Reneémie.

''vertrouw je me?'': vroeg het wolfenjong aan haar.
ze keek hem vol ongeloof aan, tuurlijk vertrouwde ze hem!
''ja tuurlijk, waarom?''
het wolfenjong rende weg , de bossen in.
na een paar seconde verscheen op de plek waar hij het bos inging
een grote roodbruine wolf. Zijn vacht glansde door het maanlicht en hij kwam voorzichtig dichterbij.
het meisje was niet bang, in tegen deel, ze liep op de wolf af en aaide voorzichtig zijn gezicht.
de wolf deed een pas naar achter, het meisje keek verbaast..
''Jacob, je zal me nooit iets aandoen, daar ben ik van overtuigd. ik hou van je, weerwolf ofniet!''
Even leek het alsof de wolf glimlachtte.
Hij ging languit liggen en gebaarde het meisje om bij hem te komen zitten.
zonder enige twijfel ging het meisje tegen de wolf aanzitten.
ze zaten daar al urenlang samen zonder een woord te hebben gezegd,als het meisje inslaap valt.
De wolf blijft liggen, kijkt het meisje nog een keer aan en valt daarna zelf ook inslaap.
Tot het morgenrood verscheen zaten ze daar.
samen: het wolfenjong & het wolfenmeisje..