleek tot ieders grote verrassing dat Frank er toch wél bij was en dus was het al een groot feest voordat we binnen waren.
We kwamen zo rond een uur of half 12 aan en alles verliep soepeltjes. Echt lang hoefden we niet te wachten en ook de jassen waren snel weggelegd. Dit kwam waarschijnlijk door het feit dat iedereen al binnen was, want toen we een half uurtje later ons meldden in het stadion, bleken de trappen al vol files te staan. Het was toen dus al echt druk en dat bleek meteen bij de wc’s, de trappen en de bar. Jammer om een feestje zo te moeten beginnen, maar het was niet anders. In plaats van een negatieve klacht, kanaliseerde ik mijn chagrijnigheid naar een positieve wens en die wens was dat dit een avond zou worden om nooit meer te vergeten. Helaas werd ook die droom snel uiteen gespat omdat tijdens het drinken 6 vervelende schandknaapjes het nodig vonden om tegen mij aan te beuken. Maar ok, ook hier kwam ik wel weer overheen want het aloude principe van ‘Willen is Kunnen’ geldt natuurlijk nog steeds.
Dj Ruthless stond zijn springkunsten te tonen en eigenlijk viel me dit nog wel mee. Normaal gesproken ben ik niet zo’n fan van Jump maar de goede kwaliteit van de muziek zorgde ervoor dat ik al lichtelijk begon om met de voetjes van de vloer te komen. Daarna was het de beurt aan Showtek om de zaal te veroveren. Het was toen nog vroeg maar door flink wat vuurwerkgeweld werd iedereen gewaarschuwd voor wat komen ging. Echt een hele vette intro en een nog betere set. Natuurlijk weer de lekkere bekende nummertjes maar daar kan ik nog steeds heerlijk op housen. De rest van de dj’s die volgden waren allemaal een oase van genot. Na Showtek kwamen The Prophet samen met de Headhunterz, toen kwam Tatanka, hierna was het de beurt aan de helden van de Donkeyrollers, hierna kwam Luna, toen de Alpha Twins, Dana en Promo.
Het is alweer een paar dagen geleden en ik moet eerlijk toegeven dat ik heel veel vergeten ben van wat de dj’s draaiden. Ik weet nog dat ik de donkeyrollers en Luna tegen vond vallen, ik weet alleen niet meer waarom. Ik weet nog dat de Alpha Twins me meevielen, ondanks de waarschuwingen van een enkeling voor het feest, ik weet alleen niet meer goed waarom ze positief opvielen. Wel weet ik nog dat ze een leuke remix draaiden, ik weet alleen niet meer van welk nummer. Dana was (onverwacht) wel weer goed meen ik mij te herinneren en opperheld Promo maakte het feestje compleet natuurlijk.
Er zijn een aantal redenen waarom ik me dat allemaal niet meer kan herinneren. De voornaamste reden is dat ik veel te veel onder de indruk was van andere dingen en me daarmee bezig hield en me dus niet volledig concentreerde op de muziek. De aankleding van het stadion bijvoorbeeld. Met alle lichteffecten, de versierseltjes, de bewegende objecten. Alles was één groot feest voor het oog. Daarnaast waren er heel erg veel bekenden en dat betekende dat ik veel sociaal moest interacteren wat ten koste ging van mijn geheugen. Ik heb me echt prima vermaakt met de mensen die ik al kende, en de mensen die ik heb leren kennen. Mensen die je eerder tegen bent gekomen op feestjes, oude bekenden die opeens voorbij komen stuiteren, nieuwe mensen die hun vrienden zijn kwijtgeraakt en daardoor optrekken met bekenden van mij, het was dus een grote gezellige boel.
Dat ik niet de enige ben die het zo leuk had dat ie delen van de avond mist, blijkt uit het feit dat Luuk geen flauw idee heeft met wie hij op de foto stond. Ik stond namelijk gewoon wat foto’s te maken en op dat moment komt er een meisje voorbij gestuiterd dat vraagt of ze ook op de foto mag. Wij zijn de moeilijksten niet en luuk en zij poseren gewillig voor mijn lens. Na het nemen van de foto, en het controleren ervan, vervolgt ze haar reis door de zaal. Toen Luuk vandaag die foto terug zag, kon hij zich niet meer herinneren wie het was en waarom ze samen op de foto stonden. Ik keek naar het tijdstip van het nemen van de foto en schrok eerlijk gezegd een beetje, hij bleek om half 3 genomen te zijn. Volgens mij vond de rest van de groep het ook wel leuk. We zijn heel de avond niet samen geweest maar afzonderlijk hebben we onszelf goed vermaakt. Ook Frank weet nog precies wat er die avond gebeurd is want hij vermoedde dat zijn zonnebril door een meisje was afgenomen. Hij keek wat raar toen hij hoorde dat Carl die zonnebril ’s morgens bij de jassen terug aan Frank had gegeven. Ook voor Carl ging een wereld van plezier open en tijdens de busreis terug keek hij zijn ogen uit toen kansarme jongeren nog eventjes wat sfeer “proefden” vlak voor het slapen gaan (wat natuurlijk niet meteen zou lukken).
Dj Promo op het einde was echt perfect voor mij. Ik, toch wel enigszins fan van deze hardcore-grootheid, was benieuwd naar wat hij zou draaien. Zou hij weer gaan experimenteren zoals op Project Hardcore, of zou hij het breed houden voor een breed publiek zoals het Qlimaxpubliek. Hij koos voor het tweede en begon zijn set met een grote klapper. Één van mijn favoriete nummers (Demons) passeerde de revu en de toon was gezet voor de rest van zijn zet. Oude bekenden afgewisseld met nieuwe klappers zorgden ervoor dat we in de late uurtjes nog ff helemaal los konden gaan. Of ja, Denice koos ervoor om eventjes rustig, nagenoeg stilstaand, van de melodieuze basdreunen te genieten. Vlak voor het einde besloten we om al naar boven te gaan zodat we de drukte een beetje voor zouden zijn. Vanaf de tribunes nam ik emotioneel afscheid van het stadion dat mij zoveel plezier had gebracht. Het was de organisatie wederom gelukt om een perfect feest (subjectief gezien natuurlijk) te organiseren en daar ben ik ze tot op de dag van vandaag dankbaar voor. En dat ga ik ook nog zo’n 360 dagen blijven. En dan ben ik weer dankbaar dat er wéér een Qlimax is want voor mij is nu al 1 ding zeker. Ik weet wel dat plannen op de lange afstand niet makkelijk is, maar voor mij is het zeker dat ik volgend jaar rond deze tijd, gewoon weer sta te housen in Arnhem. Ik geniet nu nog eventjes na van de gemaakte foto’s en filmpjes en telkens weer bekruipt mij een gelukzalig gevoel, ik zit gewoon nog na te genieten en dat zal ik ook nog wel eventjes blijven doen. In ieder geval tot eind januari, want dan staat weer het volgende feestje gepland.
Wat maakt Qlimax nou echt zo gaaf eigenlijk? Voor mij was dit de derde keer in ’t Gelredome dat ik aanwezig was. Vorig jaar kon ik er helaas niet bij zijn omdat ik ff pauze had in Spanje en dat was dus reden te meer om dit jaar extra hard uit mn dak te gaan. Gelukkig voor mij dat het dak van het stadion open kan zodat dit geen blijvende schade bij me toebracht. Het feestteam bestond dit jaar uit 6 personen en naast de gebruikelijke feestvierders (Tim, Denice en ik) werden we aangevuld door Luuk, Frank en Carl. De voorbereiding voor het feest was niet goed en daar blijkt maar weer eens uit dat je niet met teveel man moet gaan want daar komen organisatorsiche problemen van. Zo ook deze keer, Luuk wilde persé PSV blijven kijken en had daarom vervoer voor zichzelf geregeld. De rest genoot van een buscombi waarbij we vertrokken vanutit Eindhoven, voor de deur werden afgezet en ’s morgens weer fijn naar huis werden gereden. Dit zou eigenlijk de bedoeling zijn, ware het niet dat Frank zijn kaartje vergeten was en dus met Luuk mee zou rijden. Of ja, dat zou de bedoeling zijn maar Frank, eeuwige lolbroek, haalde 1 april met 25 november door elkaar en probeerde ons een poets te bakken en voor het lapje te houden door te zeggen dat hij zijn kaartje niet kon vinden en dus niet mee kon. Wij in de bus (Tim, Denice, Carl en Ik) waren in veronderstelling dat dit echt zo was en gezamenlijk vonden we het typische voor Frank. Bij de ingang bleek tot ieders grote verrassing dat Frank er toch wél bij was en dus was het al een groot feest voordat we binnen waren.
We kwamen zo rond een uur of half 12 aan en alles verliep soepeltjes. Echt lang hoefden we niet te wachten en ook de jassen waren snel weggelegd. Dit kwam waarschijnlijk door het feit dat iedereen al binnen was, want toen we een half uurtje later ons meldden in het stadion, bleken de trappen al vol files te staan. Het was toen dus al echt druk en dat bleek meteen bij de wc’s, de trappen en de bar. Jammer om een feestje zo te moeten beginnen, maar het was niet anders. In plaats van een negatieve klacht, kanaliseerde ik mijn chagrijnigheid naar een positieve wens en die wens was dat dit een avond zou worden om nooit meer te vergeten. Helaas werd ook die droom snel uiteen gespat omdat tijdens het drinken 6 vervelende schandknaapjes het nodig vonden om tegen mij aan te beuken. Maar ok, ook hier kwam ik wel weer overheen want het aloude principe van ‘Willen is Kunnen’ geldt natuurlijk nog steeds.
Dj Ruthless stond zijn springkunsten te tonen en eigenlijk viel me dit nog wel mee. Normaal gesproken ben ik niet zo’n fan van Jump maar de goede kwaliteit van de muziek zorgde ervoor dat ik al lichtelijk begon om met de voetjes van de vloer te komen. Daarna was het de beurt aan Showtek om de zaal te veroveren. Het was toen nog vroeg maar door flink wat vuurwerkgeweld werd iedereen gewaarschuwd voor wat komen ging. Echt een hele vette intro en een nog betere set. Natuurlijk weer de lekkere bekende nummertjes maar daar kan ik nog steeds heerlijk op housen. De rest van de dj’s die volgden waren allemaal een oase van genot. Na Showtek kwamen The Prophet samen met de Headhunterz, toen kwam Tatanka, hierna was het de beurt aan de helden van de Donkeyrollers, hierna kwam Luna, toen de Alpha Twins, Dana en Promo.
Het is alweer een paar dagen geleden en ik moet eerlijk toegeven dat ik heel veel vergeten ben van wat de dj’s draaiden. Ik weet nog dat ik de donkeyrollers en Luna tegen vond vallen, ik weet alleen niet meer waarom. Ik weet nog dat de Alpha Twins me meevielen, ondanks de waarschuwingen van een enkeling voor het feest, ik weet alleen niet meer goed waarom ze positief opvielen. Wel weet ik nog dat ze een leuke remix draaiden, ik weet alleen niet meer van welk nummer. Dana was (onverwacht) wel weer goed meen ik mij te herinneren en opperheld Promo maakte het feestje compleet natuurlijk.
Er zijn een aantal redenen waarom ik me dat allemaal niet meer kan herinneren. De voornaamste reden is dat ik veel te veel onder de indruk was van andere dingen en me daarmee bezig hield en me dus niet volledig concentreerde op de muziek. De aankleding van het stadion bijvoorbeeld. Met alle lichteffecten, de versierseltjes, de bewegende objecten. Alles was één groot feest voor het oog. Daarnaast waren er heel erg veel bekenden en dat betekende dat ik veel sociaal moest interacteren wat ten koste ging van mijn geheugen. Ik heb me echt prima vermaakt met de mensen die ik al kende, en de mensen die ik heb leren kennen. Mensen die je eerder tegen bent gekomen op feestjes, oude bekenden die opeens voorbij komen stuiteren, nieuwe mensen die hun vrienden zijn kwijtgeraakt en daardoor optrekken met bekenden van mij, het was dus een grote gezellige boel.
Dat ik niet de enige ben die het zo leuk had dat ie delen van de avond mist, blijkt uit het feit dat Luuk geen flauw idee heeft met wie hij op de foto stond. Ik stond namelijk gewoon wat foto’s te maken en op dat moment komt er een meisje voorbij gestuiterd dat vraagt of ze ook op de foto mag. Wij zijn de moeilijksten niet en luuk en zij poseren gewillig voor mijn lens. Na het nemen van de foto, en het controleren ervan, vervolgt ze haar reis door de zaal. Toen Luuk vandaag die foto terug zag, kon hij zich niet meer herinneren wie het was en waarom ze samen op de foto stonden. Ik keek naar het tijdstip van het nemen van de foto en schrok eerlijk gezegd een beetje, hij bleek om half 3 genomen te zijn. Volgens mij vond de rest van de groep het ook wel leuk. We zijn heel de avond niet samen geweest maar afzonderlijk hebben we onszelf goed vermaakt. Ook Frank weet nog precies wat er die avond gebeurd is want hij vermoedde dat zijn zonnebril door een meisje was afgenomen. Hij keek wat raar toen hij hoorde dat Carl die zonnebril ’s morgens bij de jassen terug aan Frank had gegeven. Ook voor Carl ging een wereld van plezier open en tijdens de busreis terug keek hij zijn ogen uit toen kansarme jongeren nog eventjes wat sfeer “proefden” vlak voor het slapen gaan (wat natuurlijk niet meteen zou lukken).
Dj Promo op het einde was echt perfect voor mij. Ik, toch wel enigszins fan van deze hardcore-grootheid, was benieuwd naar wat hij zou draaien. Zou hij weer gaan experimenteren zoals op Project Hardcore, of zou hij het breed houden voor een breed publiek zoals het Qlimaxpubliek. Hij koos voor het tweede en begon zijn set met een grote klapper. Één van mijn favoriete nummers (Demons) passeerde de revu en de toon was gezet voor de rest van zijn zet. Oude bekenden afgewisseld met nieuwe klappers zorgden ervoor dat we in de late uurtjes nog ff helemaal los konden gaan. Of ja, Denice koos ervoor om eventjes rustig, nagenoeg stilstaand, van de melodieuze basdreunen te genieten. Vlak voor het einde besloten we om al naar boven te gaan zodat we de drukte een beetje voor zouden zijn. Vanaf de tribunes nam ik emotioneel afscheid van het stadion dat mij zoveel plezier had gebracht. Het was de organisatie wederom gelukt om een perfect feest (subjectief gezien natuurlijk) te organiseren en daar ben ik ze tot op de dag van vandaag dankbaar voor. En dat ga ik ook nog zo’n 360 dagen blijven. En dan ben ik weer dankbaar dat er wéér een Qlimax is want voor mij is nu al 1 ding zeker. Ik weet wel dat plannen op de lange afstand niet makkelijk is, maar voor mij is het zeker dat ik volgend jaar rond deze tijd, gewoon weer sta te housen in Arnhem. Ik geniet nu nog eventjes na van de gemaakte foto’s en filmpjes en telkens weer bekruipt mij een gelukzalig gevoel, ik zit gewoon nog na te genieten en dat zal ik ook nog wel eventjes blijven doen. In ieder geval tot eind januari, want dan staat weer het volgende feestje gepland.
dinsdag 29 augustus 2006 om 12:03
“Ver•slaafd (bn.)
1 lichamelijk of geestelijk afhankelijk van een bepaald middel door gewenning”
De eerste stap naar herstel is het toegeven aan je problemen. Therapievormen hebben pas nut als je accepteert dat er iets mankeert aan je en daarom geef ik bij deze toe. Ik ben verslaafd. Ik moet het kwijt en als ik het nu niet accepteer gaat het helemaal de verkeerde kant op met me. Alleen is mijn probleem tweeledig. Aan de ene kant geniet ik er intens van en wil ik er nog jaren mee door gaan. Aan de andere kan ben ik bang voor mijn levensverwachting als ik zo nog langer door ga.
Eigenlijk is het zo dat ik helemaal niet van dit probleem af wil komen. Ik accepteer dat ik verslaafd ben en ik ben bereid de consequenties daarvoor te dragen. Ik kom er gewoon voor uit en ik schaam me niet. Het zijn geen drugs en het is ook geen alcoholverslaving. Ik rook niet en het is spijtig genoeg ook geen seksverslaving. Nee, ik ben verslaafd aan feestjes en ik hoop ze nog lang mee te maken.
Het is de maandag na Mysteryland en ik ben nog steeds aan het genieten van wat ik nu toch weer allemaal heb meegemaakt. Helaas was dit het laatste echte buitenfestival en is het vanaf nu weer housen in grote hallen vol met mooie lampjes. Ook niet verkeerd natuurlijk maar mijn verslaving is pas echt goed op stoom gekomen na DefQon 2006. Na dit schitterende huispartijtje nog aanwezig geweest op Pleasure Island, Free Festival, Decibel Outdoor en afgelopen zaterdag was ik dus present op Mysteryland.
Ik denk dat dit een mooie score is voor een zomertje. Helemaal als je bedenkt dat ik pas sinds april weer in Nederland ben. Het is niet zo dat ik nooit eerder ben gaan feesten maar dat was altijd op een rustiger pitje. Het ware feestgebeuren is mij pas sinds kort bekend en er is serieus een nieuwe wereld voor mij open gegaan. En daar wil ik jullie nu even van laten mee genieten.
Maar ik zal het nu vast zeggen. Als je nooit naar feestjes gaat en niet de precieze sfeer kent van deze feestjes dan kun je ook niet echt snappen wat ik probeer uit te leggen. Het is een aparte ervaring. Totaal niet vergelijkbaar met op stap gaan of gezellige familiefeestjes. Ik zal nu het laatste feestjes proberen te beschrijven, de oplettende lezer weet dat dit Mysteryland is.
Ok, dit vergt wat inlevingsvermogen dus lees dit goed geconcentreerd door. Het eerste wat je moet doen is de locatie in je gedachte voorstellen. Bij Mysteryland was dit uitgestrekte grote vlaktes met daarop een diversiteit aan natuurlijke begroeiing. Een terrein met hier en daar een boompje, plantje of andere vorm van struikgewas. Aquatisch gezien, een zelfverzonnen woord voor het waterlandschap, was alles ook tip top in orde. Verschillende riviertjes of kleine vennetjes liepen door het golvende landschap. Naast al dit natuurschoon moesten er natuurlijk ruimtes gecreëerd worden waar de mensen konden housen, chillen of genieten van een natje en een droogje. Er waren er verschillende kleine standjes ingeruimd om de mensen te voorzien van de nodige voeding. Zo waren er plaatsen waar je falafels kon halen, er stond een LaPlace-afdeling, je kon genieten van een authentieke swirl, eventueel iets uit een wok of gewoon een lekker Hollands broodje kroket. Voor een sapje, koffie, biertje of mixdrankje kon je terecht bij de talrijke kraampjes langs de begaanbare wegen.
Om nog maar even te zwijgen over de plaatsen waar gehoust kon worden, wijd ik nu eventjes uit over de diverse attracties die de ML-belevenis een extra dimensie gaven. Ik ben er niet zeker van maar er waren verschillende thema’s zichtbaar. Zo waren er kleine tentjes die deden denken aan het Moulin Rouge tijdperk, compleet met darkroom, hypnotiseertent en massagetafel. Er was een tent waar je lekker kon gaan liggen slapen. Voor al de knuffeldiertjes onder de feestgangers was er een speciale knuffelruimte waar je werd opgewacht door levensgrote wandelende en knuffelende knuffelbeesten. Er waren boomhutten met verleidelijke vrouwen die naar je zwaaiden. In de bossen liepen grote behaarde bosjesmensen rond. Er was een speciale verkleedtent waar je even kon wisselen van kledij. En als klapper op de vuurpijl was er een speciale Nintendo-tent waar je lekker kon gamen. Perfect natuurlijk op zo’n dag om lekker binnen computerspelletjes te gaan spelen als je ook buiten kunt gaan housen. Zoals ik al zei, het kost wat inlevingsvermogen en je zou het bijna niet geloven als je dit niet in levenden lijve hebt mogen aanschouwen.
Dat was ongeveer wel de beschrijving qua opvulling van het terrein. Het belangrijkste is natuurlijk toch de muziek en plaatsen waar je kon luisteren naar de verschillende basslijntjes, melodieën en samenspel van percussie. Pin me er niet op vast maar ik denk dat er op Mysteryland ongeveer 16 verschillende podia waren waarop artiesten hun kunstjes konden vertonen. Elk podium had weer zijn eigen thema en eigen aankleding en dus was elke tent weer een compleet nieuwe wereld op zich. Eigenlijk viel er teveel te bekijken want wij zijn er een dagje geweest en hebben nog niet alles mogen aanschouwen. Niet dat dit erg was want ik heb me prima vermaakt op de plaatsen waar ik was en heb niet het gevoel dat ik iets gemist heb. Maar als je er zo over denkt is het eigenlijk jammer dat het zo uitgebreid is want daar betaal je natuurlijk ook voor. En ja, waarom zou je betalen voor iets wat je toch nooit kan zien omdat je maar een beperkte tijd hebt en niet overal tegelijk kunt zijn. Maar ja, dat is weer een heel andere discussie en daar waag ik me niet eens aan want ik heb me prima vermaakt op de manier waarop wij deze dag ingedeeld hadden.
Maar ja, stel je dus even een grote tent voor waar een paar duizend (globale schatting) mensen in kunnen. Deze tent wordt opgeleukt met allerlei prullaria en andere snuisterijen. In één tent stond er een kooi waarin je kon voetballen en er was een ramp (spreek uit: remp) gebouwd, waarop waaghalzen levensgevaarlijke trucjes deden met skateboards en te kleine fietsjes. Er komen wat lampjes te hangen, wat lasertjes en andere visuele effecten om het feest compleet te maken. Maar het belangrijkste blijft natuurlijk de muziek en ik vond die erg goed op elke plaats waar we kwamen. Dus ff een resumé: Een tent, veel mensen, leuke lampjes en heel de tijd door lekkere muziek. Zo’n muziek dat je wel met je voetjes van de vloer moet en dus wel moet housen. En als je jezelf dan eventjes voorstelt dat iedereen op diezelfde plaats op datzelfde moment van dezelfde muziekjes houdt, en dus ook lekker aan het swingen gaat, dán heb je ongeveer de belevenis van het enthousiasme van het housen te pakken. Want dat is ook het mooie van de feestgangers. Het zijn stuk voor stuk allemaal mooie types. Van jong tot oud (en dan bedoel ik ook echt oud als je in de bus terug opeens aan het praten bent met een vrouw van 45 die nog steeds elk feestje bezoekt), iedereen komt er om te feesten op hun eigen manier. Sommigen zijn er speciaal voor aangekleed en hebben een lekker extravagant pakje aangetrokken, anderen komen gewoon voor de lekkere muziek en lopen in hun doordeweekse kloffie rond. Het maakt eigenlijk allemaal niet uit wat je doet, alles mag en alles kan op zo’n feest, zolang je er maar van geniet.
Het werd pas helemaal mooi toen het wat later werd en dus donker. We liepen toen naar de open vlakte waar de mensen van Q-Dance (de hardere tak van de housemuziek) een podium hadden ingericht. Voor mij persoonlijk gaat een feestje ook pas echt los als je je kleertjes voelt trillen door de pompende bassdreunen. Dit keer stonden we dus niet binnen en vraag ik wederom iets meer van je inlevingsvermogen. Stel je nu een open vlakte voor met aan de linkerkant een piramideachtige berg waar mensen op verschillende plateaus kunnen dansen. Als we dan met de camera naar rechts gaan komen we op een grote open vlakte die ruimte biedt voor zo’n achtduizend tot tienduizend mensen denk ik. Nog een stukje verder naar rechts is het podium opgebouwd en dat is elk jaar weer een genot voor het oog als het donker is. Er hangen hier genoeg lampjes om Eindhoven voor één avond van de troon te stoten als het gaat om de titel “Lampenstad van Nederland.” De mensen die hier komen housen houden ook echt van het betere beukwerk en gaan dus helemaal uit hun dak bij het horen van een bekend deuntje. Nou ik kan je vertellen, er is bijna geen beter kippenvelmoment als je je bevindt in een grote groep mensen die tegelijkertijd helemaal los gaan. Het spijt me, dit gevoel is gewoon niet goed te beschrijven met woorden, dit kan je pas echt voelen als je het hebt meegemaakt. Maar geloof mij, het is gewoon zo. Als ik nu de filmpjes terug kijk dan kan ik daar gewoon nog steeds van genieten en zou ik willen dat ik daar weer zou staan. Weer tussen al die mensen, weer genietend van dit mooie moment in mijn leven. Want dat is het eigenlijk gewoon, het gaat om het genieten. Ik geniet op zo’n dag echt van alles wat ik mee maak en het kan niet lang genoeg duren. Als het afgelopen is wil ik meteen weer terug naar dat gevoel en wil ik meer.
En dan kom je toch vanzelf weer terecht bij die verslaving. Een verslaving werkt precies hetzelfde en daar ben ik me dus nu van bewust. Ik wil alleen maar meer, ik wil dat gevoel weer terug, het lijkt wel alsof ik niet meer zonder kan. Ik heb geprobeerd om deze verslaving een beetje proberen te beschrijven en ik hoop dat het gelukt is. Het is een combinatie van alles op zo’n dag. Een samenspel van locatie, typetjes, muziek, licht en sfeer. Het is een speciaal gevoel en ook zeer persoonlijk. Maar ja, als je samen met duizenden mensen hetzelfde gevoel hebt dan weet je dat het meer is dan zomaar een persoonlijk gevoel. Als je er eenmaal mee in aanraking bent gekomen, wil je meer en ik ben blij dat ik dit gevoel vaak kan delen met de andere mensen op deze feestjes.
Dit was nog maar één beschrijving van een feestje. Dan heb ik nog niet eens gerept over het schitterende feest dat Decibel Outdoor heet. Er is nog zoveel meer om te beschrijven maar ja, je moet het eigenlijk gewoon zelf mee maken. Ik hoop dan ook dat ik nog veel vaker mijn honger naar feest kan stillen. Ik wil mezelf nog veel vaker toegeven aan mijn verslaving. En ik weet eigenlijk wel zeker dat dit weer gaat gebeuren. Ik ben er niet bang voor, ik accepteer mijn verslaving en ik geniet er volledig van. En dat hoop ik nog lang te blijven doen ook.
1 lichamelijk of geestelijk afhankelijk van een bepaald middel door gewenning”
De eerste stap naar herstel is het toegeven aan je problemen. Therapievormen hebben pas nut als je accepteert dat er iets mankeert aan je en daarom geef ik bij deze toe. Ik ben verslaafd. Ik moet het kwijt en als ik het nu niet accepteer gaat het helemaal de verkeerde kant op met me. Alleen is mijn probleem tweeledig. Aan de ene kant geniet ik er intens van en wil ik er nog jaren mee door gaan. Aan de andere kan ben ik bang voor mijn levensverwachting als ik zo nog langer door ga.
Eigenlijk is het zo dat ik helemaal niet van dit probleem af wil komen. Ik accepteer dat ik verslaafd ben en ik ben bereid de consequenties daarvoor te dragen. Ik kom er gewoon voor uit en ik schaam me niet. Het zijn geen drugs en het is ook geen alcoholverslaving. Ik rook niet en het is spijtig genoeg ook geen seksverslaving. Nee, ik ben verslaafd aan feestjes en ik hoop ze nog lang mee te maken.
Het is de maandag na Mysteryland en ik ben nog steeds aan het genieten van wat ik nu toch weer allemaal heb meegemaakt. Helaas was dit het laatste echte buitenfestival en is het vanaf nu weer housen in grote hallen vol met mooie lampjes. Ook niet verkeerd natuurlijk maar mijn verslaving is pas echt goed op stoom gekomen na DefQon 2006. Na dit schitterende huispartijtje nog aanwezig geweest op Pleasure Island, Free Festival, Decibel Outdoor en afgelopen zaterdag was ik dus present op Mysteryland.
Ik denk dat dit een mooie score is voor een zomertje. Helemaal als je bedenkt dat ik pas sinds april weer in Nederland ben. Het is niet zo dat ik nooit eerder ben gaan feesten maar dat was altijd op een rustiger pitje. Het ware feestgebeuren is mij pas sinds kort bekend en er is serieus een nieuwe wereld voor mij open gegaan. En daar wil ik jullie nu even van laten mee genieten.
Maar ik zal het nu vast zeggen. Als je nooit naar feestjes gaat en niet de precieze sfeer kent van deze feestjes dan kun je ook niet echt snappen wat ik probeer uit te leggen. Het is een aparte ervaring. Totaal niet vergelijkbaar met op stap gaan of gezellige familiefeestjes. Ik zal nu het laatste feestjes proberen te beschrijven, de oplettende lezer weet dat dit Mysteryland is.
Ok, dit vergt wat inlevingsvermogen dus lees dit goed geconcentreerd door. Het eerste wat je moet doen is de locatie in je gedachte voorstellen. Bij Mysteryland was dit uitgestrekte grote vlaktes met daarop een diversiteit aan natuurlijke begroeiing. Een terrein met hier en daar een boompje, plantje of andere vorm van struikgewas. Aquatisch gezien, een zelfverzonnen woord voor het waterlandschap, was alles ook tip top in orde. Verschillende riviertjes of kleine vennetjes liepen door het golvende landschap. Naast al dit natuurschoon moesten er natuurlijk ruimtes gecreëerd worden waar de mensen konden housen, chillen of genieten van een natje en een droogje. Er waren er verschillende kleine standjes ingeruimd om de mensen te voorzien van de nodige voeding. Zo waren er plaatsen waar je falafels kon halen, er stond een LaPlace-afdeling, je kon genieten van een authentieke swirl, eventueel iets uit een wok of gewoon een lekker Hollands broodje kroket. Voor een sapje, koffie, biertje of mixdrankje kon je terecht bij de talrijke kraampjes langs de begaanbare wegen.
Om nog maar even te zwijgen over de plaatsen waar gehoust kon worden, wijd ik nu eventjes uit over de diverse attracties die de ML-belevenis een extra dimensie gaven. Ik ben er niet zeker van maar er waren verschillende thema’s zichtbaar. Zo waren er kleine tentjes die deden denken aan het Moulin Rouge tijdperk, compleet met darkroom, hypnotiseertent en massagetafel. Er was een tent waar je lekker kon gaan liggen slapen. Voor al de knuffeldiertjes onder de feestgangers was er een speciale knuffelruimte waar je werd opgewacht door levensgrote wandelende en knuffelende knuffelbeesten. Er waren boomhutten met verleidelijke vrouwen die naar je zwaaiden. In de bossen liepen grote behaarde bosjesmensen rond. Er was een speciale verkleedtent waar je even kon wisselen van kledij. En als klapper op de vuurpijl was er een speciale Nintendo-tent waar je lekker kon gamen. Perfect natuurlijk op zo’n dag om lekker binnen computerspelletjes te gaan spelen als je ook buiten kunt gaan housen. Zoals ik al zei, het kost wat inlevingsvermogen en je zou het bijna niet geloven als je dit niet in levenden lijve hebt mogen aanschouwen.
Dat was ongeveer wel de beschrijving qua opvulling van het terrein. Het belangrijkste is natuurlijk toch de muziek en plaatsen waar je kon luisteren naar de verschillende basslijntjes, melodieën en samenspel van percussie. Pin me er niet op vast maar ik denk dat er op Mysteryland ongeveer 16 verschillende podia waren waarop artiesten hun kunstjes konden vertonen. Elk podium had weer zijn eigen thema en eigen aankleding en dus was elke tent weer een compleet nieuwe wereld op zich. Eigenlijk viel er teveel te bekijken want wij zijn er een dagje geweest en hebben nog niet alles mogen aanschouwen. Niet dat dit erg was want ik heb me prima vermaakt op de plaatsen waar ik was en heb niet het gevoel dat ik iets gemist heb. Maar als je er zo over denkt is het eigenlijk jammer dat het zo uitgebreid is want daar betaal je natuurlijk ook voor. En ja, waarom zou je betalen voor iets wat je toch nooit kan zien omdat je maar een beperkte tijd hebt en niet overal tegelijk kunt zijn. Maar ja, dat is weer een heel andere discussie en daar waag ik me niet eens aan want ik heb me prima vermaakt op de manier waarop wij deze dag ingedeeld hadden.
Maar ja, stel je dus even een grote tent voor waar een paar duizend (globale schatting) mensen in kunnen. Deze tent wordt opgeleukt met allerlei prullaria en andere snuisterijen. In één tent stond er een kooi waarin je kon voetballen en er was een ramp (spreek uit: remp) gebouwd, waarop waaghalzen levensgevaarlijke trucjes deden met skateboards en te kleine fietsjes. Er komen wat lampjes te hangen, wat lasertjes en andere visuele effecten om het feest compleet te maken. Maar het belangrijkste blijft natuurlijk de muziek en ik vond die erg goed op elke plaats waar we kwamen. Dus ff een resumé: Een tent, veel mensen, leuke lampjes en heel de tijd door lekkere muziek. Zo’n muziek dat je wel met je voetjes van de vloer moet en dus wel moet housen. En als je jezelf dan eventjes voorstelt dat iedereen op diezelfde plaats op datzelfde moment van dezelfde muziekjes houdt, en dus ook lekker aan het swingen gaat, dán heb je ongeveer de belevenis van het enthousiasme van het housen te pakken. Want dat is ook het mooie van de feestgangers. Het zijn stuk voor stuk allemaal mooie types. Van jong tot oud (en dan bedoel ik ook echt oud als je in de bus terug opeens aan het praten bent met een vrouw van 45 die nog steeds elk feestje bezoekt), iedereen komt er om te feesten op hun eigen manier. Sommigen zijn er speciaal voor aangekleed en hebben een lekker extravagant pakje aangetrokken, anderen komen gewoon voor de lekkere muziek en lopen in hun doordeweekse kloffie rond. Het maakt eigenlijk allemaal niet uit wat je doet, alles mag en alles kan op zo’n feest, zolang je er maar van geniet.
Het werd pas helemaal mooi toen het wat later werd en dus donker. We liepen toen naar de open vlakte waar de mensen van Q-Dance (de hardere tak van de housemuziek) een podium hadden ingericht. Voor mij persoonlijk gaat een feestje ook pas echt los als je je kleertjes voelt trillen door de pompende bassdreunen. Dit keer stonden we dus niet binnen en vraag ik wederom iets meer van je inlevingsvermogen. Stel je nu een open vlakte voor met aan de linkerkant een piramideachtige berg waar mensen op verschillende plateaus kunnen dansen. Als we dan met de camera naar rechts gaan komen we op een grote open vlakte die ruimte biedt voor zo’n achtduizend tot tienduizend mensen denk ik. Nog een stukje verder naar rechts is het podium opgebouwd en dat is elk jaar weer een genot voor het oog als het donker is. Er hangen hier genoeg lampjes om Eindhoven voor één avond van de troon te stoten als het gaat om de titel “Lampenstad van Nederland.” De mensen die hier komen housen houden ook echt van het betere beukwerk en gaan dus helemaal uit hun dak bij het horen van een bekend deuntje. Nou ik kan je vertellen, er is bijna geen beter kippenvelmoment als je je bevindt in een grote groep mensen die tegelijkertijd helemaal los gaan. Het spijt me, dit gevoel is gewoon niet goed te beschrijven met woorden, dit kan je pas echt voelen als je het hebt meegemaakt. Maar geloof mij, het is gewoon zo. Als ik nu de filmpjes terug kijk dan kan ik daar gewoon nog steeds van genieten en zou ik willen dat ik daar weer zou staan. Weer tussen al die mensen, weer genietend van dit mooie moment in mijn leven. Want dat is het eigenlijk gewoon, het gaat om het genieten. Ik geniet op zo’n dag echt van alles wat ik mee maak en het kan niet lang genoeg duren. Als het afgelopen is wil ik meteen weer terug naar dat gevoel en wil ik meer.
En dan kom je toch vanzelf weer terecht bij die verslaving. Een verslaving werkt precies hetzelfde en daar ben ik me dus nu van bewust. Ik wil alleen maar meer, ik wil dat gevoel weer terug, het lijkt wel alsof ik niet meer zonder kan. Ik heb geprobeerd om deze verslaving een beetje proberen te beschrijven en ik hoop dat het gelukt is. Het is een combinatie van alles op zo’n dag. Een samenspel van locatie, typetjes, muziek, licht en sfeer. Het is een speciaal gevoel en ook zeer persoonlijk. Maar ja, als je samen met duizenden mensen hetzelfde gevoel hebt dan weet je dat het meer is dan zomaar een persoonlijk gevoel. Als je er eenmaal mee in aanraking bent gekomen, wil je meer en ik ben blij dat ik dit gevoel vaak kan delen met de andere mensen op deze feestjes.
Dit was nog maar één beschrijving van een feestje. Dan heb ik nog niet eens gerept over het schitterende feest dat Decibel Outdoor heet. Er is nog zoveel meer om te beschrijven maar ja, je moet het eigenlijk gewoon zelf mee maken. Ik hoop dan ook dat ik nog veel vaker mijn honger naar feest kan stillen. Ik wil mezelf nog veel vaker toegeven aan mijn verslaving. En ik weet eigenlijk wel zeker dat dit weer gaat gebeuren. Ik ben er niet bang voor, ik accepteer mijn verslaving en ik geniet er volledig van. En dat hoop ik nog lang te blijven doen ook.
zondag 23 juli 2006 om 21:09
Zaterdagmiddag half 12, vertrek naar Amsterdam. Zondagmiddag half 3, terugkomst van een schitterend weekend vol met feest. Een weekend dat eigenlijk alleen maar bestond uit vreemde gebeurtenissen en dat 30 uur lang. Samen met een goede vriend van me vertrokken we hier om half 12, nog niet wetend wat ons te wachten zou staan. 1 ding was zeker, het zou zeker niet saai worden. De rest van het team bestond nog uit een kerel die niet van stoppen weet en geregeld hele weekendjes doortrekt en nog een kerel waarvan ik in het begin niet wist wat ik ervan moest denken. Met een rustig tempo vertrokken we met de auto naar een feest waar die vriend en ik vorig jaar één van de mooiste feestjes ooit bezochten. Toen waren we maar met z’n 2en en hebben de “typetjes” dit feest tot een klapper gemaakt. Deze keer hadden we dus zelf al 2 typetjes bij en dat was dus al een vooruitgang. Vorig jaar was het veelal uit zattigheid dat ik me zo goed vermaakte, ik zat en de rest wazig is een mooie combinatie voor geanimeerde gesprekken en leuk contact. Als het niet leuk zou worden met deze 3, dan zou ik gewoon keihard naar de fles grijpen en uiteindelijk alles goed komen. Maar dat was dit jaar helemaal niet het geval, er gebeurde zoveel dat ik niet compleet van de kaart mee had willen maken.
Het begon al met aankomst in Amsterdam, de kerel die ik dus niet goed kende wilde dat we midden in Amsterdam in de parkeergarage van de Bijenkorf de auto zouden zetten. Hij kende de weg in Amsterdam en zei tegen ons dat dit de beste optie was. Wij wisten niet dat hij nog een reden had om juist daar te parkeren. Hij heeft in zijn verleden enkele dames gehad in het rode lampjes district aldaar en dus voordat we naar Pleasure Island (het eigenlijke feest) gingen, moesten we eerst eventjes een rondje maken door deze drukbezochte buurt van plezier. Hij kende serieus een paar dames die aan het werk waren en wij met z’n 3en liepen er vol verbazing achteraan. Donkere steegjes brachten ons naar nog donkerdere stripclubs waar we eventjes een kijkje gingen nemen. Omdat ik niet geregeld de dames van lichte zeden bezoek, vond ik dit allemaal mooi om eens te zien. Die meisjes zijn eigenlijk allemaal best aardig en af en toe is het gewoon zonde om ze dan zo te zien. Toen werd het eigenlijk hoog tijd om te gaan want een op gang komend feestje wachtte op ons. Op het moment dat we vertrokken kwam een onaangename verrassing uit de wolken vallen. In de tweede hittegolf van deze zomer, regende het keihard precies op het moment dat we het niet konden gebruiken. En ik bedoel niet zomaar een buitje, nee binnen enkele minuten stonden de straten blank was er genoeg geregend zodat de boeren weer mochten sproeien. Spreekwoordelijk natuurlijk want de enige boeren in Amsterdam waren wij. Dus wij renden een taxi in en verzochten de vriendelijke meneer van buitenlandse afkomst aardig doch dringend ons af te zetten op de plaats van bestemming. Hij deed waar hij voor betaald kreeg en na een taxi ritje van een minuut of 20 kwamen we daar aan. Vorig jaar liepen we over dezelfde afstand ook 20 minuten maar op deze manier bleef ons een hoop ellende met gelloze haren bespaard.
We kwamen dus aan op het feestje en alsof het zo geregisseerd was, stopte het met regenen en brak er een waterig zonnetje door. Omdat het maar een kleinschalig feestje is, stond er geen lange wachtrij voor de deur en konden we meteen beginnen aan een groots house-festijn. Om eventjes een beeld te schetsen: stel je een ruimte voor van een paar honderd meter, volgepropt met 2 grote tenten en een groot openlucht- podium. Dit alles is gesitueerd midden in Het Ij, een eilandje dus. Vandaar ook de naam van de party denk ik, maar dat zul je eventjes na moeten vragen bij de organisatie. De gemiddelde leeftijd van het feest zal zo rond de 30 geweest zijn en aangezien ik 23 ben waren er dus ook heel wat ouderen om het gemiddelde zo hoog te krijgen. Mensen van in de 30 of misschien nog wel ouder, die zo 1 à 2 keer per jaar voor een dagje helemaal los mogen gaan. Compleet met bijbehorend outfit en gepast drugsgebruik dansen zij de hele dag door. Als ik eerlijk ben denk ik dat ik er over een jaar of 10 ook nog wel zo bij zou kunnen staan. Door al die oudere mensen die alles wel al meegemaakt hebben en echt komen voor het feest ontstaat er natuurlijk een heerlijke sfeer. Iedereen was er ook echt om te feesten en dat is weer eens wat anders dan de opgepepte sfeer op menig hardstyle-feest. De aankleding van het feest was ook weer goed verzorgd, volledig in het thema en dat was “Duizend en 1 nacht” met een vleugje erotiek. Dit betekende eigenlijk dat overal waar je keek, strippers hun ding deden. En dat is natuurlijk ook nooit vervelend om naar te kijken.
De sfeer was dus goed, de aankleding ook, als laatste blijft dan de muziek over. En eerlijk gezegd was ik daar dit jaar niet zo enthousiast over. Waar vorig jaar Showtek de show stal (persoonlijk gezien) met stevige stampmuziek hoorde ik dit jaar zelfs Traffic van Tiesto in de hardere tent. Niet echt hard en niet echt mijn smaak maar ja, met de juiste combinatie van drankgebruik kan je je zelfs daarmee vermaken. In een roes van gelukkigheid beleefde ik dit feestje dus optimaal. Zoals gezegd waren de typetjes dit jaar ook weer aanwezig en dat zorgde ook weer voor vermaak. Typetjes bijvoorbeeld waar we later op een afterparty zouden belanden. Het feestje schoot echt voorbij want voordat ik het wist gingen de lampen aan en het geluid uit. Enigszins teleurgesteld maar voldaan was mijn honger naar feest gestild. Ik verwachtte misschien nog ff ergens afsluiten en dan naar huis. Maar ik had het eigenlijk al aan moeten zien komen toen de andere mensen in de auto een volledige sporttas vol extra kleding in aan het laden waren. Aangezien dit echt van die feestbeesten zijn, kennen zij soortgenoten in heel het land. Zelfs mensen uit Dordrecht waar we eventjes naartoe zouden gaan voor een klein na-feestje als opwarmertje voor de afsluiter van de dag. Er werd namelijk nog een bezoekje aan de Zino in Tilburg aan de agenda toegevoegd en toen begon er bij mij wel een belletje te rinkelen. Dit etablissement opent zijn deuren namelijk om 6 uur ‘s morgens voor alle mensen die nog niet genoeg hebben van het feesten op zaterdag en hun zondag goed in willen luiden.
Maar ja, eerst nog eventjes naar Dordrecht om daar een discotheekje te bezoeken om zo de tijd door te komen totdat het 6 uur was. Volgens mij kwamen we rond half 2 aan bij deze gastvrije mensen in het westen van het land. Het is echt heel vreemd om rond dit tijdstip bij mensen die je niet kent op bezoek te gaan in een stad waar je nog nooit geweest bent. Maar om geen spelbreker te zijn liet ik alles maar over me heen komen. En dat was maar slim ook, anders was ik van verbazing steil achterover geslagen. We kwamen binnen en we stelden ons eventjes voor aan de moeder des huize. Gevolgd door de vraag van dochterlief of moeder eventjes de blow aan kon steken. Het bleek dat dochter zo’n 6 dagen per week in een koffieshop werkt en dus redelijk handig met dit soort vorm van vertier is. Voor de rest kwamen we daar een hond zo groot als een paard tegen, ik heb me laten vertellen dat het een hond uit Denemarken was en dat deze Deense dog de liefste hond was die er is. Dat kan wel zijn, maar ik vind het niet echt prettig als ik weet dat dit wanna-be paard anderhalf keer zo zwaar is als mij en als hij op zijn achterpoten gaat staan hij toch echt boven mij uittorent. Verder hadden ze wat schildpadden in en aquarium, wat vissen in een ander aquarium, een helse vogel in een kooitje, een duf konijn in een ander kooitje en de verrassing van die avond: een hangbuikzwijn in de tuin. Daar waren we dus, redelijk bedwelmd, in een vreemde stad, bij vreemde mensen, met een vreemd hangbuikzwijn. Dat is natuurlijk een gouden combinatie voor een leuke afterparty. Mja volledig onder de indruk van alles wat ik meemaakte en zag, vond ik alles wel goed. Het feestje in Dordrecht verplaatste zich naar een appartementje van een andere kerel die er ook bij was. Daar eventjes een paar uur gezeten en toen werd het echt de hoogste tijd om te vertrekken naar Tilburg.
En dat is pas raar, ‘s morgens om een uur of 6 je klaar gaan maken om uit te gaan. Ik kon me ook echt niet voorstellen wat ik moest gaan verwachten. De rest had natuurlijk allemaal grote verhalen over eerdere bezoekjes en de naam Zino is toch eigenlijk wel en grote naam in het uitgaanscircuit. Maar mijn verwachting spatte volledig uit elkaar toen we binnen stapten. Één grote desillusie was het. In plaats van een grote hipe discotheek, kwam ik terecht in een klein donker hol, volgepropt met speakers en lampjes dat ons door de rest van de ochtend zou moeten trekken. Ik heb wel eens een verzameling rare mensen bij elkaar gezien want in de kroeg waar ik werkte was het traditie om met nieuwjaarsdag zo lang mogelijk open te blijven. De mensen die je dan binnen krijgt zijn meestal te dronken om te beseffen dat ze nog aan het stappen zijn en lopen cq. dansen een beetje verwilderd in de rondte. Zoiets kwam ik ook tegen in Tilburg, alleen waren de mensen dit keer niet wazig van drank maar van de verschillende substanties die er op de markt verkrijgbaar zijn. Dus ja, daar sta je dan, 7 uur ’s ochtends, een discotheek vol met rare mensen en nog zeker 5 uur lang een jeklerenlatenbewegende dreun voor de boeg. Dus ja, volledig in de lijn van de afgelopen dag, liet ik ook dit over me heen komen en probeerde het beste ervan te maken. Maar ja, waar de rest vrolijk doorging met het nuttigen van de drogerende middelen probeerde ik mij te redden met glaasjes cola. Maar ja, dan hou je de rest gewoon niet echt bij en dat was dan wel jammer. Maar om eerlijk te zijn had ik het na een paar uur heftig housen ook wel een beetje gehad eigenlijk. Echt getraind in de afterparty ben ik nog niet, maar na zo’n weekend als afgelopen weekend komt daar zeker wel verandering in. Om zondagmiddag half 1 vond de dj het genoeg en besloot hij dat het tijd was voor ons om naar huis te gaan. Dus ja, dan maar weer de auto in en naar Eindhoven. Daar was nog het plan om ff een after-after-afterparty te vieren maar dat duurde niet zo heel erg lang want de gaarheid sloeg goed in. Uiteindelijk was ik rond een uur of half 3 thuis, dit betekende een goede 30 uur wakker. Een 30 uur met belevenissen die ik nooit meer ga vergeten. Ik hoop dat jullie een beetje de indruk van een wazig maar leuk weekend hebben gekregen want dat was het gewoon. Ik heb het beleefd met een glimlach op m’n gezicht en vond gewoon alles schitterend. Zo schitterend dat ik nu alweer uitkijk naar het volgende feestje in mijn agenda want ik heb nu gezien hoe het moet en hoop dat het de volgende keer weer zo zal zijn.
Het begon al met aankomst in Amsterdam, de kerel die ik dus niet goed kende wilde dat we midden in Amsterdam in de parkeergarage van de Bijenkorf de auto zouden zetten. Hij kende de weg in Amsterdam en zei tegen ons dat dit de beste optie was. Wij wisten niet dat hij nog een reden had om juist daar te parkeren. Hij heeft in zijn verleden enkele dames gehad in het rode lampjes district aldaar en dus voordat we naar Pleasure Island (het eigenlijke feest) gingen, moesten we eerst eventjes een rondje maken door deze drukbezochte buurt van plezier. Hij kende serieus een paar dames die aan het werk waren en wij met z’n 3en liepen er vol verbazing achteraan. Donkere steegjes brachten ons naar nog donkerdere stripclubs waar we eventjes een kijkje gingen nemen. Omdat ik niet geregeld de dames van lichte zeden bezoek, vond ik dit allemaal mooi om eens te zien. Die meisjes zijn eigenlijk allemaal best aardig en af en toe is het gewoon zonde om ze dan zo te zien. Toen werd het eigenlijk hoog tijd om te gaan want een op gang komend feestje wachtte op ons. Op het moment dat we vertrokken kwam een onaangename verrassing uit de wolken vallen. In de tweede hittegolf van deze zomer, regende het keihard precies op het moment dat we het niet konden gebruiken. En ik bedoel niet zomaar een buitje, nee binnen enkele minuten stonden de straten blank was er genoeg geregend zodat de boeren weer mochten sproeien. Spreekwoordelijk natuurlijk want de enige boeren in Amsterdam waren wij. Dus wij renden een taxi in en verzochten de vriendelijke meneer van buitenlandse afkomst aardig doch dringend ons af te zetten op de plaats van bestemming. Hij deed waar hij voor betaald kreeg en na een taxi ritje van een minuut of 20 kwamen we daar aan. Vorig jaar liepen we over dezelfde afstand ook 20 minuten maar op deze manier bleef ons een hoop ellende met gelloze haren bespaard.
We kwamen dus aan op het feestje en alsof het zo geregisseerd was, stopte het met regenen en brak er een waterig zonnetje door. Omdat het maar een kleinschalig feestje is, stond er geen lange wachtrij voor de deur en konden we meteen beginnen aan een groots house-festijn. Om eventjes een beeld te schetsen: stel je een ruimte voor van een paar honderd meter, volgepropt met 2 grote tenten en een groot openlucht- podium. Dit alles is gesitueerd midden in Het Ij, een eilandje dus. Vandaar ook de naam van de party denk ik, maar dat zul je eventjes na moeten vragen bij de organisatie. De gemiddelde leeftijd van het feest zal zo rond de 30 geweest zijn en aangezien ik 23 ben waren er dus ook heel wat ouderen om het gemiddelde zo hoog te krijgen. Mensen van in de 30 of misschien nog wel ouder, die zo 1 à 2 keer per jaar voor een dagje helemaal los mogen gaan. Compleet met bijbehorend outfit en gepast drugsgebruik dansen zij de hele dag door. Als ik eerlijk ben denk ik dat ik er over een jaar of 10 ook nog wel zo bij zou kunnen staan. Door al die oudere mensen die alles wel al meegemaakt hebben en echt komen voor het feest ontstaat er natuurlijk een heerlijke sfeer. Iedereen was er ook echt om te feesten en dat is weer eens wat anders dan de opgepepte sfeer op menig hardstyle-feest. De aankleding van het feest was ook weer goed verzorgd, volledig in het thema en dat was “Duizend en 1 nacht” met een vleugje erotiek. Dit betekende eigenlijk dat overal waar je keek, strippers hun ding deden. En dat is natuurlijk ook nooit vervelend om naar te kijken.
De sfeer was dus goed, de aankleding ook, als laatste blijft dan de muziek over. En eerlijk gezegd was ik daar dit jaar niet zo enthousiast over. Waar vorig jaar Showtek de show stal (persoonlijk gezien) met stevige stampmuziek hoorde ik dit jaar zelfs Traffic van Tiesto in de hardere tent. Niet echt hard en niet echt mijn smaak maar ja, met de juiste combinatie van drankgebruik kan je je zelfs daarmee vermaken. In een roes van gelukkigheid beleefde ik dit feestje dus optimaal. Zoals gezegd waren de typetjes dit jaar ook weer aanwezig en dat zorgde ook weer voor vermaak. Typetjes bijvoorbeeld waar we later op een afterparty zouden belanden. Het feestje schoot echt voorbij want voordat ik het wist gingen de lampen aan en het geluid uit. Enigszins teleurgesteld maar voldaan was mijn honger naar feest gestild. Ik verwachtte misschien nog ff ergens afsluiten en dan naar huis. Maar ik had het eigenlijk al aan moeten zien komen toen de andere mensen in de auto een volledige sporttas vol extra kleding in aan het laden waren. Aangezien dit echt van die feestbeesten zijn, kennen zij soortgenoten in heel het land. Zelfs mensen uit Dordrecht waar we eventjes naartoe zouden gaan voor een klein na-feestje als opwarmertje voor de afsluiter van de dag. Er werd namelijk nog een bezoekje aan de Zino in Tilburg aan de agenda toegevoegd en toen begon er bij mij wel een belletje te rinkelen. Dit etablissement opent zijn deuren namelijk om 6 uur ‘s morgens voor alle mensen die nog niet genoeg hebben van het feesten op zaterdag en hun zondag goed in willen luiden.
Maar ja, eerst nog eventjes naar Dordrecht om daar een discotheekje te bezoeken om zo de tijd door te komen totdat het 6 uur was. Volgens mij kwamen we rond half 2 aan bij deze gastvrije mensen in het westen van het land. Het is echt heel vreemd om rond dit tijdstip bij mensen die je niet kent op bezoek te gaan in een stad waar je nog nooit geweest bent. Maar om geen spelbreker te zijn liet ik alles maar over me heen komen. En dat was maar slim ook, anders was ik van verbazing steil achterover geslagen. We kwamen binnen en we stelden ons eventjes voor aan de moeder des huize. Gevolgd door de vraag van dochterlief of moeder eventjes de blow aan kon steken. Het bleek dat dochter zo’n 6 dagen per week in een koffieshop werkt en dus redelijk handig met dit soort vorm van vertier is. Voor de rest kwamen we daar een hond zo groot als een paard tegen, ik heb me laten vertellen dat het een hond uit Denemarken was en dat deze Deense dog de liefste hond was die er is. Dat kan wel zijn, maar ik vind het niet echt prettig als ik weet dat dit wanna-be paard anderhalf keer zo zwaar is als mij en als hij op zijn achterpoten gaat staan hij toch echt boven mij uittorent. Verder hadden ze wat schildpadden in en aquarium, wat vissen in een ander aquarium, een helse vogel in een kooitje, een duf konijn in een ander kooitje en de verrassing van die avond: een hangbuikzwijn in de tuin. Daar waren we dus, redelijk bedwelmd, in een vreemde stad, bij vreemde mensen, met een vreemd hangbuikzwijn. Dat is natuurlijk een gouden combinatie voor een leuke afterparty. Mja volledig onder de indruk van alles wat ik meemaakte en zag, vond ik alles wel goed. Het feestje in Dordrecht verplaatste zich naar een appartementje van een andere kerel die er ook bij was. Daar eventjes een paar uur gezeten en toen werd het echt de hoogste tijd om te vertrekken naar Tilburg.
En dat is pas raar, ‘s morgens om een uur of 6 je klaar gaan maken om uit te gaan. Ik kon me ook echt niet voorstellen wat ik moest gaan verwachten. De rest had natuurlijk allemaal grote verhalen over eerdere bezoekjes en de naam Zino is toch eigenlijk wel en grote naam in het uitgaanscircuit. Maar mijn verwachting spatte volledig uit elkaar toen we binnen stapten. Één grote desillusie was het. In plaats van een grote hipe discotheek, kwam ik terecht in een klein donker hol, volgepropt met speakers en lampjes dat ons door de rest van de ochtend zou moeten trekken. Ik heb wel eens een verzameling rare mensen bij elkaar gezien want in de kroeg waar ik werkte was het traditie om met nieuwjaarsdag zo lang mogelijk open te blijven. De mensen die je dan binnen krijgt zijn meestal te dronken om te beseffen dat ze nog aan het stappen zijn en lopen cq. dansen een beetje verwilderd in de rondte. Zoiets kwam ik ook tegen in Tilburg, alleen waren de mensen dit keer niet wazig van drank maar van de verschillende substanties die er op de markt verkrijgbaar zijn. Dus ja, daar sta je dan, 7 uur ’s ochtends, een discotheek vol met rare mensen en nog zeker 5 uur lang een jeklerenlatenbewegende dreun voor de boeg. Dus ja, volledig in de lijn van de afgelopen dag, liet ik ook dit over me heen komen en probeerde het beste ervan te maken. Maar ja, waar de rest vrolijk doorging met het nuttigen van de drogerende middelen probeerde ik mij te redden met glaasjes cola. Maar ja, dan hou je de rest gewoon niet echt bij en dat was dan wel jammer. Maar om eerlijk te zijn had ik het na een paar uur heftig housen ook wel een beetje gehad eigenlijk. Echt getraind in de afterparty ben ik nog niet, maar na zo’n weekend als afgelopen weekend komt daar zeker wel verandering in. Om zondagmiddag half 1 vond de dj het genoeg en besloot hij dat het tijd was voor ons om naar huis te gaan. Dus ja, dan maar weer de auto in en naar Eindhoven. Daar was nog het plan om ff een after-after-afterparty te vieren maar dat duurde niet zo heel erg lang want de gaarheid sloeg goed in. Uiteindelijk was ik rond een uur of half 3 thuis, dit betekende een goede 30 uur wakker. Een 30 uur met belevenissen die ik nooit meer ga vergeten. Ik hoop dat jullie een beetje de indruk van een wazig maar leuk weekend hebben gekregen want dat was het gewoon. Ik heb het beleefd met een glimlach op m’n gezicht en vond gewoon alles schitterend. Zo schitterend dat ik nu alweer uitkijk naar het volgende feestje in mijn agenda want ik heb nu gezien hoe het moet en hoop dat het de volgende keer weer zo zal zijn.
zondag 18 juni 2006 om 20:00
Een Orgasme van Tieten en Kontjes
Het is de dag erna, nog herstellende van de zware inspanningen kruip ik achter mijn computer om dit verhaal te vertellen. Het moet zo snel mogelijk want hoe langer ik wacht, hoe groter de kans dat ik dingen vergeet. En vergeten wil ik niet, het was mijn eerste feestje van dit jaar en komt met stip in de top 3 denk ik. Ik geef toe dat dit wel meteen erg resoluut is en misschien kom ik er nog op terug als ik het allemaal wat heb laten bezinken.
Ik heb het natuurlijk over DefQon1, het jaarlijks terugkerend huispartijtje waarbij enkele tientallen duizenden mensen hun ei vinden in diverse muziekstijlen. Vorig jaar was het met recht hét feest van het jaar en dat schepte natuurlijk hoge verwachtingen voor dit jaar. Door die hoge verwachtingen was het dan ook niet vreemd dat het festival dit jaar binnen 6 dagen was uitverkocht. In 6 dagen tijd hadden 50.000 (?) mensen ticketonline gebeld en hun kaartjes besteld. Ook ik hoorde bij die gelukkigen die wel meteen een kaartje hadden en dus kon ik mij al redelijk vroeg dit jaar gaan opmaken voor dit fantastische spektakel........
Wil je de rest van het verhaal lezen, kijk dan op mijn website!
Het is de dag erna, nog herstellende van de zware inspanningen kruip ik achter mijn computer om dit verhaal te vertellen. Het moet zo snel mogelijk want hoe langer ik wacht, hoe groter de kans dat ik dingen vergeet. En vergeten wil ik niet, het was mijn eerste feestje van dit jaar en komt met stip in de top 3 denk ik. Ik geef toe dat dit wel meteen erg resoluut is en misschien kom ik er nog op terug als ik het allemaal wat heb laten bezinken.
Ik heb het natuurlijk over DefQon1, het jaarlijks terugkerend huispartijtje waarbij enkele tientallen duizenden mensen hun ei vinden in diverse muziekstijlen. Vorig jaar was het met recht hét feest van het jaar en dat schepte natuurlijk hoge verwachtingen voor dit jaar. Door die hoge verwachtingen was het dan ook niet vreemd dat het festival dit jaar binnen 6 dagen was uitverkocht. In 6 dagen tijd hadden 50.000 (?) mensen ticketonline gebeld en hun kaartjes besteld. Ook ik hoorde bij die gelukkigen die wel meteen een kaartje hadden en dus kon ik mij al redelijk vroeg dit jaar gaan opmaken voor dit fantastische spektakel........
Wil je de rest van het verhaal lezen, kijk dan op mijn website!