Ik zit op de tafel in de kantine en wiebel met mijn benen. Mijn boterhammen zijn op en ik kijk naar het
groepje jongens aan de andere kant van de ruimte. De langste van het stel hangt verveeld over een tafel
heen en kijkt naar een groepje meisjes. Zo houdt iedereen uiteindelijk iedereen in de gaten.
‘Zeg, lekker ding, je hebt mijn nummer, hè?’ De lange jongen knipoogt. Ik kijk naar het meisje, dat een
gezicht trekt en weer met haar vriendinnen begint te praten. Als hij mijn kant opkijkt doe ik net alsof ik
mijn pakje drinken bestudeer. Sinaasappelsap. Hoe hip. Maar het is te laat, de jongen komt op mij afgelopen.
Mijn blik schiet naar de deur. Te ver weg. Shit.
‘Dag kleine dwerg, kun je het zien?’
Ik probeer de kleine lettertjes op mijn pakje te ontcijferen. Geconcentreerd sap.
‘Hé, ik praat tegen je!’ De jongen knijpt in mijn pakje drinken en het sap spuit uit het rietje. Mijn witte
T-shirt zit onder het gelige spul.
‘Ik kan het zien,’ zeg ik zachtjes. De lange jongen lacht. Hij kijkt om zich heen en ik merk dat de hele kantine
naar ons kijkt. Alsof ik een aap in een kooitje ben. Een heel bange aap.
‘Ik ben Sander.’ De jongen steekt zijn hand uit. Ik moet hem wel schudden, denk ik bij mezelf, anders
verkoopt hij me straks nog een mep ook.
‘Ik ben Michelle.’
‘Michelle,’ herhaalt Sander, alsof hij mijn naam proeft.
‘Michelle, misschien wil jij mij wel eens bellen.’
De groep meisjes lacht. Sander kijkt alsof hij een prijs heeft gewonnen. Ik gris mijn boeken bij elkaar en stop
ze snel in mijn plastic tas. Mijn rugzak heeft het vanmorgen begeven en mama had geen tas die ik kon lenen.
‘Ga je boodschappen doen?’ Sander kijkt me uitdagend aan en blijft voor me staan. Ik kan er met geen
mogelijkheid langs. Hij pakt mijn plastic tas af en begint de inhoud te bekijken. Etui, schoolboeken,
boterhamzakje en natuurlijk de advertentie voor de schoolkrant.
‘Wat is dit?’ Hij houdt het gele papier omhoog. ‘Ga jij daar aan meedoen?’
Ik probeer het papier af te pakken, maar Sander houdt het boven zijn hoofd en ik weiger te springen.
‘Ze laten geen brugpiepers meedoen, hoor.’
Ik denk aan Alwin, die mij vorige week zelf die flyer had gegeven. Hij had me even aangekeken en gelachen.
Alleen daarom wilde ik al naar die bijeenkomst morgen.
Sander kijkt me spottend aan. ‘De schoolkrant is niks voor jou. Geloof me.’
En nog voordat ik iets kan doen ligt mijn flyer in honderd kleine snippers op de grond.
Met trillende handen zet ik mijn fiets op slot. Gelukkig had mijn mentor nog een flyer over en het is eindelijk
tijd voor de bijeenkomst. Volgens mij komen er flink wat mensen, want het schoolplein staat vol fietsen.
Zou Alwin er al zijn?
Ik loop met een haastige pas naar de ingang. Waar moest ik ook alweer zijn? In gedachten loop ik naar
de bovenste verdieping, op het geluid af. Er praten een aantal mensen, daar moet het zijn! De laatste paar
treden sprint ik.
In dit gedeelte van de school ben ik nog nooit geweest. Het is er stil en ruikt naar rotte bananenschillen.
De wc van deze verdieping wordt nooit gebruik, dat is alles wat ik weet. Hij trekt niet meer goed door.
‘Kleine dwerg, aan de kant!’
‘Is ze nou gekrompen?’
‘Is die tas niet iets te zwaar voor je?’
‘Is je kapsel niet te zwaar voor je?’
Dit is voor mij een doodnormale schooldag.
1/2
Een eindje verderop staat een groepje leerlingen. Ik trek mijn jas recht en loop ernaartoe. Zal het te zien
zijn dat ik zenuwachtig ben? Mijn grote bos met haar danst op en neer.
‘En wie hebben we daar?’ Mijn hart maakt een sprongetje. In plaats van Alwin staat daar Sander. Hij leunt
tegen de deur van de kapotte wc en duwt zijn peuk tegen het houtwerk uit.
‘Ik kom voor de bijeenkomst, waar is die?’ Mijn stem klinkt stoerder dan ik me voel. Sander lijkt na te
denken en wrijft over zijn kin.
‘Volgens mij vergis je je in de dag.’
In mijn hoofd begin ik te tellen. ‘Nee, het is vandaag.’ Het staat zelfs in mijn agenda. Met een hartje erbij.
Maar dat gaat hem natuurlijk niks aan.
‘Kom, dan vragen we het even aan de conciërge.’ Sander loopt op me af. Ik voel dat ik automatisch
ineen krimp.
‘Nee.’
‘Nee?’
‘Nee, ik zoek zelf wel.’ Ik wil me omdraaien, maar Sander pakt me bij mijn bovenarm beet. Ik word naar
de wc’s geloodst en zijn vrienden houden de deur open. Ik word in een klein hokje geduwd.
‘Laat me los!’
Sander en zijn vrienden lachen. Eén meisje grijnst zelfs van oor tot oor. Wat zijn ze van plan? De deur van
het hokje slaat dicht en ik hoor wat geschuif. Met mijn volle gewicht leun ik tegen de deur.
‘Doe open!’
Weer gelach. Nog meer gestommel. Dan een deur die dichtgeslagen wordt. En dan stilte.
Ik kijk op mijn horloge. De bijeenkomst is allang begonnen. Ik duw voor de zoveelste keer op de deur en
begin te roepen. Waarom hoort niemand me?
Sander heeft een slimme wc uitgekozen, hier komt niemand. De muur is helemaal leeg, op één tekstje na:
Ik ben verliefd op mijn leraar, wat moet ik nou?
En ik dacht dat ík in de problemen zat. Ondanks alles moet ik even lachen. Het echoot tussen de witte
tegelmuren.
Moedeloos ga ik op de pot zitten. Wanneer zouden ze me weer komen bevrijden? Morgen na de pauze?
Over een week?
Ik kijk naar boven. Er is nergens een raampje of een opening waar ik overheen kan klimmen. Zelfs onder
het deurtje door gaat niet.
Ik denk aan Alwin en de bijeenkomst, waar ze nu vast bijna mee klaar zijn. Ik wil zo graag bij die schoolkrant
en dan gebeurt er dit. Kwaad sla ik tegen de muur.
‘Stomme klootzak!’ Ik schreeuw zo hard als ik kan. Waarom moet de hele school altijd mij hebben?
Omdat mijn haar nooit in model zit? Omdat ik om de paar passen een huppeltje maak?
‘HELP!’ Mijn stem slaat over.
Ineens klinkt er een deur. Hij wordt zachtjes dichtgedaan. Mijn hart begint weer sneller te bonzen.
Zou dat Sander zijn?
het verhaal
