Iets Waar Je Over Gaat Nadenken...
Op een dag vroeg een lerares aan haar leerlingen de namen van alle
klasgenoten op een papier te schrijven en naast de naam enige ruimte
te laten. Daarna zei ze tegen deze leerlingen dat ze het beste wat ze
over deze klasgenoten zouden kunnen vertellen achter de naam moesten
schrijven en dat ze achter iedere naam iets moesten schrijven.
De opdracht duurde het gehele lesuur. En aan het einde van de les
moest de opdracht ingeleverd worden bij de lerares.
In het weekeinde nam de lerares van iedere leerling een blad en
schreef per leerling al deze positieve en opbouwende opmerkingen op zijn
of haar blad.
Op maandag gaf ze tijdens haar les aan deze klas aan alle leerlingen
hun lijst. Na slechts korte tijd begon iedereen te lezen en te lachen.
'Is dat echt zo?', kon je horen fluisteren, 'Ik wist niet dat ik voor
iemand anders waarde had!' en 'Ik wist niet dat anderen mij zo leuk
vinden', waren de over het algemeen gehoorde commentaren.
Na enige tijd werd er over deze lijsten niet meer gesproken. Ook wist
de leerkracht niet of de leerlingen onderling of met hun ouders
hierover gesproken hadden, maar dat was ook niet het belangrijkste.
Die oefening had zijn effect gehad. De leerlingen waren gelukkig met
zichzelf en met de anderen.
Enkele jaren later was een van haar leerlingen omgekomen in een
oorlogsgebied en de lerares werd uitgenodigd voor de begrafenis en ze
ging.
De kerk was overvol met vele vrienden. Een voor een gingen de mensen
die van hem gehouden hadden of hem gekend hadden bij zijn graf voorbij
en bewezen hem zijn laatste eer.
Marks vroegere klasgenoten, ook aanwezig, waren bij elkaar gaan staan De lerares ging als een van de laatste naar zijn graf en bad voor hem.
Nadat zij daarmee klaar was vroeg een collega soldaat van Mark aan
haar: 'Bent u Marks wiskunde lerares?' Zij knikte bedroeft en zei
zachtjes; 'ja'. Toen zei hij; 'Mark heeft zeer vaak over u gesproken'.
Na de begrafenis was er gelegenheid tot condoleren en de meeste
zitten. Marks ouders waren blij haar te zien en spraken haar aan. 'We
willen u iets laten zien', zei Marks vader en haalde een portefeuille
uit zijn broek. 'Dit vonden we toen we door Marks spullen gingen
kijken nadat hij gesneuveld was en we dachten dat u het zou herkennen'.
Uit de portefeuille trok hij een sterk verouderd, veelgebruikt, bij
elkaar geplakt blad, welke duidelijk zichtbaar vaak opengevouwen en
weer dichtgevouwen was. De lerares wist zonder verder te kijken dat
dit het blad was waarop alle goede, opbeurende en positieve dingen
stonden die zijn medeklasgenoten opgeschreven hadden en zij bijeen
geschreven had.'Wij willen u hiervoor zeer bedanken, dat u dit gedaan
heeft', zei Marks moeder.
'Zoals u kunt zien heeft Mark dit enorm gewaardeerd.'
Hierna verzamelden alle voormalige leerlingen rondom de lerares.
Charlie lachte een beetje en bekende: 'Ik heb mijn lijst ook nog. Deze
ligt in de bovenste lade van mijn bureau'.
Heleen, de vrouw van Joost, zei: ' Joost heeft me gevraagd of ik uw
lijst in ons trouwalbum wilde plakken'.
Ik heb mijn lijst ook nog zei Marylin. 'Ik heb hem in mijn dagboek
geplakt'.
Toen deed Vicky, een van de andere leerlingen, haar handtas open en
haalde haar agenda hieruit en toonde haar lijst aan de anderen.
Helemaal bijeen geplakt en duidelijk veel gebruikt. 'Ik neem hem
overal mee naar toe' zei Vicky en voegde er aan toe 'Volgens mij heeft
iedereen die lijst nog, en onder handbereik'.
De lerares was totaal ontroerd, zo dat ze begon te huilen en moest
gaan zitten. Ze huilde om Mark en al deze vrienden die hij nooit meer zou
zien.
In het samenzijn met onze medemensen vergeten wij vaak, dat ieder
leven eens eindigt en dat we niet weten wanneer dit zal zijn. Daarom
is het zo belangrijk dat we de mensen die we liefhebben, die ons
dierbaar zijn, zeggen dat ze speciaal, bijzonder en belangrijk zijn.
Zeg het ze voordat het te laat is.
Je kunt het op verschillende manieren doen, bijvoorbeeld door deze
boodschap naar hen te sturen. Doe je dit niet dan heb je weer een
geweldige mogelijkheid laten gaan om iets moois en goeds te doen voor deze
mensen.
Als je deze brief ontvangt dan is het daarom, omdat de afzender om je
geeft en aan je gedacht heeft. Het betekent dus dat er tenminste één
persoon is voor wie je iets betekent.
Wanneer je te druk bent of het te druk hebt om een paar minuten op te
offeren om iemand dit bericht te sturen dan is dit mogelijk en
hopelijk de eerste keer, dat je niets gedaan hebt om een ander te
bemoedigen.
Denk hierom:
Wat je oogst is wat je zaait.
De invloed die je in het leven van een ander hebt komt terug in je
eigen leven. Deze dag zou een gezegende dag moeten zijn en ten minste
even bijzonder als dat jij dat bent.
Voel je vrij om deze bemoedigende brief aan iemand door te sturen.
Stuur deze brief alleen aan mensen die van betekenis zijn voor jou en
het resultaat zal je verbazen.
Liefs
Mariska
hhaha
hvj
logischze zaak...
