In elk weekend zie je wel weer onbesuisde overtredingen, rellen tussen supporters, opstootjes op het veld en dergelijken, waaruit blijkt dat voetbal oorlog is. Rinus Michels zei het ooit al: "voetbal is oorlog". Toch vind ik oorlog een woord dat niet in verband moet worden gebracht met de mooiste sport die deze wereld kent.
Gezonde rivaliteit mag er altijd zijn, dat moet eigenlijk ook wel. Als team wil je altijd winnen van je opponent en dat kan nou eenmaal niet zonder inzet en beleving. In het hedendaagse voetbal moet je tot het randje kunnen gaan om een wedstrijd te winnen. En dat gaat nou eenmaal gepaard met emoties.
Behalve dat spelers die emoties moeten hebben, hebben de supporters dit natuurlijk ook. Hoeveel spandoeken worden er jaarlijks wel niet gemaakt met de term: ‘bloed, zweet en tranen’? Deze zijn zeker niet op twee handen te tellen. De supporters betalen geld om te komen kijken naar hun idolen, deze idolen verdienen vervolgens weer zakken vol geld met het uitoefenen van hun hobby. Dan mag je ook verwachten dat zij voor elkaar door het vuur gaan, dat zij zich maximaal inzetten. Doen ze dit niet, dan vind ik dat hier best eens wat van gezegd mag worden door het publiek.
Aan rellen tussen supportersgroepen wil ik eigenlijk niet al te veel woorden verspelen. Het is leuk om in het stadion een beetje te ‘spelen’ met de supporters van de tegenpartij. Dat kan op een hele ludieke manier. Op een grappige manier iets zingen over je tegenstander is helemaal niet erg. Iets wat je wereldwijd vaak ziet in derby’s of in wedstrijden tegen aartsrivalen. Ook buiten het stadion kan het op ludieke wijze. Zo is de Martinitoren in Groningen een keer versierd met de Friese vlag en hebben de supporters van Groningen het standbeeld van Abe Lenstra in het groen wit gehuld. En zo is het altijd weer spannend welke kleur een viaduct nabij Holten in Twente heeft. De ene keer is deze rood geverfd door Twente supporters, de andere keer zijn de supporters van Heracles Almelo er met zwart en witte verf overheen gegaan. Om nog maar te zwijgen over de eeuwenoude grap om de middenstip van de aartsrivaal te bemachtigen. Dat zijn acties die ik geweldig vind, dat hoort wel bij het hedengaase voetbal.
Veldslagen, vechtpartijen en scheidsrechters, spelers of familie de ergste ziektes toewensen gaat veel te ver. Ik denk dat de echte voetballiefhebbers dit toch met me eens zijn.
Dat voetbal geen oorlog is blijkt wel uit het feit dat wanneer er iets ernstigs is gebeurd de voetbalwereld één is. Het meeste recente voorbeeld in Nederland is het trieste overlijden van David di Tomasso. Supporters over de hele wereld, of het nou aartsrivalen, hooligans of liefhebbers van het voetbal waren, iedereen rouwde om het verlies van de verdediger van FC Utrecht. Het maakt niet uit voor welke club je bent.
Zo gingen de beelden van de wedstrijd tussen Sevilla en Getafe van afgelopen zaterdag ook de hele wereld over. Jammer genoeg niet vanwege een mooi doelpunt, een prachtige wedstrijd of een smerige overtreding; na een half uur spelen zakte de speler Puerta van Sevilla in elkaar. Op het moment dat ik dat zag, dacht ik gelijk aan de trieste beelden van Fehér en Marc-Vivien Foé. Deze spelers bliezen hun laatste adem uit op het voetbalveld. En met mij schrokken vele voetbalsupporters van deze gebeurtenis. Hoe het afloopt met Puerta is nog niet bekend, maar iedereen hoopt het beste voor deze 22-jarige speler. Of je Sevilla of de voetballer Puerta nu een warm hart toedraagt of niet.
Hoe indrukwekkend een minuut stilte kan zijn zag je bij het herdenken van David di Tomasso. Ik heb de beelden nog steeds op mijn netvlies staan. In élk stadion was het indrukwekkend stil. En bij dit soort momenten moet je ook even stil staan! Maar het is tegelijk een bevestiging dat voetbal geen oorlog is. Voetbal is een sport die heel veel emoties naar boven haalt bij spelers en supporters. En laat voorop staan dat ik de hooligans die uit zijn op een paar vechtpartijen niet als supporters zie.
De voetbalwereld is één. Iedereen heeft het beste voor met zijn of haar favoriete club. Dat er bij elke club andere lieden worden gezongen en zij op hun eigen manier deze club toejuichen is logisch. Maar elke supporter heeft, van welke club dan ook, misschien wel meer gelijkenissen dan iedereen denkt.
Rinus Michels zat er naast: Voetbal is geen oorlog, voetbal is emotie!
![:\](https://static.partyflock.nl/smiley/hmmzz_streep.png ":\"){kind=small}
