Galgenwaard.
De plaats waar voor alle supporters ooit die ene liefde begon. De plek waar ik als jochie aan de hand van mijn vader voor ’t eerst een voetbalwedstrijd bezocht. De plek waar jarenlang elke zondagmiddag sigarenrook zich met wietlucht vermengde. De plek waar kinderen en ouderen samen achter één belang stonden.
Galgenwaard.
Daar op het plein vernoemd naar Hercules, waar DOS in 1958 Utrechtse historie schreef. Utrechts veilige thuishaven sinds mensenheugenis. Waar vreugde en verdriet elkaar soms ademloos passeerden. De plaats waar FC Utrecht triomf vierde en zich klein als een kind kon voelen.
Galgenwaard.
Waar het zo kon spoken op de zondagmiddag. Waar jarenlang het beste publiek van Nederland op de tribunes neerstreek. Waar een heksenketel ontstond en waar gevochten is voor de eer en glorie van Utrecht.
Galgenwaard.
Waar in 1985 Utrecht de beker veroverde. Waar diverse historische duels gespeeld zijn. Waar Europese voetbalgrootmachten de boot in gingen. Waar Europees voetbal werd bereikt. Waar de bekerfinale werd berijkt. Waarvandaan de rondvaart door de grachten begon in 2001.
Galgenwaard.
Waar mannen als Van Loen, Van Hanegem, Wouters, Van Veen, Willaarts, Kuyt, Mols, Istatov, Smolarek, Di Tommaso en Tonnie van der Linden hun naam voor eeuwig op de kaart wisten te zetten.
Galgenwaard.
Het kloppende hart van Utrecht
