
Veel text, ik weet het, dit is het verslag van een Marokkaan, die toevallig in de tweede kamer zit, namens Groen Links. Hij is in het centrum van Amsterdam, omgeving Leidseplein, bij 4 kroegen/disco's geweigerd. Volgens hem omdat hij Marokkaan is, en de betreffende discos discrimineren.
Wat vinden jullie, als je enkel het verslag leest.
'IK BEN EEN GOEIE JONGEN...
28 mei, 13:15, 7386 x bekeken
…wil voor iedereen het beste
Maar toch ben ik de dupe omdat anderen het verpesten
Ik vraag me zelf af of ik eruit zie als een slechte
Ben gekomen om te dansen niet gekomen om te vechten
Maar toch word ik geweigerd ook al is het onrechtvaardig
Durf te wedden als ze me kenden dan vonden ze me aardig’
Normaal gesproken wanneer ik een citaat gebruik, verwijs ik naar één of andere politicus, historisch figuur of wetenschapper. In dit geval maak ik een uitzondering. Bovenstaande tekst is afkomstig uit het liedje geweigerd.nl van onze Nationale Troetel-Marokkaan Ali B.
De eerste keer dat ik geweigerd ben bij een discotheek was op mijn 16e. Ik ben inmiddels 26 jaar en de laatste keer dat ik geweigerd ben was afgelopen zaterdag. Ik ben met mijn broertje het centrum van Amsterdam ingegaan om de werk- en schoolweek af te sluiten met een drankje, muziek en vrolijke mensen.
Het mocht niet zo zijn. De eerste discotheek die wij binnen wilden gaan, La Rumba, liet ons in weinig charmant taalgebruik weten alleen vaste klanten toe te laten. De volgende discotheek, The News, liet via een Marokkaanse kleerkast van 4 bij 4 ook weten alleen vaste klanten binnen te laten. Vol goede moed bereikten we een derde bekende uitgaansgelegenheid genaamd de Royalty. Driemaal was helaas geen scheepsrecht. Ook hier werd ons de toegang ontzegd, maar verassend genoeg om een andere reden. Alleen klanten met een speciaal pasje mochten naar binnen. Aangezien wij geen pasje hadden, was verdere discussie zinloos.
Laat dit verhaal nou een addertje onder het gras hebben. Mijn broertje en ik waren niet alleen. Er waren ook twee ‘echte’ Hollandse jongens mee. Zij gingen na ons naar precies dezelfde discotheken. De resultaten waren op zijn minst gezegd opvallend. Beide jongens waren noch vaste klanten noch waren zij in het bezit van een pasje. Toch kwamen zij moeiteloos binnen. Je zou denken dat het volgende citaat uit hetzelfde liedje van Ali B toepasselijk zou zijn voor onze gemoedstoestand:
‘En nou bedankt, jullie hebben weer m’n avond verneukt
En dan maar zeggen dat die jeugd van vandaag niet deugt’
Niets is minder waar. Dit verhaal heeft namelijk niet alleen een addertje onder het gras, maar een anaconda. De twee ‘echte’ Hollandse jongens zijn verslaggevers van Editie NL. Ik had ze uitgenodigd om samen met mij de hort op te gaan. Zij hadden nog drie collega’s bij zich. Elk met hele stoute speeltjes. Twee hele sneaky verborgen camera’s en één grote camera die van héél ver kan filmen.
Ter afsluiting zijn we nog naar een andere discotheek gegaan. De Surprise Bar. Dit keer veranderden we de volgorde, want je weet maar nooit. Misschien ligt het daar wel aan? Allereerst gingen de verslaggevers. Eenmaal bij de deur aangekomen verwelkomde de portier hen en opende hij de deur vriendelijk. Vol verwachting stapten ook mijn broertje en ik op de portier af. Ogenblikkelijk blokkeerde een zuur en vierkant hoofd de ingang en zei: ‘zeg ’t is?’
Het antwoord op die vraag krijgen alle vier de discotheken snel genoeg in de brievenbus.