**!!Myran!!**

ken je mij werkelijk ?
of denk je dat maar..?
Voel je mijn pijn, mijn verdriet, mijn blijdschap..?
Zie je de blik in mijn ogen,
waar ik zoveel mee zeggen wil..?
Snap je het wanneer ik stil ben..
of wanneer ik druk ben..?
Ik denk het niet, ik geloof het niet..
Er zullen weinig mensen zijn in deze wereld
die mij ooit werkelijk zullen kennen...


Mike en ik in de XL

Voor allemaal

Laat de mensen achter je !
die jou gekwetst hebben !
Laat ze lekker gaan !
Ooit komen ze er wel achter !
Wat ze jou hebben aangedaan !
Vertel niemand je gevoelens ,
Vertel niemand je *Geheim*
Want wie vandaag je vriend Is ,
Kan morgen je vijand zijn!!!


Schatje niet???


Het is maar dat je het weet.....


"Mijn vader".

Toen mijn vader overleed brak er iets in mij,
hij was er altijd al geweest.
Nu was hij dan ineens "daarboven",
hoe kon zijn vlam zomaar zo doven?

We hadden afscheid van hem genomen, de zon scheen.
Het lachen van de mensen buiten ging me door merg en been.
Het leven ging door, dat besefte ik ook wel,
maar liever niet toen, liever niet zo snel

Toen kwamen er dromen,op een rij.
Hij was er weer bij!!
Zijn woorden en troost klonken als een heldere bel,
hij zei; " het is knokken voor jullie, maar jullie redden het wel!"

Weg waren zijn ziekte, vermoeidheid en pijn,
mijn vader is daar waar hij hoort te zijn.
Daarom kan ik het nu wel geloven,
mijn vader's vlam brandt, brandt helder daarboven