Eenzaam zit ze altijd in de hoek van de klas
Lezend in een één of ander boek dat ze eigenlijk maar half las
Altijd zit ze alleen, geen enkele vriend
Is dit nou wat ze na alles verdiend ?

Altijd word ze gepakt door de stoere groepen
Niemand die luisterde naar haar
Terwijl ze zo vaak naar hulp zat te roepen

Altijd is ze overal het dupe van geweest
Ze wist niet eens waardoor
Ze probeerde eraan te ontvluchten
Niets wetend dat ze ondertussen haarzelf verloor

Wat ging er nou gigantisch mis ?
Waardoor niemand wist wie zij werkelijk is ?

Blauwe plekken verbergt ze onder haar lange mouwen
Dat ze haar nou echt als nerd beschouwen
Nooit huilt ze, nooit laat ze haar tranen zien
Soms, maar dan alleen, misschien ?

Totdat ze er niet meer tegen kon
De dag liep langzaam voorbij
Nergens scheen meer de zon
Of ligt dat nou aan my ?

Een levenloos lichaam werd gevonden
In een meer, totaal verdronken
Een schok gaat door de klasgenoten heen
Toen voor hun de werkelijkheid verscheen

Ineens weet iedereen wie ze was
Dat zij zo gezellig was in de klas
Ineens verschenen er tranen van verdriet
En ze beweerden: "We vergeten haar niet"

Wat wouden haar klasgenoten nou eigenlijk bereiken met schelden,
Dat zij niet meer meetelde ?
En nu kwamen ze telaat met spijt
Want ze zijn haar nu voor altijd en eeuwig kwijt.