Marjolein`

Marjolein`

~ Marjolein
~ Remy
~ 16jaar
~ 12 februari
~ School.-.-'
~ Werk @ Bakker Battjes.
~ Vriendinnenvrienden`

Soms heb je tijden dat het heel slecht met je gaat.
Je voelt je onbegrepen,omdat je niet echt een reden hebt om je zo te voelen.
Je huilt om de kleinste dingen.
Domme opmerkingen waar je meestal om lacht, omdat ze een grapje maken,
kun je nu wel kapot gaan van verdriet.
Elke ochtend als je opstaat denk je; Vandaag wil ik het anders, vandaag ga ik vrolijk zijn.
omdat je dit gewoon niet langer wilt...
maar als je op school komt, begint het gevoel weer.
Je negeert het, maar het lukt niet,
je lacht wel, maar het is niet je échte lag.
'vrolijk doen! vrolijk doen!' spookt het in je gedachten.
Maar toch, ergens wil het niet.
Zovaak heb je gedachten dat je het beter op kunt geven..
Maar ergens weet je dat je het niet op kán geven,
omdat je teveel houd van mensen om je heen.

Pa,
Ik zou je zo graag willen begrijpen maar sorry het spijt me..
Ik kan niks verzinnen wat ook maar op een reden kan lijken.
Begrijp me ik zou je zo graag in de ogen willen kijken,
Kijken of je op me lijkt, kijken of als je als mij zou schrijven.
Het spijt me maar probeer het door mijn ogen te begrijpen.
Dat ik niet weet wat ik mis en daarom niet weet te beschrijven wat je voor me bent.
Een vader, nee een vader zou bij me blijven!
want door jou; door het gemis om een echte vader te hebben, ben ik geworden wat ik nu ben.
In mijn ogen ben jij niets, ik heb niets gevonden wat ik niet ken.
Stel je eerst maar eens voor voordat je zegt dat ik iets van je ben
Ook al ben jij diegene die me leven gaf
Jij geeft mij levenslang de donderdagen die ik gekregen had.
Door ik niet weten dat dat ik iets miste in me leven...