Cram

Het zijn alleen maar woorden
en schelden doet geen pijn
Doe niet zo opgefokt
dat zou veel relaxter zijn
Het uiten van je mening
Is het allerhoogste goed
Dat is juist iets wat haat ontlaad
En niet wat woede voedt
Laat iedereen nou zeggen
Wat-ie voelt en wat-ie denkt
Ook al wilt dat dan soms zeggen
Dat je wordt gekrenkt
En spreek me nou niet tegen, lul
Want dat pik ik niet
Dan is de loop van mijn revolver
Het laatste wat je ziet

In the beginning there was Jack, and Jack had a groove. And from this groove came the groove of all groove. And while one day viciously throwing down on his box,
Jack boldy declared "Let there be house", and house music was born.
I am, you see, I am the creator, and this is my house and in my house, there is only house music. But I am not so selfish, because once you enter my house it then becomes our house and our house music.
And you see, no one man owns house because house music is a universal language spoken and understood by all. You see, house is a feeling that no one
can understand really unless you're deep into the vibe of house, house is an uncontrollable desire to Jack your body.
And as I told you before, this is our house and our house music.
And in every house you understand there is a keeper, and in this house the keeper is Jack.
Now some of you who might wonder, who is Jack, and what is it that Jack does?
Jack is the one who gives you the power to jack your body. Jack is the one who gives you the power to do the snake.
Jack is the one who gives you the key to the wiggly worm.
Jack is the one who learns you how to walk your body.
Jack is the one that can bring nations and nation of all Jackers together under one house.
You may be black, you may be white, you may be jew or gentile. It don't make a difference in our house, and this is fresh.

De goeie? oude tijd?

Als kind zaten we in de auto zonder gordel en zonder airbags.
Onze bedjes waren geschilderd in prachtige kleuren met verf vol met lood en cadmium.
De medicijnflesjes uit de apotheek konden we gewoon open krijgen, net als overigens de fles met bleekmiddel.
Deuren en ramen bedreigden continue onze vingertjes.
Op de fiets hadden we nooit een helm op.
We dronken water met de mond aan de kraan in plaats van uit een
fles.
We bouwden zeepkisten en kwamen er pas op de eerste rit, bergafwaarts, achter, dat we geen rem hadden. Na enige ongelukken konden we daar prima mee omgaan.
's Morgens gingen we naar buiten om te spelen. We bleven de hele dag weg en moesten pas thuis zijn als de straatlantaarns aangingen.
Niemand wist waar we waren en we hadden geen mobiele telefoon mee.
We sneden ons, braken onze botten en tanden en er werd niemand voor aangeklaagd. Het waren gewoon ongelukken en de enige die schuld had waren we zelf. Kan jij je nog zgn. "ongelukken" herinneren????
We hadden vechtpartijen en sloegen elkaar een blauw oog. Daar moesten we mee leven. Volwassenen interesseerden zich daar niet voor.
We aten koekjes, brood met dik boter, dronken Cola en werden evengoed niet te dik.
We dronken met vrienden uit dezelfde fles en niemand ging daar dood van.
We hadden geen: Playstation, Nintendo, X-box, Videogames, 64 TV-zenders, Videofilm, Dolbey Sound, een eigen TV,computer en Internet-chatrooms.
Wat wij hadden waren VRIENDEN. We gingen gewoon naar buiten en daar kwamen we elkaar tegen. We gingen naar hun huis en belden aan. Of we gingen soms gewoon naar binnen zonder aan te bellen. En dat zonder van te voren af te spreken en zonder dat onze ouders dat wisten.
Niemand bracht ons en niemand haalde ons weer op... Hoe was het in godsnaam mogelijk?
We bedachten zelf spelletjes met stokken en tennisballen.
We aten wurmen en die leefden niet voor altijd in onze magen verder.
Met de stokken prikten we elkaar bijna nooit in de ogen.
Met voetballen op straat mocht je alleen meedoen als je goed genoeg was. Als je niet goed genoeg was, moest je met teleurstellingen om leren gaan.
Sommige kinderen waren niet zo goed op school als anderen. Ze haalden onvoldoendes en bleven zitten. Dat leidde niet tot emotionele ouderavonden of zelfs tot veranderde prestatienormen.
Soms hadden onze daden consequenties. Dat was logisch en daar kon zich niemand voor verstoppen. Als iemand van ons iets verbodens had gedaan, was het normaal, dat de ouders je er niet uithaalden. In tegendeel, ze waren het met de politie eens! Stel je voor! Ze kwamen wel om je te halen, maar niet om je er uit te lullen. Onze daden hadden consequenties. Dat was duidelijk en je kon je niet verstoppen.
Wij hadden vrijheid, mislukkingen, succes en verantwoordelijkheid.
We hebben moeten leren om er mee om te gaan.

En ze hebben ergens nog wel gelijk ook...