Toen we het vliegtuig uitstapte in Amsterdam, kregen we meteen paspoortcontrole door een paar jochies in burger. We kwamen immers wel van Venezuela…

Na de vierdaagse gelopen te hebben op Schiphol hadden we vrij snel onze bagage te pakken en voordat we het wisten stond ik al een sigaretje te roken buiten in de regen en te bellen met het thuisfront. Papa was er vrij snel om ons weer veilig naar huis te brengen. Wat een raar gevoel! Poepbruin, net terug uit een tropisch land, ontzettend veel ervaringen rijker en helemaal uitgerust weer terug in de gewone wereld, waar gewerkt wordt en waar waar carnaval op de Hollandse manier gevierd was. Wij willen weer terug!

De laatste dag op het eiland brak aan. Na het boodschappen doen (er moesten immers sigaretten en drank worden ingeslagen!) hadden we nog wat geld over (en dat kun je niet meer inwisselen), dus dat zijn we maar op gaan maken in Sambil. Daar heb ik nog wat magneetjes gekocht en hebben we gegeten bij (verrassing!) Mc Donalds. Daar ben ik nog even leuk kei hard op m’n kont geketst, omdat ze de vloer hadden gedweild en niet gedroogd.

Na het spullen pakken konden we nog even een drankje drinken tot de bus klaar stond. Wat een gedoe zeg… Om 14.00 uur vertrok de bus en om 16.00 uur waren we pas de douane door (het was maar een stukje rijden). Ik zag bij de dames voor me in de rij bij de douane al dat er goed gevoeld werd onder de bh, dus ik trok al een raar gezicht toen zij naar mij keken terwijl ik aan de beurt was. Wat ik niet had gezien, was dat je ook even lekker aan je kruis gevoeld werd, dus toen dat gebeurde, schrok ik zo erg dat iedereen heel hard moest lachen… Eenmaal erdoorheen mochten we onszelf nog 3 uur vermaken voordat het vliegtuig vertrok. Roken mocht alleen in een hokje bij de wc’s, waar een cola blikje op de grond stond dat diende als asbak. Maar goed, ik was allang blij dat ik ontdekt had dat dat mocht, anders was ik echt gek geworden daar.

In het vliegtuig kregen we vrijwel meteen te eten. Daarna ging het licht uit en ben ik in slaap gevallen. Toen ik wakker werd, kregen we alweer eten en was ’t nog maar twee uurtjes vliegen. Dat was zo voorbij gelukkig. Gavin vond ’t minder prettig allemaal, die heeft geen oog dicht gedaan…

De laatste, volle dag op Isla Margarita. Gelukkig toch nog een dag over om naar het mooiste strand van het eiland te gaan. Ik baal er achteraf heel erg van dat ik toen geen fototoestel heb durven meenemen. Dat was een heel lang strand, met allemaal restaurantje ernaast. Het strand loopt daar heel langzaam af, maar de stroming was daar erg sterk. Alleen Gavin is vrij ver het water in geweest, ik maar tot de gordel.

Toen we honger kregen zijn we op zoek gegaan naar een goed restaurant. Dat viel niet mee… We hadden het idee dat we het beste ergens konden gaan eten waar veel mensen zaten, maar – zo bleek later – daar zijn erg veel hotels in de buurt waar je ook all inclusive kunt eten, dus iedereen gaat daar tussen de middag terug naar het hotel om gratis te kunnen eten. Toch hebben we wat leuks kunnen vinden, waar we tegen Nederlandse prijzen goed hebben gegeten.

Bij het hotel hebben we weer een korte duik in het zwembad genomen, om vervolgens weer boodschappen te gaan doen en te gaan internetten. Daarna hebben we rustig gedoucht en zijn we, om de vakantie af te sluiten, met z’n tweetjes gaan eten bij het Hardrock Café. Daar hebben we ook weer lekker gegeten, maar vooral lekkere cocktails gedronken. Die hadden we nog wel een paar gelust, maar we waren een beetje bang voor een hoge rekening (die achteraf mee viel), dus hebben we ’t maar bij twee gelaten en zijn we, na een rondje door de Hardrock Café shop, weer met de taxi naar het hotel gegaan. Daar hebben we toch nog even naar het einde van de show gekeken (dit keer was het een mister verkiezing geloof ik) en zijn we vrijwel meteen naar bed gegaan.

Snorkelen! Om kwart over 8 werden we met een busje opgehaald en reden we via Playa el Agua naar Sans Griego (bij dat fort van gisteren). Daar hebben we nog drie kwartier moeten wachten, omdat ze nog geen bier hadden voor op de boot…

Om 10.00 uur vertrokken we eindelijk. En na al een tijdje in de bus en nog meer wachten, zijn 2 uur en 20 minuten op de boot erg lang. Het was wel erg leuk om ook eens andere mensen te leren kennen. Om deze reden hadden we eigenlijk eerder een excursie moeten doen, want dat waren toch wel mensen die meer aansloten bij ons, qua leeftijd en interesses.

Het snorkelen zelf was geweldig! Het water was wel ijskoud (op sommige stukjes na), maar heel helder. We hebben hele mooie blauwe papegaaivissen gezien en kleine blauw met gele visjes, gekke lange visjes met een lange, scherpe neus (we kwamen tussen een hele grote school te zitten!). Omdat het zo koud was, wilde ik terug naar de boot. Maar onderweg zag ik iets waar ik heel erg bang voor was, een kwal! Ik was echt doodsbang, alsof dat ding kon vliegen en ons zou grijpen. Dus dan maar als een idioot, onrustig om me heen kijkend, terug gezwommen.

Op de boot konden we nog even zonnen voordat we de lunch kregen voorgeschoteld. Niet veel bijzonders, maar goed te eten. Na de lunch zijn we een stukje verder gevaren, tot een andere plek waar we mochten snorkelen.

Nog voordat de boot was gestopt, sprong onze begeleider het water in en was de minuten daarna in geen velden of wegen meer te verkennen. Hij bleek een hele goede parelduiker te zijn en kon heel lang (en diep) onder water blijven.

Ik was een van de laatste die het water in sprongen. Schijnbaar hadden ze al in de gaten dat ik goed voor de gek te houden ben, want toen ik het water in kwam, kwam ik meteen terecht tussen honderden vissen, die ze gauw even gelokt hadden met stukjes brood. Ik begon natuurlijk als reactie te gillen van de schrik… Nou ja, ik heb in ieder geval mensen flink laten lachen. Eenmaal bijgekomen ben ik met Gavin en iemand van de crew een eindje verder gaan snorkelen. De man deed erg z’n best om ons te helpen en ons de mooie dingen te laten zien. Hij heeft me ook een soort koraal aan laten raken. Dat koraal had haartjes, die ingetrokken werden als je ze aanraakte.

De terugweg werd er op de boot veel gedronken, gelachen en oesters gegeten. Sommige van die oesters hadden ook mini pareltjes. Een parel ontstaat schijnbaar door een zandkorreltje in de schelp, die het diertje irriteert. Het diertje gaat daarom ter bescherming of zo een laagje parelmoer er overheen maken. Dus in sommige schelpen zaten pareltjes ter grootte van een zandkorreltje.

Terug in Sans Griego konden we genieten van een prachtige zonsondergang. De terugweg in de bus lieten wij Nederlanders ons van onze beste kant zien (heel hard zingen en schreeuwen). In Playa el Agua moesten de mannen hun biertjes natuurlijk weer kwijt en omdat ze nog steeds zo rumoerig waren, kregen ze problemen met de security van het hotel daar.

Na zo’n dag hadden we geen zin meer om gezamenlijk te eten, dus zijn we weer pizza gaan eten. Helaas kregen we er maar een en toen die op was, bleek dat de kok de andere ook echt helemaal vergeten was, dus die hebben we meegenomen naar ons hutje en lekker daar opgesmikkeld onder het genot van een Smirnoff.

Onze vrienden waren zo slim geweest om met de taxichauffeur die hen woensdag had weggebracht, af te spreken dat hij en een vriend van hem ons met twee auto’s een hele dag zouden rondrijden over het eiland. Hij zou ons de mooiste plekjes laten zien. En dat voor maar 50 dollar per taxi!

De beste man wist natuurlijk niet dat we tijdens de rondreis al dood waren gegooid met mangroven, dus hij bracht ons eerst naar Laguna de la Restinga, waar we weer de bootjes in zijn gegooid.

Er was echter wel wat bijzonders aan dit ritje door al dat groen. Aan deze mangroven zaten heel veel oesters en we hebben ook een aantal zeesterren en zelfs een zeepaardje gezien! En het grappige aan dit mangrovewoud was dat overal een soort van straatnaambordjes stonden.

Daarna hebben we minstens een uur doorgebracht in een maritiem museum. Daar vond ik vooral de reuzeschildpadden en de mooie vissen in het aquarium indrukwekkend. De dode dingen (allerlei soorten schelpdieren, krabben, haaien enz.) deden me niet zoveel.

Tijd voor de lunch. In een heel leuk, deels openlucht, restaurant in Guan Griego hebben we heel lang gezeten om te lunchen. Het duurde erg lang voordat ons eten klaar was, maar het was het wachten waard.

In Guan Griego hebben we meteen een fort bezocht, waar je prachtig 360 graden uitzicht had over de omgeving. Van Jan en Adrie hoorden we dat we daar de volgende dag zouden vertrekken met snorkelen.

Gavin had ’t er al de hele vakantie over dat hij een hangmat wilde kopen. En onderweg kwam ie aan z’n trekken hoor. Onze chauffeur wist ons naar de winkel te brengen waar ze de beste hangmatten verkochten voor een schappelijke prijs. Daar heeft ie een hele mooie gekocht.

Nog een fort. Ook hier vond ik, behalve het uitzicht, niet veel bijzonders aan. Grappig was wel dat Vanja op een gegeven moment naar ons toe kwam gelopen om te vertellen dat er in een donker kamertje een hele diepe put was, waar een meisje vroeger opgesloten had gezeten. Dus wij mee kijken… Je zag echt niets, dus we durfden geen stap verder te verzetten. Toen Gavin z’n telefoon pakte om bij te schijnen, kwam er ineens een geest op ons af. Dat was Jan! Daar hebben we echt ontzettend om gelachen.

Na nog een drankje onderweg zijn we naar Pampatar, een dorp dichtbij Porlamar, gereden om daar het strand te bekijken.

Terug bij het hotel hebben we nog wat gedronken en toen zijn we weer naar Sambil gegaan om te pinnen. Daarna douchen en eten en weer een show gekeken. Dit was de mooiste van allemaal (Afrikaanse dans, met veel nummers van The Lion King), maar omdat we zo moe waren van de lange dag, zijn we vroeg weg gegaan.

Om 11 uur hebben het busje van het hotel genomen naar het strand waar we ook all inclusive konden liggen en drinken. Dat bleek een flop te zijn. Het strand lag vol met een twee meter brede strook zeewier en als je daar overheen zou zijn gelopen, kwam je in het water de volgende twee meter tegen. Ook al was het heerlijk toeven onder de palmboom en in de wind, er was niet zoveel te doen, dus zijn we na een uurtje maar weer weg gegaan.

Toen zijn we met z’n tweetje maar door de stad heen gelopen. Die avond hebben we gehoord dat er meerdere mensen overvallen waren, dus we hebben er verstandig aan gedaan voorzichtig te zijn door bijvoorbeeld de weg over te steken als we zagen dat er een groepje locals biertjes zaten te nuttigen bij zo’n derderangs barretje langs de weg.

In de stad was niet veel meer te zien dan nog meer van dezelfde winkels als in Sambil. Tenminste, dat is wat wij hebben gezien. En oh ja, ook nog meer van dezelfde kraampjes. Daar heb ik een kettinkje en een armbandje gekocht voor ééntiende van de prijs die ze op het strand vroegen.

Maar weer terug naar het hotel om te lunchen en weer lekker bij ’t zwembad gelegen. Dit keer hebben we een drankje gedronken aan de bar in het water. Het ultieme vakantiegevoel…

Vrij snel waren we de hitte weer beu en zijn we weer verkoeling gaan zoeken in ons ‘staminternetcafé’.

We verwachtte dat iedereen rond dezelfde tijd zou gaan eten, dus we liepen naar onze verzamelplaats bij de bar. Daar hoorden we dat Jan (de Belg) in het ziekenhuis lag! Hij had al de hele dag heel erge rode plekken over zijn hele lichaam, die ontzettend jeukte. Gelukkig kwamen Jan en Vanja even later samen toch aanlopen en bleek dat hij alweer ontslagen was uit het ziekenhuis.

Na het eten was er weer een show. Dit keer deden de dansers verschillende dansen voor en moesten vier stellen die uit het publiek waren getrokken deze na doen. Dat was erg vermakelijk.

Ook deze dag zijn we weer vroeg opgestaan, dit keer om de rest van het geld voor de excursie te betalen. Daarna hebben we rustig ontbeten en hebben we een taxi genomen naar de plaatselijke (niet toeristische) markt.

Daar aangekomen zagen we al snel dat het niets voor ons was. Er was een grote hal met kleding, met wel honderd kraampjes met dezelfde goedkope rommel. Daarna kwam een hal met allemaal eettentjes, die voor een deel nog niet open waren (het was nog geen lunchtijd) en er verder natuurlijk niet zo uitzagen als wij gewend zijn van restaurantjes. En als toetje was er een hal waar ik bijna moest kokhalzen door de stank en viezigheid. Daar werd vis en vlees klaar gemaakt… Het bloed en andere dierlijke lichaamssappen liepen in straaltjes door de hele hal en alle kraampjes waren van onafgewerkt cement. Zo onhygiënisch... Het enige wat we gescoord hebben op die markt, waren spotgoedkope, handgemaakte magneetjes voor aan de muur op het werk.

Verlangend naar luxe hebben we maar weer een taxi genomen naar Sambil. Daar heb ik het truitje gekocht dat ik al eerder gezien had. We wilden eens gaan eten bij KFC, maar dat bleek door ons – niet Spaans pratende mensen – en door het personeel daar – niet Engels sprekende mensen – onmogelijk. Een man die ook wat had besteld, probeerde ons nog te helpen, maar zelfs dat ging niet goed. Dus zijn we maar weer gevlucht naar de Mc Donalds.

Lekker weer even zwemmen en zonnen, tussendoor naar de supermarkt voor watjes en olie voor m’n oor (lekker ouderwets, heeft ook niet geholpen volgens mij).

Deze avond hadden we allemaal genoeg van het all inclusive en zijn we met z’n zessen bij het hotel voor een hele schappelijke prijs hele lekkere pizza’s gaan eten. Daar kon je heel rustig zitten en gewoon roken. Dat was zo’n beetje de gezelligste avond. Voor deze gelegenheid werd zelfs de dure fles rode wijn, die onze gastronomische Belgen hadden meegenomen, opengetrokken.

Na nog een drankje aan de bar zijn we betrekkelijk laat, om half 12, naar bed gegaan.

Deze ochtend hebben we de was naar de wasserette gebracht en zouden we daarna met z'n allen naar het strand aan de andere kant van het eiland gaan. Maar helaas, Gavin bleef aan de wc-pot plakken... Gelukkig was dat na een half uurtje toch voorbij en hebben we nog van alles kunnen doen. Om te beginnen hebben we alvast de snorkel excursie geboekt. Daarna hebben we een taxi genomen naar Sambil. Daar heeft Gavin sushi gegeten en hebben we 'gemact'. Lekker shoppen met z'n tweetjes...

Daarna hebben we weer boodschappen gedaan. Dat is nog eens leuk boodschappen doen: een slof Marlboro, 4 flesjes Smirnoff en nog wat andere rommel voor maar 30 euro.

Weer lekker bij het zwembad liggen lezen, op ons gemak gedoucht en klaar gemaakt voor het eten (weer met z'n allen). Na het eten was er een show. Er werden vier dames uit het publiek getrokken voor een miss verkiezing. Daar hebben we onder het genot van een bulldog (die ook echt insloeg als een bulldog, ha ha) naar staan kijken.

Toen we ons gezelschap beu waren, zijn we nog met z'n tweetjes voor ons huisje gaan zitten. Lekker nog even wat drinken, kletsen en vooral veel lachen.

All inclusive houdt in veel, heel veel eten. En nou ja, als je maar tot 10.00 uur kunt ontbijten en pas om 13.00 uur weer kunt lunchen, sta je toch maar om 8.30 uur op... Na een heerlijk ontbijt zijn we naar het winkelcentrum in de buurt gelopen om daar boodschappen te doen en te internetten. Oh, wat een groot contrast met de armoede in Venezuela...

Omdat we in het eerste winkelcentrum niet konden pinnen, zijn we met Chris en Tjeerd naar het grotere winkelcentrum (Sambil) gegaan, waar je met een taxi voor een paar euro's naar toe kon. Daar hebben we ons te goed gedaan aan ijs (dat hebben we de eerste week nergens kunnen vinden!) en een zwembroek voor Gavin en oordopjes voor mij gekocht.

Terug bij het hotel hebben we alleen maar gezwommen. Stel je voor: 35 graden, geen wolkje aan de lucht, op een ligbedje bij het grote zwembad. Lekker lezen en een duik nemen als je het te heet krijgt (en dat in februari!). Zucht...

Eindelijk brak de dag aan waar een chocolademonster als ik al lang naar uitkeek... Het eerste wat we vandaag zouden doen, was een bezoekje aan een cacaoplantage. Daar kregen we onder de cacaobonenbomen een uitgebreide uitleg over het groeien van de vruchten tot het drogen van de bonen die uiteindelijk worden gebruikt voor chocola (en nog meer, zo bleek). En toen mochten we proeven! Eerst de bonen zelf (jak!), het poeder, chocolademelk, rum en toen de verschillende percentages cacao bevattende chocola. En daarna konden we de spullen natuurlijk kopen. Wij zijn zo slim geweest om alleen rum en chocoladepasta te kopen. De Belgen onder ons (ja ja) kochten cacaopoeder in een zak en die hebben bij alle douanes (als ik me niet vergis dus echt drie keer in totaal nog) hun hele koffers leeg kunnen halen...

Daarna hebben we nog een stop gemaakt in een visserdorpje, waar ik eindelijk (ik begon al zenuwachtig te worden) sigaretten kon kopen en waar Gavin z'n oh zo lelijke, maar interessante vrienden de pelikanen kon begroeten.

In een wat groter dorp, waar volop carnaval werd gevierd, gingen we lunchen. Helaas hebben we daar maar een glimp van op kunnen vangen. Op een pleintje waren ze op een groot podium aan het dansen, zag er erg gezellig uit. Verder stonden er langs een hele lange weg heel veel marktkraampjes met veel eten en goedkope rommel. Niet veel anders dan onze markten dus, behalve dan dat de geur van het eten afgewisseld werd met een hele sterke pisgeur (weer jak!). Gelukkig hadden we, toen we daar langs liepen, net heerlijk geluncht (voor het eerst tijdens de rondreis konden we kiezen wat we wilde eten). Anders was ons de honger daar snel vergaan.

Eenmaal weer in de bus werd ik een beetje verdrietig. Niet alleen zat de helft van onze vakantie er alweer op, de rondreis was helemaal afgelopen... Wat hebben we een geweldige week gehad zeg, zoveel moois gezien en leuke dingen gedaan. Dat hadden we nog wel een week of zelfs nog langer kunnen doen! Echt, je kunt niet genoeg gezien hebben als je de smaak eenmaal te pakken hebt gehad. Maar goed, nog een keertje met dat gekke vliegtuigje vliegen en dan een weekje zonnen en doen waar je zin in hebt is ook zeker niet verkeerd.

Op het vliegveld op Isla Margarita namen we afscheid van bijna iedereen (alleen de twee jonge stellen en het leukste oudere stel gingen met ons mee) en stapte we weer in een busje. Toen waren we ineens weer in de grote stad, met allemaal grote flatgebouwen... Maar gelukkig werden we gebracht naar een heel leuk hotelpark met allemaal kleine huisjes. Daar konden we onszelf toch nog een beetje in Venezuela wanen. Gewend aan het samen eten dat we waren, hebben we meteen maar een tijd afgesproken om met z'n allen te eten. Daarna hebben we gezellig nog even pina colada's gedronken (tot 23.00 uur, want dan is het all inclusive voorbij).