TerroR_GooF

.
zonder bier geen plezier.







"Hoe het begon"
Eind jaren tachtig waaide er een nieuw soort muziek over uit Amerika die in Chicago en Detroit was ontwikkeld:
de Housemuziek (genoemd naar discotheek "the Wharehouse" uit Chicago). In het begin werd het gezien als een tijdelijke hype die vanzelf wel weer over zou gaan, maar het werd steeds populairder.
De muziek begon zich te ontwikkelen en begin jaren '90 begon de house zich op te splitsen in twee soorten: een hardere variant (hardcore) en een minder harde variant (mellow). In de lente van 1992 hadden drie jongens, Irfan van Ewijk, Duncan Stutterheim & Theo Lelie, het idee om een groot opgezet examenfeest te organiseren.
Het feest was gebaseerd op de populaire rave-formule die een grote hype in Engeland was. Met als titel van het feest 'The Final Exam' trok het trio op de 20ste Juni van 1992 meer dan 12.500 bezoekers in de Jaarbeurs in Utrecht.
Na het feest verliet Theo Lelie de organisatie.
Vanaf deze tijd groeide de populariteit en de bekendheid van ID&T erg hard,
en er kwam zelfs een cd uit. Sinds er in 1993 samengewerkt werd met Arcade zijn er meer dan 1.000.000 albums verkocht. Dat jaar waren er nog 4 albums gepland.
In de lente van 1994 verlate ook Duncan Stutterheim de organisatie ID&T.
ID&T is tegenwoordig een grote over verschillende delen van de wereld verspreide organisatie. Zo zit ID&T in Nederland, België en Duitsland en heeft het bekendheid over bijna de hele wereld.

"Wat is hardcore?"
Eind jaren tachtig kwamen dus de eerst house-geluiden naar Europa.
Sinds die tijd heeft de dance zich enorm ontwikkeld in allerlei stijlen.
Zo heb je bijvoorbeeld club-house, trance, techno, acid, ambient en oldschool.
Maar de harde kern van de house-muziek ontstond in West-Europa en sloeg vooral in Nederland aan: Hardcore.
De basis van de hardcore wordt gevormd door een snoeiharde bass-drum die met een snelheid van 180 tot 220 beats per minuut, door je speakers knalt en een pakkende elektronische melodie.
Verder hoor je op de achtergrond meestal een base-line om iets toe te voegen aan de melodie.
Ook hoor je verschillende soorten percussie zoals een "high-hat" en een "snaredrum". ten slotte worden er vaak tekst- of rap-samples aan toegevoegd die meestal uit films of uit andere platen worden gehaald.
Ook de hardcore is weer onder te verdelen in verschillende stijlen zoals Happy-Hardcore, newstyle, en terror. Happy-hardcore is de stroming die onder invloed van de "Party animals" en DJ Paul Elstak in 1995 en 1996 erg populair werd.
Tientallen nummers kwamen in de top-40 terecht en enkelen daarvan kwamen zelfs op nummer 1. Kenmerkend voor Happy-hardore zijn de vrolijke hoge deuntjes en vaak wordt er ook op gezongen. Toen in 1997 de muziek in het algemeen weer wat rustiger werd, was dat ook voor de hardcore wereld te merken.
Ook de hardcore platen werden wat rustiger en zo ontstond newstyle.
Newstyle heeft een relatief trage beat van rond de 180 beats per minuut en een langzame, maar snerpende melodie.
Terror is zo ongeveer het tegenovergestelde van newstyle.
Terror is de aller hardste vorm van hardcore met beats die soms wel kunnen oplopen tot 300(!) beats per minuut.
In Nederland is deze hardcore variant wat minder populair en er zijn dan ook weinig terror-DJ's.
De terror speelt zich vrijwel volledig in de underground af,
waardoor het grote publiek bijna niets van deze muziek af weet.

"Het heden en de toekomst"
Veel mensen denken ten onrechte dat hardcore niet meer bestaat, omdat je er in de media niets meer over hoort.
Maar, schijn bedriegt. Hardcore is nog altijd alive and kicking. Er worden echter nooit meer singles uit gebracht waardoor er nooit meer een hardcore nummer in de top-40 terecht komt. Ook zie je nooit meer kale gabbers in trainingspak over straat lopen, omdat gabbers er tegenwoordig heel normaal uit zien. Het gaat ze niet echt meer om het imago dat bij gabbers hoort. De gabbers van nu zijn slechts geïnteresseerd in de muziek en het maakt over het algemeen niet meer uit hoe je er uit ziet. Het klinkt misschien raar als we zeggen dat de hardcore-scene anno 2002 groter is dan midden jaren '90, maar toch is het waar. Dat komt omdat hardcore zich een paar jaar geleden bijna uitsluitend beperkte tot Nederland, terwijl hardcore tegenwoordig verspreid is over de hele wereld. In geen enkel land kan hardcore zich meten met de grote bekende muzieksoorten, maar alle gabbers over de hele wereld vormen bij elkaar toch een enorme groep. Terwijl nieuwe muzieksoorten vrijwel altijd in Amerika ontstaan en daarna overwaaien naar Europa is het met de hardcore andersom gegaan. Voor het eerst in de geschiedenis is een grote nieuwe muzieksoort in Nederland ontstaan en is vervolgens de hele wereld over gegaan. Het is dan ook niet vreemd dat de beste hardcore-dj's ter wereld uit Nederland komen. Veel grote namen uit Nederland hebben al in Los Angeles, New York, Zwitserland, Italie, Rusland of zelfs Japan gedraaid. Sinds trance de laatste tijd populair is geworden is hardcore ook in Nederland weer wat gegroeid. Het gaat dus weer steeds beter met de hardcore, maar het is allemaal wel een stuk minder commercieel geworden. Nieuwe hardcore-tracks worden vrijwel uitsluitend op vinyl uitgebracht zodat dj's ze op feesten kunnen draaien en om de zoveel tijd komt er weer een (verzamel)album uit op cd.