Het lijkt wel gisteren dat ik bij papa op z'n nek zat als ik weer eens moe was van al het winkelen. En ik er trots op was dat als ik thuiskwam van school er altijd iemand op mij zat te wachten om een boterham met mij te eten. Dat het me niks uitmaakte wat ik aanhad als het maar lekker zat, dat ik nog normaal met jongens kon spelen zonder dat daar bijbedoelingen bij zaten, dat papa mijn held was en mama de liefste vrouw ter wereld. Dat ik elke dag zin had om naar school te gaan, dat ik leerde fietsen, dat ik nog niks van het leven begreep en dat ik alleen mannen die me snoepjes aanboden niet mocht vertrouwen. Maar nu.. Nu weet ik dat heel veel mensen niet te vertrouwen zijn en dat ze je naar beneden willen halen, diegene die het leven nog net een beetje moeilijker en lastiger voor me maken dan het al was, nu moet het altijd meer, en moet alles beter zijn. Nu is school de enigste plek waar ik liever nog geen 1 uurtje doorbreng, nu ben ik het liefst zoveel mogelijk met vriendinnen en nu zie ik in dat het leven met de tijd heel veel problemen met zich meebrengt en dat je geluk zelf moet maken
