A.nOuk*/

Daar zit ik dan, midden in een kamer die volgepropt zit met dozen. Half struikelend loop ik tussen de dozen naar het raam en kijk naar buiten. De lucht is hemelsblauw, de zon schijnt en een mooi uitzicht straalt me tegemoet. Het begin van een mooie geweldige dag, helaas moet er nog veel gebeuren voordat de verhuizing helemaal rond is. De keuken moet nog worden geplaatst, alles moet weer in elkaar gezet worden en morgen alweer naar school. Denkende daaraan, komen alle herinneringen weer naar boven.
De eerste en tweede klas, alle bijzondere gebeurtenissen op school. Mijn vriendinnen,mijn huis en omgeving, alles achtergelaten voor 1 baan. Wat een gedoe was dat. En toen ik eindelijk de knoop had doorgehakt kon ik me niet verzetten. Als versteend bleef ik staan kijkend naar het huis waar ik bijna m'n hele leven had gewoond. Diep in mijn hart wist ik dat ik het nooit achter me zou kunnen laten. Het was alsof ik een deel van mezelf achterliet. Overdrijven, zo kun je het noemen, maar ik had toen al heimwee, nu ik eraan gewend ben maakt het niet meer uit. Ow natuurlijk had je msn nog en al dat soort dingen maar 'beiing there'is anders. Ik wist dat ik terug zou komen, maar voor hoe lang? Je kunt niet eeuwig heen en weer blijven rijden. Het zuiden is nou eenmaal ver weg, ook al ben je in twee uur bij je bestemming , het is niet iets wat je even snel doet. Ondanks de afstand is er altijd een soort connectie, teminste wel als je echte vriendinnen hebt. And of course had ik die alleen de afstand was wel een issue.