donateur
Stukje dat ik heb geschreven naar aanleiding van een gebeurtenis...
Geobsedeert observeren, of observeren en leren?!
Geobsedeert observeren, of observeren en leren?!
Onlangs zat ik in de tram, achteloos vloeide de route van lijn 16 langs mij heen, totdat we langs de meisjes van plezier reden en ik, zoals gewoonlijk, de roodverlichte kade afging op zoek naar bekende gezichten. Ik dacht heel eventjes dat ik een leraar van vroeger door een raamkozijn zag koekeloeren, maar het was een andere kale viespeuk op cowboylaarzen. Bij de eerstvolgende halte stapte er een oude meneer in, hij was niet goed te been en zocht een zitplaats in de volle tram. Vroeger zou ik nooit zijn opgestaan, maar sinds ik mijn ex-vriendin op die manier heb ontmoet sta ik voor alles wat grijs, vergeetachtig en incontinent is op. Op het moment dat de oude meneer ging zitten keek ik de tram rond om te kijken of ik het hart van een lekker wijf had veroverd door op te staan voor die kreupele ouwe bok. Tevergeefs, er werden geen slipjes of telefoonnummers naar mij toegegooid en dat was wel een flinke streep door de rekening.
Plotseling zag ik haar de tram binnenlopen, haar lippen schitterden lichtjes door een laagje lipgloss en haar ogen waren zo mooi dat ik na een minuut nog steeds niet naar haar borsten had gekeken. Ze was een fabelachtig schone verschijning en zelfs de oude meneer waar ik voor was opgestaan gaf haar het zogenaamde lieve opa lachje. Het ‘Als ik zestig jaar jonger was geweest had ik je wel willen neuken, maar ik ben nu te oud en heb last van erectiestoornissen dus lach ik maar gewoon lief naar je’-lachje. Ze lachte terug naar de opa en ik was onder de indruk van hem dus gaf ik hem het ‘Je had haar echt kunnen neuken als je wat jonger was geweest, maar ja de enige keer dat jij nog plat gaat is in de kist’-lachje. Omdat ik naar de opa lachte besloot het mooie meisje ook naar mij te lachen, wat voor lachje het precies was weet ik niet, maar ik had zo het gevoel dat het woord ‘neuken’ niet in de lach voorkwam.
Op de halte waar ik normaal uitstap stapte ik ditmaal niet uit, ik wilde gewoon blijven genieten van het oogstrelende uitzicht en de opa schijnbaar ook. Soms wil je gewoon zo lang mogelijk bij iemand zijn, omdat het zo maar kan zijn dat je die persoon nooit meer ziet voor de rest van je leven. Natuurlijk had ik gewoon op haar af kunnen stappen en haar kunnen vertellen wat ze allemaal wel niet in mij losmaakte, maar zo gaat het ook niet in films en soms is het leuk om van je leven een film te maken. Daarom maak ik af en toe nog gebruik van de semistalk-methode. Dit wil zeggen dat je de persoon een dagje volgt zodat je weet waar diens interesses liggen en hierdoor kan je dus een gigantisch goede indruk maken als je haar de volgende dag aanspreekt. Nu hoor ik de mensen al denken: ‘Stalken? Mijn ex was een stalker, die gast was doodeng. Ik heb een nieuw telefoonnummer moeten nemen, godverdomme ik moest zelfs verhuizen!’ Ja, oké, maar je moet weten dat er twee soorten stalkers zijn, de echte en de semi. De echte stalker volgt je de hele dag omdat hij gek in zijn hoofd is. Als jij bij de snackbar staat en je bestelt een broodje frikadel, dan doet hij niets met die informatie. De semistalker ziet dat je gek bent op broodjes frikadel en daar heeft hij er dan toevallig ook twee van in zijn zak tijdens de eerste ontmoeting. De semi observeert en leert, terwijl de echte geobsedeerd observeert.
Zo observeerde ik dat ze het VU-Ziekenhuis binnenliep, zelf ben ik niet zo happig op ziekenhuizen dus ik moest eerst nog een paar keer goed ademhalen voor ik naar binnenstapte. Eenmaal binnen was ik haar kwijt, dus besloot ik maar een kopje thee te gaan drinken. Ik liet het zakje Earl Grey extra lang in het plastieken bekertje zitten, dit omdat de geur van de thee de geur van het ziekenhuis dan misschien een beetje in zou dammen. De geur in ziekenhuizen, het is een geur die haast niet te beschrijven valt, toch ga ik een poging wagen. Het is een potpourri van rottende bejaarden, spruitjes, een biologielokaal, een gymschoen en leegte. Niet echt materiaal om in flesjes te stoppen en te verkopen aan parfumeries, maar ziekenhuizen horen ook niet lekker te ruiken. Bloemen horen lekker te ruiken, vrouwen horen lekker te ruiken, eten hoort lekker te ruiken, de plek waar je benen geamputeerd worden en je ballen worden bestraald moet niet lekker ruiken. Het laatste slokje thee stroomde door mijn lichaam toen ik haar weer zag lopen. Ze zag er anders uit dan in de tram, dit kon twee dingen betekenen. Of ze was een verpleegster of ze liep gewoonweg graag in witte kleren door hospitalen in de Randstad.
Nu ik wist wat ze deed, was ik er bijna, het enige wat ik nog uit moest vinden was wat de zuster van mijn dromen onder lekker eten verstond. Zogenaamd verdwaald baande ik mezelf een weg naar de personeelskantine en dit zou gelukt zijn ware het niet dat ik nog al opviel in mijn kleurvolle kleding. De plek waar chirurgen in niet-menselijke vleeswaren snijden was voor mij dus verboden terrein, helaas. Plotsklaps schoot mij een beter idee te binnen. Waar houden vrouwen van? Naast gevaarlijke mannen die autoradio’s verkopen, de boeken van Nicci French en goedkope rode wijn welteverstaan. Chocolade! Urenlang heb ik naast een snoepautomaat gezeten, bewapend met een oude Viva die ik uit de leesmap die in de wachtkamer lag had gejat. Normaal jat ik altijd de Aktueel of de Panorama, maar op de cover van deze oude Viva stond: ‘Vrouwen vallen op mannen met humor, waar vallen ze nog meer op?’ Er stond in het blad een lijstje met eigenschappen waar de moderne vrouw waarde aan hecht gedurende haar zoektocht naar de geschikte partner. Humor stond heel hoog, net als trouw zijn en eerlijkheid. In het artikel zelf stond dat mannen zonder auto laag scoren, ik begreep er weinig van. Zijn mijn grappen opeens een stuk minder leuk in het openbaar vervoer? Eindelijk, daar kwam de vrouw aan die ik semi aan het stalken was. Ze gooide wat kleingeld in de automaat, drukte wat knopjes in en niet veel later zag ik een paars pakje naar beneden vallen. De paarse Balisto, godverdomme, mijn wijfie had nog smaak ook.
Met een chocoladereep en een hoofd vol informatie stapte ik de volgende dag weer in de tram. Zelfde tijd, zelfde lijn, zelfde halte, gelukkig was zij net zo stipt als ik. Ze zag er nog mooier uit dan de dag ervoor en het verbaasde mij dat zo een lichtvoetige dame zo een verpletterende indruk op mij kon maken. Bij de deur van het ziekenhuis tikte ik haar op de schouders. ‘Werk je ook hier?’ ‘Ja, ik ben verpleegster, wat doe jij dan in het ziekenhuis?’ ‘Niet veel meer, ik ben gister ontslagen.’ ‘Wat was je functie dan?’ ‘Naast mijn baan als schrijver ben ik al een aantal jaar Cliniclown.’ ‘O wat goed zeg, maar ik heb je nog nooit gezien eigenlijk.’ ‘Dat kan wel kloppen, normaal heb ik een rode neus en maat 66 schoenen.’ ‘Waarom ben je ontslagen dan?’ ‘Ik was te goed, te grappig dus. Het is de taak van een Cliniclown om zieke kinderen vrolijk te maken, bij mij lachten de kinderen zich dood.’ Nog voor haar glimlach tevoorschijn kon komen haalde ik de reep uit mijn zak. ‘Balisto delen?’ ‘Lekker!’ ‘Wat voor grappen maakte je dan?’ ‘Kinderachtige dingen. Dan plaatste ik bijvoorbeeld een stethoscoop op de borstkast van de kinderen en deed ik alsof ik doof was, harthorend, je weet wel.’ We liepen door de hal en daar pakte zij de lift. De deuren gingen dicht en zij tikte het nummer van een verdieping in. Dit terwijl ik met behulp van haar telefoonnummer op mijn hand ons eerste sms’je aan het tikken was.
Plotseling zag ik haar de tram binnenlopen, haar lippen schitterden lichtjes door een laagje lipgloss en haar ogen waren zo mooi dat ik na een minuut nog steeds niet naar haar borsten had gekeken. Ze was een fabelachtig schone verschijning en zelfs de oude meneer waar ik voor was opgestaan gaf haar het zogenaamde lieve opa lachje. Het ‘Als ik zestig jaar jonger was geweest had ik je wel willen neuken, maar ik ben nu te oud en heb last van erectiestoornissen dus lach ik maar gewoon lief naar je’-lachje. Ze lachte terug naar de opa en ik was onder de indruk van hem dus gaf ik hem het ‘Je had haar echt kunnen neuken als je wat jonger was geweest, maar ja de enige keer dat jij nog plat gaat is in de kist’-lachje. Omdat ik naar de opa lachte besloot het mooie meisje ook naar mij te lachen, wat voor lachje het precies was weet ik niet, maar ik had zo het gevoel dat het woord ‘neuken’ niet in de lach voorkwam.
Op de halte waar ik normaal uitstap stapte ik ditmaal niet uit, ik wilde gewoon blijven genieten van het oogstrelende uitzicht en de opa schijnbaar ook. Soms wil je gewoon zo lang mogelijk bij iemand zijn, omdat het zo maar kan zijn dat je die persoon nooit meer ziet voor de rest van je leven. Natuurlijk had ik gewoon op haar af kunnen stappen en haar kunnen vertellen wat ze allemaal wel niet in mij losmaakte, maar zo gaat het ook niet in films en soms is het leuk om van je leven een film te maken. Daarom maak ik af en toe nog gebruik van de semistalk-methode. Dit wil zeggen dat je de persoon een dagje volgt zodat je weet waar diens interesses liggen en hierdoor kan je dus een gigantisch goede indruk maken als je haar de volgende dag aanspreekt. Nu hoor ik de mensen al denken: ‘Stalken? Mijn ex was een stalker, die gast was doodeng. Ik heb een nieuw telefoonnummer moeten nemen, godverdomme ik moest zelfs verhuizen!’ Ja, oké, maar je moet weten dat er twee soorten stalkers zijn, de echte en de semi. De echte stalker volgt je de hele dag omdat hij gek in zijn hoofd is. Als jij bij de snackbar staat en je bestelt een broodje frikadel, dan doet hij niets met die informatie. De semistalker ziet dat je gek bent op broodjes frikadel en daar heeft hij er dan toevallig ook twee van in zijn zak tijdens de eerste ontmoeting. De semi observeert en leert, terwijl de echte geobsedeerd observeert.
Zo observeerde ik dat ze het VU-Ziekenhuis binnenliep, zelf ben ik niet zo happig op ziekenhuizen dus ik moest eerst nog een paar keer goed ademhalen voor ik naar binnenstapte. Eenmaal binnen was ik haar kwijt, dus besloot ik maar een kopje thee te gaan drinken. Ik liet het zakje Earl Grey extra lang in het plastieken bekertje zitten, dit omdat de geur van de thee de geur van het ziekenhuis dan misschien een beetje in zou dammen. De geur in ziekenhuizen, het is een geur die haast niet te beschrijven valt, toch ga ik een poging wagen. Het is een potpourri van rottende bejaarden, spruitjes, een biologielokaal, een gymschoen en leegte. Niet echt materiaal om in flesjes te stoppen en te verkopen aan parfumeries, maar ziekenhuizen horen ook niet lekker te ruiken. Bloemen horen lekker te ruiken, vrouwen horen lekker te ruiken, eten hoort lekker te ruiken, de plek waar je benen geamputeerd worden en je ballen worden bestraald moet niet lekker ruiken. Het laatste slokje thee stroomde door mijn lichaam toen ik haar weer zag lopen. Ze zag er anders uit dan in de tram, dit kon twee dingen betekenen. Of ze was een verpleegster of ze liep gewoonweg graag in witte kleren door hospitalen in de Randstad.
Nu ik wist wat ze deed, was ik er bijna, het enige wat ik nog uit moest vinden was wat de zuster van mijn dromen onder lekker eten verstond. Zogenaamd verdwaald baande ik mezelf een weg naar de personeelskantine en dit zou gelukt zijn ware het niet dat ik nog al opviel in mijn kleurvolle kleding. De plek waar chirurgen in niet-menselijke vleeswaren snijden was voor mij dus verboden terrein, helaas. Plotsklaps schoot mij een beter idee te binnen. Waar houden vrouwen van? Naast gevaarlijke mannen die autoradio’s verkopen, de boeken van Nicci French en goedkope rode wijn welteverstaan. Chocolade! Urenlang heb ik naast een snoepautomaat gezeten, bewapend met een oude Viva die ik uit de leesmap die in de wachtkamer lag had gejat. Normaal jat ik altijd de Aktueel of de Panorama, maar op de cover van deze oude Viva stond: ‘Vrouwen vallen op mannen met humor, waar vallen ze nog meer op?’ Er stond in het blad een lijstje met eigenschappen waar de moderne vrouw waarde aan hecht gedurende haar zoektocht naar de geschikte partner. Humor stond heel hoog, net als trouw zijn en eerlijkheid. In het artikel zelf stond dat mannen zonder auto laag scoren, ik begreep er weinig van. Zijn mijn grappen opeens een stuk minder leuk in het openbaar vervoer? Eindelijk, daar kwam de vrouw aan die ik semi aan het stalken was. Ze gooide wat kleingeld in de automaat, drukte wat knopjes in en niet veel later zag ik een paars pakje naar beneden vallen. De paarse Balisto, godverdomme, mijn wijfie had nog smaak ook.
Met een chocoladereep en een hoofd vol informatie stapte ik de volgende dag weer in de tram. Zelfde tijd, zelfde lijn, zelfde halte, gelukkig was zij net zo stipt als ik. Ze zag er nog mooier uit dan de dag ervoor en het verbaasde mij dat zo een lichtvoetige dame zo een verpletterende indruk op mij kon maken. Bij de deur van het ziekenhuis tikte ik haar op de schouders. ‘Werk je ook hier?’ ‘Ja, ik ben verpleegster, wat doe jij dan in het ziekenhuis?’ ‘Niet veel meer, ik ben gister ontslagen.’ ‘Wat was je functie dan?’ ‘Naast mijn baan als schrijver ben ik al een aantal jaar Cliniclown.’ ‘O wat goed zeg, maar ik heb je nog nooit gezien eigenlijk.’ ‘Dat kan wel kloppen, normaal heb ik een rode neus en maat 66 schoenen.’ ‘Waarom ben je ontslagen dan?’ ‘Ik was te goed, te grappig dus. Het is de taak van een Cliniclown om zieke kinderen vrolijk te maken, bij mij lachten de kinderen zich dood.’ Nog voor haar glimlach tevoorschijn kon komen haalde ik de reep uit mijn zak. ‘Balisto delen?’ ‘Lekker!’ ‘Wat voor grappen maakte je dan?’ ‘Kinderachtige dingen. Dan plaatste ik bijvoorbeeld een stethoscoop op de borstkast van de kinderen en deed ik alsof ik doof was, harthorend, je weet wel.’ We liepen door de hal en daar pakte zij de lift. De deuren gingen dicht en zij tikte het nummer van een verdieping in. Dit terwijl ik met behulp van haar telefoonnummer op mijn hand ons eerste sms’je aan het tikken was.
