28 februari 2007

Gek, hoe de meeste mensen iets totaal niet opvalt, maar waar je zelf je kapot aan kan ergeren.

Het is al weer 12 jaar geleden, dat ik voor het eerst bij de huisarts kwam en vroeg, wat er gedaan kon worden aan de diepe groeven in mn voorhoofd. Ik was toen 27 jaar en mn arts zei dan ook, dat ik te jong was voor wat voor operatie dan ook. Wat ik me toen nog niet realiseerde, was dat de rimpels voornamelijk veroorzaakt werden, door het continue optrekken van mn wenkbrauwen. En dit deed ik weer, omdat ik, weliswaar onbewust toen nog, last had van mn bovenste oogleden. In de jaren die volgden, las ik meer over plastische chirurgie, op televisie werd je steeds vaker bekogeld met allerlei ‘make-over’ programma’s, de naam shoemacher werd niet meer alleen aan de F1 coureur gekoppeld en belgie veranderde van ‘het frieten-landje’ in ‘hét land met de mooie prijzen in de plastische chirurgie’.
Eind 2004 ging ik voor het eerst naar een consult. Mijn idee was een voorhoofdlift. Maar de arts daar wees me op mijn oogleden. Voorhoofd was het makkelijkste te doen met botox, ik was nog steeds te jong voor die lift, maar hij raadde me dringend aan, om een ooglidcorrectie te overwegen. Omdat dit iets heel anders was, dan ik me voorgesteld had, liet ik het bezinken. Maar eenmaal hier op gewezen, ging ik anders naar mn gezicht kijken. Ik begon te beseffen, dat ik inderdaad overhangende oogleden had, maar dit ‘corrigeerde’ door mn wenkbrauwen op te trekken… en hiermee dus mn voorhoofd constant onder spanning te brengen. Ontspannen van mn voorhoofd kostte me zelfs moeite, maar als het me lukte, keek ik letterlijk tegen mn oogleden aan. Maar de spanning gaf me ook een blijvend vermoeiend gevoel, die vaak overging in hoofdpijn. Als ik het tegen mensen in mn omgeving vertelde, keken ze vaak een beetje vreemd. Ik wilde immers van die rimpels af, dus ik wilde zeker graag 18 jaar lijken, was dan het commentaar. Uhm, nee absoluut niet, maar om elke keer ook aan te moeten horen: “meid wat zie je er moe en verrot uit”, alleen maar omdat ik me niet helemaal opgekalefaterd ( wat een woord eigenlijk ) had, werd ik spuugzat. Daarbij kwam bij, dat door de nodige tegenslagen het alleen maar erger werd. Ik begon steeds meer een hekel te krijgen aan mn eigen gezicht. Ook de zijlijnen van neus naar mond gingen me steeds meer irriteren. Want in een onbewaakt moment gaven die me een ontevreden trek, kreeg ik weer te horen ( ja vooral als ik er weer eens ‘moe, verrot, vertiefd, blablabla’, uitzag zeker

Dus had ik me voorgenomen er iets aan te laten doen, ongeacht het commentaar om me heen. ( Het is tenslotte mijn gezicht, dus waar (WTF) bemoeit iedereen zich eigenlijk mee )

Na weer een consult te hebben gehad, dit keer in patattekes-land zelf, kon ik op 28 februari al terecht. Brrr, nu kwam de droom van 12 jaar wel heel dichtbij!
De planning was als volgt: een bovenooglidcorrectie, botox in mn voorhoofd, een stof genaamd ‘Juviderm’ in de nasolabiale plooien ( oftewel de zijlijnen van neus naar mond).

Om 6:00 vertrokken we uit Delft, op weg naar Maldegem. De zenuwen begonnen nu toch wel toe te nemen, want hoewel ik heel makkelijk in me laat snijden, prikken met naalden, vond ik het idee van snijden in mn oogleden, onder plaatselijke verdoving, toch wel eng. Een vriend van mij heeft hetzelfde laten doen en hij zag de OK-lamp boven hem, terwijl zn ogen gesloten waren… hij keek dus letterlijk door het gat IN zn ooglid, na het verwijderen van het overtollige vel. Bahbahbah, daar moest ik maar niet teveel aan denken hahaha!
Bij de kliniek aangekomen, maakte Esther een foto van mijn gezicht. De ‘voor’ foto zogezegd. En ja inderdaad… zo zonder make-up zag ik er gewoon zwaar vertiefd uit, pfff.
Om 9:00 mocht ik met de arts mee. Ik had van tevoren een kalmeringstablet gekregen, maar die werkte voor geen meter. Stijf van de zenuwen ging ik op de tafel liggen en sloot mn ogen. Gelukkig vertelde de arts wel stap voor stap, wat ie ging doen en het feit, dat ie amper te verstaan was door zn schattige franse accent zorgde ervoor dat ik iets ontspande. Een naald gleed net onder mn wenkbrauw, aan de buitenhoek, in mn huid. Ik voelde een koude vloeistof door mn ooglid gaan en daarna niks meer. Ik hoorde hem snijden, met scalpel en laser. De geur van verschroeid vlees prikkelde in mn neusgaten. Het drukken van zijn hand op mn oogkas en het wegvegen van bloed, voelde ik daarentegen weer wel, echt bizar eigenlijk. Voor ik goed en wel doorhad, hoe ver hij was, voelde ik al hechtdraad kriebelen op mn wang. YES!! Gelukkig want de zenuwen gierden toch nog wel door mn , inmiddels kurkdroge keel. En weer zo’n bizar gevoel: ik voelde wél hoe de naald mét hechtdraad door de huid werd gestoken en getrokken, maar pijn deed het niet!
Heel af en toe lichtte mn ooglid ietsje op, waardoor ik elk moment de OK-lamp verwachtte, maar gelukkig gebeurde dit niet. Een zuster veegde het resterende bloed weg ( o.a. uit mn oren hahaha) en ik kreeg een ijszak op mn ogen gedrukt. Na een minuut of 5 kwam de arts terug, met in zijn handen 2 spuiten. De ene was voor mn voorhoofd, de andere voor de zijlijnen. Op zijn vraag, waar ik me precies aan ergerde, wat mn voorhoofd betrof, wees ik op de dwarslijnen, maar ook mn fronsrimpel. Hij ging achter me staan en zette de eerste spuit recht in de fronsrimpel. Het brandde een beetje, maar echt pijn deed het niet. Na 8 keer op verschillende plaatsen een klein prikje te hebben gegeven, was hij daar klaar. Het beetje branden was inmiddels veranderd in een gevoel alsof hij pure rode pepers onder mn huid had gepropt, maar zo snel als dat op kwam zetten, zo snel trok het ook weer weg. Nu waren de zijlijnen aan de beurt. En toen voelde ik voor het eerst echt een gemene pijnscheut. Tering!! Dat deed zeer… naald er een halve cm in, ff terugtrekken, beetje erin spuiten, weer iets terugtrekken, draaien, weer wat spuiten… grrrr nou ik zou het weten ook, waar ik aan begonnen was. Maar na beide kanten flink gemarteld te hebben met de vlaamse manier van acupunctuur was ik eindelijk klaar! YEEHAAA ik mocht terug naar de kamer, waar carlo en esther zaten te wachten. De zijlijnen zou hij, mits ik dat nodig vond, een week later bijwerken. Ik moest toch terug, om mn hechtingen te laten verwijderen.
In de dagen die volgden, zwollen mijn ogen op, alsof ik 15 rondjes in de ring had gestaan met Mike Tyson. Flink smerend met arnicazalf deed het gelukkig ook wel weer snel wegtrekken. Na 7 dagen gingen Esther en ik weer op weg naar Maldegem. Carlo zn tomtom deed het alleen niet, dus na de afslag gemist te hebben, zaten we ineens op de ring Antwerpen. Dan maar iemand bellen, om ons daar snel weer vanaf te loodsen. Dat lukte wonderwel ook nog en 20 minuten voor mn afspraak reden we het terrein op. ( Thnxx Michel voor het ‘tomtommetje’ spelen! ) ik werd naar een kamer gebracht en moest daar wachten op mn arts. De hechtingen waren ‘onderhuids’ gedaan en de dienstdoende zuster kon deze niet verwijderen. Op mijn vraag of hij de zijlijnen bij zou werken, kreeg ik te horen dat hij de spuit vergeten was. Hierover zwaar geïrriteerd, beet ik hem toe, dat ik dus 400 km zou rijden die dag, alleen voor de hechtingen te verwijderen! Jezus, dat had mn eigen huisarts ook wel kunnen doen! Na weer wat gekalmeerd te zijn, spraken we af, dat ik de controle die na 3 weken plaats moet vinden, zou vervroegen naar 1 week. Ik kon dus weer een week later terug.
Mn ogen zag er in ieder geval wél goed uit. Hij was erg tevreden over hoe de littekens eruit zagen: netjes, niet overdreven rood of vurig.
Ik ging rechtop zitten en liet mn hoofd iets naar voren zakken, terwijl ik naar Esther bleef kijken. Het niet verschijnen van de donkere lijn van de overhangende oogleden, zoals ik gewend was, deed me mijn hoofd met een ruk weer omhoog brengen… een gevoel, wat ik het beste kan omschrijven als hoogtevrees, kroop omhoog… getver dat was eng, maar tegelijk schoot ik in de lach. Om direct daarop wéér mn hoofd te laten zakken. Dit keer verwachtte ik niks en millimeter voor millimeter zakte mn kin op mn borst, ondertussen mn ogen strak op Esther gericht. Het ‘hoogtevrees’- of ‘ruimtevrees’ gevoel kwam wel iets terug, om daarna plaats te maken voor bijna kinderlijke vreugde. Ik kon wel springen op dat bed van blijdschap.
“LICHT” was het eerste woord, wat in me opkwam. Het tweede woord was “rust”…. In mn voorhoofd. Nu was ik er al achter, dat door de botox het optrekken van mn wenkbrauwen, of fronsen, nagenoeg onmogelijk leek. Het voelde wel als optrekken, maar te zien was het bijna niet.

13 maart… Carlo en ik waren weer op weg naar de kliniek. De zijlijnen vond ik eigenlijk wel goed zo. Ze waren nog wel iets te zien, maar meer opvullen zou er misschien toe leiden, dat men mij plotseling op zou pakken en met een noodgang naar “Madame Tussaud” zou brengen… ik wilde immers geen 18 lijken, alleen van het ‘vermoeide’ uiterlijk af. Maar ik had nog een spuit tegoed, dus besloot ik dat hij deze in mn lippen mocht spuiten. Want bij het consult had ik gevraagd ( omdat ik er nou eenmaal toch zat ) wat dat kostte. Het antwoord was, dat hij mn mond ‘mee kon nemen’ met het resterende van de ‘juviderm’.
Zo gezegd, zo gedaan. De arts nam me weer mee naar zn kamertje, waar ik weer op bed ging liggen. Een andere arts kwam er gezellig bij staan en de twee begonnen te keuvelen over Delft, delfts blauw, Rotterdam… ondertussen werd mijn mond aan de binnenkant gedesinfecteerd en verdoofd. AUW weer gemene prikjes. Zoiets als een tandartsverdoving, dan alleen in de lip. De beide artsen hadden de grootste lol over de uitwerking van deze verdoving. Ik werd gewaarschuwd, dat ik zeker voor 2 uur niet kon praten. De andere arts ging weer aan zijn eigen werk en mijn arts begon weer een sessie vlaamse acupunctuur.
Na 20 minuten was hij klaar… door de verdoving en het zwellen kon ik inmiddels niets anders doen dan een beetje kwijlend brabbelen
Samen met de arts in de spiegel kijkend, schrok ik wel een beetje van de gezwollen lippen. Was het eerst 15 rondjes Mike Tyson… nu leek ik wel Rocky Balboa ! maar de arts verzekerde me, dat ik een mooi mondje zou hebben, wanneer de zwellingen weg zouden zijn. De volgende dag was mn hele bovenlip blauw en kreeg ik de neiging om te gaan harsen
Maar met in mn achterhoofd, dat de zijlijnen ook 2 weken nodig hadden gehad om het uiteindelijke resultaat te bereiken, smeerde ik weer driftig met arnica en calendula.. geel op mn ogen en groen op mn lippen… al met al een kleurig geheel. Tja je moet er wel wat voor over hebben

Inmiddels is het 22 maart… de zwellingen zijn verdwenen, zo ook de blauwe plekken. Ik begin wat meer gewend te raken aan mn eigen bekkie, als ik in de spiegel kijk. De reacties zijn tot nu toe positief, vooral wat mn ogen betreft. Maar zeker ook de rest ( wat een stel vollere lippen al niet kan doen hè moppies..?? )

Gek hoe iets een ander eerst niet op viel, maar nu het verschil zo duidelijk ziet!
Leuk om te horen… maar belangrijkste is toch nog steeds,… IK ben er blij mee! En daar gaat het tenslotte om, nietwaar?

Dit is zo’n beetje de omschrijving van het principe “weblog “
Nou dan gaan we maar eens laten zien, wat er de laatste weken omgaat in mijn leventje:

De belastingdienst heeft de gruwelijk zware taak tot zich gekregen om alle zorg- en huurtoeslagen te regelen en uit te keren, sinds begin dit jaar. Zoals misschien wel bekend is bij enkelen hier, werd dit één grote puinzooi en heel veel mensen moesten dan ook lang wachten tot alles in kannen en kruiken was. Zo ook ikke… ik, die al 6 jaar huursubsidie kreeg, nooit één vuiltje aan de lucht. Maar het ging gigantisch fout. De zorgtoeslag kreeg ik keurig elke maand gestort, maar de huurtoeslag konden ze mij niks over vertellen. Elke week hing ik weer aan de telefoon, met één of ander vriendelijk huppelkutje, die mij wat informatie gaf ( nietszeggends overigens), om een week later door een chagerijnige ouwe geit verteld te worden, dat de info van huppelkutje niet klopt, want het zat zus en zo in elkaar. Na 8 weken waren ze er inmiddels achter, dat mijn aanvraag pas 3 weken na binnenkomst was ingescand.. met andere woorden, deze had 3 weken ‘rondgeslingerd’. Gevolg: vanaf de datum van inscannen ging alles in. En die datum viel op de 25e van de maand. Alle uitbetalingen vinden plaats op de 20e van de maand. Dus doordat mijn aanvraag 3 weken was blijven liggen, moest ik sowieso een maand langer wachten op evt betalingen. Inmiddels waren er 12 weken na mijn aanvraag voorbij en nog steeds werd ik van mw. Huppelkutje naar madam ouwe geit gestuurd, met wat afwisseling tussendoor door Dhr. Testosteron of Dhr. Pantoffel. Mijn geduld raakte van lieverlee behoorlijk uitgeput, want ik had al een aardige huurachterstand opgelopen. Ik betaalde wel per maand mijn ‘eigen’deel, maar zoiets loopt al met al sneller op, dan je denkt. Hierdoor werd ik ook steeds meer gestresst en dit leverde weer de nodige scheldpartijen op mn werk op. Ik geef dan ook ronduit toe, dat mijn werk hier zeker wel onder leed. Zeker als je werkgever… ik prefereer in zijn geval toch het woord ‘baas’, (Hij vindt, dat alleen honden een baas hebben… dus trek hieruit alvast een conclusie ), je een gigantische veeg uit de pan geeft, omdat je in je pauze belt, daar vervolgens het slechte nieuws te horen krijgt, dat je er zeker de eerstvolgende 2 maanden nog niet bij zit met uitbetalen, je in tranen uitbarst en hierdoor een minuut of 10 na je pauze nog even van bij zit te komen.
Al eerder die maand was er een woordenwisseling geweest, over email wat ik niet behandeld had volgens hem.. schelden, tieren, kankeren… ik was de grond onder mn voeten nog niet waard bij wijze v spreken. Overdonderd door zn scheldpartij en absoluut niet wetend waar hij het in hemelsnaam over had, liep ik naar achteren. Na mn hele outlook uitgespit te hebben, kwam ik tot de conclusie, dat de mail waar hij het over had, niet eens bij mij binnenkwam! Weer teruglopend naar waar hij stond, zei ik dit tegen hem. Het enige wat ie zei, was: “oh, dan komt het toch bij mn zus binnen.” Dit is dus mijn BAAS. ..
Maar goed.. week 16 kwam en ik werd gebeld. Eén of andere vriendelijke man brabbelde in eén adem door, iets over een klachtbrief, die bij hem was neergekletterd op zijn bureau. Ik begreep na een paar minuten, dat dit Dhr klaagbank van de belastingdienst zelf was, ipv de vriendelijke doch soms hoogstirritante lui van het welbekende 0800-nummer. Hij vond het schandalig hoe de zaken ervoor stonden en verzekerde mij, dat het hele bedrag, inmiddels van 5 maanden tegelijk, binnen een week op mijn rekening zou staan. Nou hèhè… eindelijk een beetje goed nieuws! De reden van de vertraging bleek te zijn, dat er geen jaarinkomen stond op mijn aanvraagformulier. Mijn verbazing was dus wel erg groot, want mn aanvraag was digitaal verstuurd en je kan nou eenmaal niet zoiets verzenden als niet alle verplichte velden zijn ingevuld. Maar goed, er zat schot in de zaak, dus ik was al lang blij! En inderdaad, een week later stond het hele bedrag op mn rekening. Misschien dat nu eindelijk de stress af zou nemen. Dat ik weer een beetje normaal kon slapen. Geen gepieker, aanvallen van frustratie of plotselinge paniek. Het afgelopen jaar was al ellendig genoeg geweest. Maar daar kwam NU een eind aan!... dacht ik. Maar helaas.. de schulden waren nog niet afbetaald of het volgende tegenvallertje diende zich weer aan. Mijn pc besloot ’s avonds ermee uit te scheiden. En hij was nog wel zo liefdevol leeg gehaald en opnieuw geinstalleerd. Maar nee, hij had er blijkbaar echt geen zin meer in. Moederbord en processor naar de klote. Tja het trouwe machientje had ook wel 4 jaar heel erg goed zn best gedaan, maar daar had ik ff geen ruk aan op dat moment. Het enige lichtpuntje was, dat het vakantiegeld er aan zat te komen. Het volgende lichtpuntje was, dat ik aan een nieuwe pc kon komen voor een mooie prijs. Okee, probleem nummer drieduizendzeshonderdenzevenennegentig ook weer opgelost. YEEHAA!!

Ehhh wat zei ik?? Pfff Nee natuurlijk niet! Stel je voor zeg, dat het allemaal goed zou gaan.
Mn zenuwen waren zo langzamerhand net cactusnaaldjes in mn huid. En als iemand dus ook maar er langs streek, kreeg ik al neigingen om te gaan gillen.
Op mn werk was het al even chaotisch… zoals altijd eigenlijk wel, ware het niet, dat mijn baas de zenuwen had over een aantal dingen. Ten eerste kwam zijn trouwdag steeds dichterbij, dus er moest van alles geregeld en gedaan worden. Oftewel... rondrennen als een kip zonder kop ( wat er voor zorgde, dat alle medewerkers het idee hadden in een cactus geflikkerd te zijn..pfff). Maar iets eerder stond een bezoekje van.. ja let op.. John de Wolf en Rebecca Loos , bij ons op de zaak, op de planning. De hele hype over de WK sloffen moest natuurlijk in beeld worden gebracht en deze twee zouden, samen met een filmploeg van SBS6, langskomen.
Het rondrennen van de stresskip eindigde volgens ons dan ook met het gaan zitten op wat ze noemen: "Schoonmoeder's stoel". Dit is een cactus En dan was ie nog niet eens getrouwd
En schijnbaar last van schoonmoe's naaldjes in zn reet, maakte hij een 'communicatiefoutje' in een mail, voor één van onze opdrachten. Ik voelde de bui al hangen, had al contact gehad met de ontvanger van die mail en was in afwachting van de klant voor overleg. De opdracht was weliswaar niet door mij aangenomen maar ik had nou eenmaal de pech precies de telefoon opgenomen te hebben, terwijl stresskip buiten liep met zn hond. De klant liet zich echter niet zien, op de afgesproken tijd en dus bleef mijn telefoontje terug naar de ontvanger van die mail ook uit. De volgende dag keek ik zorgelijk naar het textiel van de opdracht. Ik vroeg aan mijn collega, of zij toevallig al iets gehoord had..hetzij van de klant, hetzij van.. nou wat dan ook. Maar nee, ook zij wist van niks en ik voelde de donderwolk al dikker worden, boven mijn hoofd. Ik kreeg,terecht overigens, op mn flikker voor iets wat ik niet goed had gedaan, maar mn kop werd van mn romp gebeten bijna..De deurbel ging en ik ging een klant helpen. Om iets op te zoeken voor hem, moest ik naar achteren en daar waren de eerste bliksemschichten al te zien. Mijn baas begon te blaffen, waarom ik niet terug gebeld had naar de ontvanger van de mail, waarom ik dit en dat niet gedaan had enz. Ik voelde woede opkomen, want ten eerste was ik met een klant bezig, die op mij stond te wachten. Ten tweede was het zijn 'fout' door in de mail één stom woord te vergeten, waardoor de opdracht niet in één keer afgemaakt kon worden. Ten derde was het ZIJN opdracht. Mijn niet handelen zoals hij schijnbaar wel had gewild/verwacht was uit veiligeheidsoverwegingen, daar de klant niks had aanbetaald en het textiel uiterlijk die dag op te willen halen. Dus om niet met een lading textiel te blijven zitten, waar we geen pest meer aan hebben, als de klant zn middelvinger opsteekt, wilde ik eerst overleggen.. Ik wist immers totaal niet wat er was afgesproken, het was mijn opdracht niet.
Met ingehouden woede, over de onverhoedse aanval, die hij het liefst ook altijd doet, snauwde ik terug, dat ik met een klant bezig was en draaide me om, om terug te lopen naar de winkel. Ik vond het gewoon belachelijk, om in een discussie verwikkeld te raken, terwijl er iemand staat te wachten. Dat kon, naar mijn mening, ook als de klant weg was. Nou, de reactie, die daar op volgde, deed vermoeden, dat de cactusnaalden van zn lieftallige schoonmoeders stoel, de rest van zijn kruis, buiten zn billen, hadden geraakt. Schreeuwend, dat ik niet het lef moest hebben om weg te lopen, deed bij mij de stoppen doorslaan. Alle stress, woede, frustraties van de afgelopen maanden kwam naar boven. En vooral de woede, om wéér afgeblaft te worden. En dat ik het goed aangevoeld had, dat hij mij dit in mn schoenen ging schuiven, maakte dat ik ontplofte. Ik smeet de map, die ik in mijn handen had, neer, schreeuwde al even keihard terug, dat ik gewoon WIST, dat ie dit zou doen. Mn oren begonnen te suizen, mn beeld werd helemaal troebel en ik had het idee, elk moment tegen de vlakte te gaan, zó kwaad en gefrustreerd was ik. Ik liep naar de keuken...schreeuwend volgens mij nog steeds...pakte, half blind van de tranen, mn tas en telefoon en rende de zaak door, de winkel door, zo naar buiten. Een verbouwereerde klant en een verbijsterde collega achterlatend. Huilend ben ik naar huis gelopen, heb mn moeder gebeld en ben daar vervolgens ingestort.

De volgende dag heb ik me via een email ziek gemeld en een nieuwe stress-periode was ingeluid. 's Morgens naar de huisarts, die mij direct iets kalmerends voorschreef, aangezien ik nog steeds niet kon stoppen met huilen. In mijn mail naar mn baas vroeg ik om het nummer van de bedrijfarts, zodat ik zelf een afspraak kon maken. Maar de enige reactie op deze mail, was de leesbevestiging, waar ik om gevraagd had.
Er gingen drie weken voorbij. Mijn huisarts had me doorgestuurd naar het GGZ, voor psychologische hulp. Mijn tweede bezoekje aan haar had haar namelijk nogal doen schrikken. Schijnbaar was ik meer depressief, dan eerder was opgemerkt. Bij het GGZ werd een intake-gesprek afgenomen en ik werd, alweer, doorgestuurd. Dit keer naar CAP, wat staat voor "Centra voor Arbeid en Psyche". Met andere woorden, als er gesodemieter op de werkvloer is, moet je hierheen. De psycholoog daar, die mijn 2e intake afnam, was een rustige aardige man. Dat had ik ook wel nodig, want mijn lieftallige baas was schijnbaar 'vergeten' mijn salaris over te maken. Ik had hem daarover al een mail gestuurd, maar weer geen reactie ( natuurlijk niet ). Daarna heb ik hem gebeld en hij zei, dat hij wachtte op de salarisstrook, want degene, die ik had binnengekregen, klopte niet. Hij ging mij namelijk maar 70 % uitbetalen. De woede, die bij mij opkwam, drukte ik weg, net als mijn baas aan de telefoon. Het woord 'ziek' kreeg bij mij ook een andere betekenis.. of eigenlijk 'zieken' meer. Hij trouwde de volgende dag en de neiging, om naar het stadhuis te gaan en daar, in de trouwzaal, op te springen om te zeggen: Ja ik heb bezwaar, want ik wil EERST mijn salaris, werd bijna een pervers genoegen . Maar ik had nog wel enig fatsoen in mijn donder, al kan ik van mijn baas niet hetzelfde zeggen. De eerste herinneringen kwamen al binnen: Mn huur, gas/licht/water, mn telefoon enz enz.
Was ik net een maand verlost van die krengen, maakte mn baas weer, dat ze alsnog weer op mn mat vielen. De ARBO zei, hier niks aan te kunnen doen, hoewel iedereen beweert, dat de arbo weldegelijk druk kan uitoefenen op de werkgever. Want in dit geval belemmert de werkgever het 'genezingsproces' van zijn werknemer. Maar tegelijkertijd was deze arts, net als mijn huisarts, er van overtuigd, dat ik niet in staat was te werken.
Mijn tweede gesprek bij CAP verliep even zo emotioneel als het eerste en het rapport loog er ook niet om... en behandeling is dan ook dringend nodig. Zeker na het slecht nieuws van de belasting: mijn aanvraag is 'fout' gegaan, het eerdere bedrag was een voorschot. Ik moet dus de hele aanvraag opnieuw doen... dat wordt dus weer 16 weken wachten tot de 1e betaling.

We leven nu 4 juli 2006... mijn salaris van juni heb ik nog steeds niet gekregen, evenals het salaris van juli... Aan de telefoon beweert mijn baas mijn mail niet gekregen te hebben, geeft vervolgens zn 'privé-email' door, maar deze 'user' is ' unknown'
Waarom verbaast dit mij niet?? Er zijn meerdere werknemers geweest, die overspannen zijn weg gegaan en tot op de dag van vandaag wachten op hun geld.
Mijn baas is op dit moment op huwelijksreis... van mijn geld. Want hij krijgt wel uitgekeerd door zn verzekering voor mij. Maar mij betalen?? Nee dat heeft hij nog steeds niet gedaan.
Ik loop nu het risico mijn huis uitgezet te worden, als er niet heel snel wat gebeurt.
Lenen is een optie en dat zal dan ook wel moeten...
Maar er zijn meer wegen, die naar rome leiden... toch??

Wordt vervolgd