donateur
Al mijn problemen zijn opgelost zodra ik maar
ergens anders ben,
iets anders doe,
andere mensen ken
en volstrekt iemand anders ben.
ergens anders ben,
iets anders doe,
andere mensen ken
en volstrekt iemand anders ben.
Forumonderwerp · 975606
152x bekeken
(permanent verbannen)
zitten de vriendjes van holleeder achter je aan?
donateur
uh
goed bezig?
goed bezig?
Wijsheid of levenswijsheid is de kunst om in alle levensomstandigheden juist te oordelen en te handelen. De betekenis is dus praktisch of moreel. In de beschrijving van (levens)wijze mensen - zie artikel Zeven Wijzen - komt een zekere stereotypie naar voren. Het zijn meestal mensen die volledig geleefd hebben: zij hebben fouten gemaakt, maar hebben daarvan geleerd. Zij hebben genoten en geleden, keuzes gemaakt, gehandeld en de verantwoordelijkheid voor hun daden aanvaard. Mensen, die niet alleen hun eigen belang maar ook dat van hun medemensen hebben bevorderd. Zij hebben zichzelf leren kennen en zichzelf geaccepteerd. Zij zijn ondanks ondervonden tegenslagen gelukkig, dankbaar, vriendelijk en worden niet (meer) geplaagd door onvervulde verlangens, hebben een goed geweten en de meesten zijn niet bang voor de dood. Je zou kunnen zeggen dat zij toonbeelden zijn van een geslaagd menselijk leven, de belichaming van humaniteit.
Volgens sommigen wordt wijsheid door ervaring verkregen. Anderen daarentegen zijn van oordeel dat juist onervarenen (kinderen) heel wijs kunnen zijn. Opvattingen over wijsheid spelen een rol in onder andere filosofie en godsdienst en wisselen volgens de heersende culturele traditie. Wijsheid is een van de kardinale deugden.
Volgens sommigen wordt wijsheid door ervaring verkregen. Anderen daarentegen zijn van oordeel dat juist onervarenen (kinderen) heel wijs kunnen zijn. Opvattingen over wijsheid spelen een rol in onder andere filosofie en godsdienst en wisselen volgens de heersende culturele traditie. Wijsheid is een van de kardinale deugden.
donateur
hahaha omg
donateur
Wijsheid is een van de kardinale deugden.
dat is een feit
donateur
Tegenover me in de trein kwam een oude dame zitten, die me het volgende verhaal vertelde:
Wat ik nou heb meegemaakt! Ik had net m'n trein gehaald. Ik wilde op tijd komen, dus ik was blij dat hij er nog stond. Er werd nog iets omgeroepen, maar dat verstond ik niet. Ik stapte in en de trein reed meteen weg. "Mooi," dacht ik. De trein was leeg. Dat snapte ik niet. Gek was dat, dat ie leeg was. En toen stopte de trein. En hij ging niet verder. Geen station of niks. Hij stond gewoon stil. Nou en toen dacht ik: "Hier is iets mis." En ik dacht: "Wat moet ik nu?" Dus toen liep ik naar voren. Ik klopte op zo'n deurtje, maar ik zei niks, want ik voelde me een beetje opgelaten. Dus niet van: "Ik wil eruit," maar gewoon twee keer kloppen. Bovendien was er misschien niemand voorin. Alleen zo'n computer. En dan riep ik zomaar wat tegen niemand. Nu is dat achteraf ook niet zo erg. Nou en toen deed iemand open. De machinist dus. Hij was geschrokken, want hij verwachtte niemand. Hij was blij dat ik het was. Niet dat hij mij kende. Nee hij was blij dat ik geen overvaller was of zo. Natuurlijk kende hij me niet, want ik stap niet iedere week bij hem in de trein als hij die gaat parkeren. Zo van "Zo, bent u daar weer?" "Ja meneer, het is weer zaterdag." Dat dus niet. Maar goed. Ik leg dus uit hoe of wat. En hij vond het ook erg vervelend. Martin heette hij. Dat vertelde hij later nog. Maar toen moest ik nog tien minuten zitten want hij moest nog wat koppelen of zo. Dat snapte ik niet helemaal. En ik mocht niet weglopen, want hij was verantwoordelijk. En als ik dan zo alleen langs dat spoor loop en er gebeurt wat - je weet maar nooit - dan heeft hij het gedaan. Dus ik ging wat zitten lezen in een christelijk krantje, dat daar toevallig lag. Het was een beetje overdreven. Zo van je-moet-per-se-geloven- anders-gaat-het-mis. Dat hoeft van mij niet zo. Zo opdringerig. En de inkt gaf af. Dat viel me op, dat de inkt ook zo opdringerig was. Ja zo ga je dan denken als je een tijd moet wachten. Maar het viel wel mee. Martin - dat wist ik toen nog niet, dat ie zo heette - die kwam al heel snel terug. Ik hoorde eerst zijn wokkie tokkie: "Dus je hebt er weer een?" En toen zag ik hem. "O, hier ja," zei ie. "Komt u maar mee." Nou en toen liepen we naar de achterkant van de trein door alle deurtjes - ergens had iemand overgegeven en dat stonk - zo naar voren. Helemaal tot in de cockpit of hoe heet het. Met al die knoppen. Dat was wel interessant. Maar wel een beetje krap. En het laatste stuk liepen we langs het spoor zo terug naar het station en dat was helemaal niet zo ver. En toen vertelde hij dus dat ie Martin heette en binnenkort niet meer hoefde te royeren - want zo heet dat trein parkeren - maar dan kon hij echt gaan rijden met mensen. En toen kwam de volgende trein en nu zit ik hier. Ik ben wel te laat, maar eigenlijk vind ik dat niet eens zo erg.
Wat ik nou heb meegemaakt! Ik had net m'n trein gehaald. Ik wilde op tijd komen, dus ik was blij dat hij er nog stond. Er werd nog iets omgeroepen, maar dat verstond ik niet. Ik stapte in en de trein reed meteen weg. "Mooi," dacht ik. De trein was leeg. Dat snapte ik niet. Gek was dat, dat ie leeg was. En toen stopte de trein. En hij ging niet verder. Geen station of niks. Hij stond gewoon stil. Nou en toen dacht ik: "Hier is iets mis." En ik dacht: "Wat moet ik nu?" Dus toen liep ik naar voren. Ik klopte op zo'n deurtje, maar ik zei niks, want ik voelde me een beetje opgelaten. Dus niet van: "Ik wil eruit," maar gewoon twee keer kloppen. Bovendien was er misschien niemand voorin. Alleen zo'n computer. En dan riep ik zomaar wat tegen niemand. Nu is dat achteraf ook niet zo erg. Nou en toen deed iemand open. De machinist dus. Hij was geschrokken, want hij verwachtte niemand. Hij was blij dat ik het was. Niet dat hij mij kende. Nee hij was blij dat ik geen overvaller was of zo. Natuurlijk kende hij me niet, want ik stap niet iedere week bij hem in de trein als hij die gaat parkeren. Zo van "Zo, bent u daar weer?" "Ja meneer, het is weer zaterdag." Dat dus niet. Maar goed. Ik leg dus uit hoe of wat. En hij vond het ook erg vervelend. Martin heette hij. Dat vertelde hij later nog. Maar toen moest ik nog tien minuten zitten want hij moest nog wat koppelen of zo. Dat snapte ik niet helemaal. En ik mocht niet weglopen, want hij was verantwoordelijk. En als ik dan zo alleen langs dat spoor loop en er gebeurt wat - je weet maar nooit - dan heeft hij het gedaan. Dus ik ging wat zitten lezen in een christelijk krantje, dat daar toevallig lag. Het was een beetje overdreven. Zo van je-moet-per-se-geloven- anders-gaat-het-mis. Dat hoeft van mij niet zo. Zo opdringerig. En de inkt gaf af. Dat viel me op, dat de inkt ook zo opdringerig was. Ja zo ga je dan denken als je een tijd moet wachten. Maar het viel wel mee. Martin - dat wist ik toen nog niet, dat ie zo heette - die kwam al heel snel terug. Ik hoorde eerst zijn wokkie tokkie: "Dus je hebt er weer een?" En toen zag ik hem. "O, hier ja," zei ie. "Komt u maar mee." Nou en toen liepen we naar de achterkant van de trein door alle deurtjes - ergens had iemand overgegeven en dat stonk - zo naar voren. Helemaal tot in de cockpit of hoe heet het. Met al die knoppen. Dat was wel interessant. Maar wel een beetje krap. En het laatste stuk liepen we langs het spoor zo terug naar het station en dat was helemaal niet zo ver. En toen vertelde hij dus dat ie Martin heette en binnenkort niet meer hoefde te royeren - want zo heet dat trein parkeren - maar dan kon hij echt gaan rijden met mensen. En toen kwam de volgende trein en nu zit ik hier. Ik ben wel te laat, maar eigenlijk vind ik dat niet eens zo erg.
donateur
Mijn klok doet het nog prima, zolang ik hem iedere vijf minuten goed zet. Gewoon op gevoel. Het blijft leuk om vadertje tijd te spelen.
Volgens mij zijn we alweer vijf minuten verder. Zo. Ai, kwart voor zes al! Tijd voor de boodschappen. Kijk nou, het wordt steeds eerder donker. Als de supermarkt nog maar niet dicht is, zoals gisteren. Anders moet ik weer naar de nachtwinkel. Wel handig dat die tegenwoordig ook overdag open is.
Volgens mij zijn we alweer vijf minuten verder. Zo. Ai, kwart voor zes al! Tijd voor de boodschappen. Kijk nou, het wordt steeds eerder donker. Als de supermarkt nog maar niet dicht is, zoals gisteren. Anders moet ik weer naar de nachtwinkel. Wel handig dat die tegenwoordig ook overdag open is.
donateur
Soms besef ik hoe
slaapverwekkend saai
ik voor anderen moet
zijn.
slaapverwekkend saai
ik voor anderen moet
zijn.
donateur
donateur
schaamlippeng
donateur
