(permanent verbannen)
Dag flockers wat was het zalig weer vandaag! Dus wij gingen met ons pap en mam wandelen. Wie doet dat nog meer? Peter en Sigrid wel. Lees maar eens hoe zalig
21 mei half 10
Peter: Hoera, we hebben weer post ontvangen. Op het postkantoor van St. Dizier lag onze eigen envelop met GR-gidsjes en landkaarten èn bovendien een kaart van Frederiek en André en één van Gerrit + Ester. Onze reisverslagen, inclusief dit laatste stuk dat ik nu schrijf, zullen we morgen op de bus gooien voor Gerrit en Ester en de WandelWebsite.
22 mei 7:57
Sigrid: Peter maakt het allemaal erg spannend en ingewikkeld, dus begin ik maar met iets anders: volgens ons heeft Jacobus ons gisteren geholpen want we zaten een beetje vast. We wilden naar een dorpje iets buiten St Dizier om daar een kampeerplekje te vinden. Helaas liep er volgens onze kaart alleen een gele (drukke) weg naar toe en de GR route die ging dwars door het bos. Het ging om 2 km langs de drukke weg. Er was ook een kanaal vlak langs die weg en langs dat kanaal liep ook een stukje van de GR. Vaak heb je ook langs het kanaal een jaagpad en we moeten ook in dezelfde richting. Afijn om lang verhaal kort te maken: De weg was zeer ongeschikt, zelfs gevaarlijk om langs te lopen en we zaten een beetje te kijken hoe we eventueel langs het kanaal konden lopen. We wisten niet of er een goed pad was maar toen we in de richting (langs een weiland) van het kanaal liepen zagen we in een flits vlak voor ons een fietser voorbij rijden. Toen wisten we dus zeker: daar is goed te lopen. Daar zijn we toen naar toegegaan dwars door gras tot onder mijn oksel. Dat ik toen nog bijna in de sloot ben gegleden deed er niet zo toe.
22 mei '99 20 uur
Peter: Ons "gastgezin van vanochtend, in Valcourt, had zelf al ontbeten, maar voor ons de ontbijttafel laten staan. We waren van plan om gewoon in de tent te ontbijten met de bananen en melk die we gisteravond al gekregen hadden. Maar na een droge nacht, begon het tegen half acht te regenen en dat duurde ruim een uur. Dus zo besloten wij, dan maar bij Nelly en Jacques (dat waren dus de man en vrouw die ons zo gastvrij ontvingen) ontbijten. Eerst de tent opruimen en inpakken in de regen (bah!) en toen gingen we bij hen binnen met onze voorraad potten muesli en cacaopoeder. Maar, zoals gezegd, de ontbijttafel stond helemaal gedekt voor ons. We hebben zoete broodjes en stokbrood met jam, kaas e.d. gegeten en jus d'orange en thee gedronken. (Sigrid durfde geen koffie te vragen om het zo min mogelijk tot 'last' te zijn). Ondertussen vroegen ze honderd uit, over onze tocht, ons werk e.d. Ze lieten nog een fotoalbum zien van hun reis in 1998 naar Portugal en de Wereldtentoonstelling. We zaten zo een uur aan tafel. Omdat het zaterdag was hadden ze alle tijd voor ons en ze waren blijkbaar erg belangstellend (nieuwsgierig). Het was een leuke ervaring. Jacques zei ons nog dat het goed was dat we bij hem hadden aangebeld om te vragen of we op het weilandje naast hun huis mochten staan. Het was weliswaar niet hun eigendom maar van de gemeente, maar door zo ons gezicht te laten zien namen we op voorhand het eventuele wantrouwen weg, dat mensen (Fransen in het bijzonder, volgens Jacques) vaak hebben als ze zien dat vreemdelingen zomaar een tent in de buurt van hun huis opzetten. De wandeling vandaag was zeer afwisselend, asfalt, veel bos, soms moeilijk te vinden route, soms modderig of overwoekerd, en stukken langs een oud kanaaltje en over een voormalige spoorlijn. We hebben weer een liedjes gezongen en teksten verzonnen.
23 mei 20.45 uur
Sigrid: Nou ik heb het met kamperen wel een beetje gehad en de reden: beesten! Vanochtend toen we wakker waren en Peter uit de binnentent kroop: overal mieren. Toen ik vervolgens mijn rugzak optilde krioelde het werkelijk van de mieren. We dachten dat gisteren iets gemorst was op het zeil, dat onder de rugzak lag. Dat heeft Peter meteen vanochtend schoongemaakt. Vanmiddag zetten we weer de tent op, met het zeil en de rugzak erop en na een paar uur keken we eronder: alweer een hoop mieren. Er zit dus, denk ik, iets op de rugzak waar mieren heel erg van houden?? Voor vannacht heb ik de rugzak buiten de tent gegooid om te kijken of de mieren dan weer op de rugzak klimmen. Maar het is wel ontzettend balen! Klote kamperen. Voor de rest is eigenlijk alles toch wel prima. We staan nu bij mensen achter in de tuin, want er is hier in de buurt geen camping. Ook deze mensen zijn heel aardig en gastvrij maar tocht weer heel anders. Als je iets wilt hebben, moet je het gewoon vragen en dan is alles prima terwijl Nelly en Jacques continu aan je hoofd zeuren of alles goed is en dat we alles mochten hebben e.d. Nou we hebben dus heerlijk gedouchte. Het avondeten was wat minder: soep, brood met kaas en cake. We waren te lui om veel dingen mee te sjouwen. Verder was de route mooi maar wel en beetje lang en hebben we heerlijk gepicknickt bij een meertje. En morgen: morgen vertel ik nog wel over de baars en morgen komen Pa & ma van Overbeeke. Dat zal wel gezellig worden, zeker als Ab ook nog mee komt. Ik ben n.l. erg benieuwd naar de verhalen!
25 mei 20:50
Peter: Gisteren was een enerverende dag, waarop we niets in het schrift hebben geschreven (maar wel tijdens het eten de Volkskrant van zaterdag 22 mei hebben gelezen). Eerst nog even over eergisteren, de overnachting bij een jong stel in Maizières-lès-Brienne. Die man had die dag gevist en een grote baars gevangen. Die baars van Ca. 50 cm had hij levend mee naar huis genomen. Wij hadden net onze tent opgezet en omdat de baars achter het huis lag, waar wij ook stonden, keken we toe, samen met de vrouw des huizes, hoe die man de vis tegen de regenpijp dood sloeg en met een schaar de buik open knipte en de ingewanden e.d. eruit haalde. We zagen het hart nog liggen kloppen in het gras. De volgende ochtend, gisteren dus, kregen we van die mensen nog een baguette mee en vertrokken we richting Brienne-le-chafeau. Het chateau (kasteel) lag op een heuvel en was zodoende van ver zichtbaar. We zagen het op ± 5 km afstand recht voor ons liggen.
De weg maakte verderop echter een bocht en kwam uit op een drukke verkeersweg (een oranje weg op onze kaart), Ook die weg leidde recht naar het kasteel, dus het was een mooi vergezicht. Het wandelplezier werd wel verminderd door het langsrazende verkeer gedurende die 2 km lans de drukke weg. Op een gegeven moment horden we verkeer van achteren naderen, terwijl wij natuurlijk links liepen. Kwam er opeens een auto vlak langs ons razen, op ± 1 meter afstand. Die was namelijk een andere auto aan het inhalen. Dat was wel even schrikken voor ons, want we hadden hem niet zien aankomen. En ik vraag me af of die chauffeur ons van tevoren heeft zien lopen. In het gezellig drukke centrum van Brienne-le-chateau heb ik in de rij gestaan bij de kleine supermarkt en Sigrid bij de bakker. De meeste winkels waren dicht vanwege 2e Pinksterdag, en er waren veel dorpsbewoners en dagjesmensen op de been (of beter gezegd: met de auto). Geen tijd voor koffie bij een van de cafés op dat leuke pleintje, want … om 13 uur zouden we mijn pa en ma (en Ab? En Ellen?) treffen in Dienville, nog 5 km lopen vanaf Brienne. We waren net het bord van Dienville gepasseerd en ja hoor ze reden ons achterop. Ab zat achter het stuur en mijn vader en moeder erbij. Even zwaaien en kletsen en toen reden ze verder om een terrasje te zoeken, terwijl wij snel doorliepen. Vijf minuten later waren we weer bij hen. Als eerste tijdens de koffie, hebben we spullen uitgewisseld. We hadden een hele boodschappenlijst doorgebeld van spullen die we nodig hadden en hadden het allemaal voor ons meegenomen. O.a. een nieuw plastic grondzeil dat doorzichtig is (ons oude was zwart) En wij hebben een paar dingen, o.a. onze sjaals en de map-case mee terug gegeven.
26 mei 20:28
Sigrid: Nou, dat was bere gezellig die dag. Eerst dus een klein endje lopen en toen de rest van de middag alleen maar gezellig samenzijn en terrasjes pikken, eerst de koffie in het dorpje, toen broodje op het bankje met uitzicht op het meer. Daarna een drankje op een ander terras en een klein wandelingetje naar het "strand". Toen de tent opzetten en afsluitend pannenkoekjes op het 3e terras. Nou het was bere gezellig die dag. Gezellig kletsen met Ab natuurlijk over zijn geweldige reis en over de nieuwe baan van Ellen. Er staat veel te gebeuren voor die twee. Leuk! En natuurlijk gezellig kletsen met pa & ma. En waar ik vooral behoefte aan had of te wel wat ik het fijnste vond was om weer eens bekenden te zien want ik mis de familie en vrienden steeds meer. Waar ik wel een beetje van geschrokken ben is dat alles dat we schrijven in dit boekie ook op internet komt OJEE, gelukkig hebben we niet echt schokkende dingen geschreven. Ja misschien over kakken in de open lucht? Jammer dat ze weer vroeg weg moesten (± ½ 5) want het was nog een bere-end rijden (4 uur plus nog de nodige stops). Maar aan de andere kant wel weer goed want we hadden van Ab de Volkskrant gekregen. Bovendien moesten we nog een berg was doen. Gelukkig kregen we de hulpmiddelen van een mevrouw tegenover: wasknijpers, zeep, waslijn en emmers. Ik heb er de gehele nacht slecht geslapen want mijn avondbroek, die ook gewassen was en die ik als kussen gebruik stonk ontzettend naar wasmiddel. En nu nog kort over gisteren, over het weer en de route. Het weer was wel aardig. Het begon met donkere wolken en we hadden de poncho's al klaar, maar het is toch droog gebleven. De route liep de eerste 10 km door het bos.
Zeer merkwaardig HOER. We liepen één lange (wel 5 km) rechte weg, met gelukkig kleine heuveltjes. Het rare was dat die weg éénrichtingverkeer was. Oké het was dan een smalle weg. Maar nog raarder was, dat op een kruising met een andere weg een rotonde was gemaakt. Worden rotondes niet gebruikt om drukke verkeersstromen in goede banen te leiden? En natuurlijk over het slapen: er was geen camping in Marolles-lès-Bailly, we zagen een mooi grasveld maar de meneer kwam naar ons toe met een gezicht van: wat motte jullie. Dat ging dus mooi even niet door. Daarna liepen we maar doelloos verder. Ook zagen we een zeer mooie grote villa, maar niemand te zien.
28 mei 16:00
Sigrid: Zo daar ben ik weer. We zitten nu op een terras in Chablis beide te schrijven: Peter op het temp-blaadje en ik hier in het schrift. Er is weer een boel te schrijven dus ik ga verder in Marolles-lès-Bailly. We liepen, dus langs die villa richting de uitgang van het dorp een beetje te kijken of we ergens een geschikte plaats vonden. Een dame op leeftijd met een aardig gezicht kwam ons tegemoet. Wij dachten, misschien weet die dame wel een geschikt plekje op te kamperen. Jawel, kom maar mee en we liepen terug. De clou is nou: het was de vrouw van de luxe villa en een endje verder was een prachtig beschut plekje waar we mochten staan! Bovendien mochten we heerlijk douchen in een luxe badkamer en kregen we geen gewoon water maar bronwater! De man des huizes liet zich ook zien en sprak Frans met een raar accent. Uiteraard was ik heel nieuwsgierig naar waar gij vandaan kwam. Hij kwam uit Polen en was al 40 jaar in Frankrijk. Hij was communist, gevangen geweest en ook iets met leger afijn toen liet ons Frans het afweten. Jammer want die man heeft wast een boel te vertellen. Toen we 's-ochtends weggingen om ½ 10 stonden ze al te wachten (want ik had gezegd 9 uur) bij de auto. Ze ging boodschappen doen. Dus na handjes schudden en zoenen voor mij gingen we verder en kwamen ze ons iets later toeterend voorbij scheuren. Leuk zo willekeurige mensen ontmoeten. Zo ook in de lunchpauze. We zagen een mooi bankje aan de voorkant van een huis in de schaduw (eergisteren was het bloedheet; gisteren en vandaag ook trouwens), waar een man druk aan het werk was. Natuurlijk mochten we er zitten en toen wij ons brood zaten te eten ging die man druk verder met bloemetjes in bakken zetten. Peter vroeg zicht af of die man, die gezien de omgeving boer moest zijn, niet op het land moest werken. Dus toen we weggingen vroeg Peter het in zijn allerbeste Frans. De man bleek gepensioneerd te zijn en zijn zoon deed de boerderij. Hij barstte toen in tranen uit, want normaliter deed zijn vrouw de bloemen verzorgen, maar die was in januari overleden. Ach zielige meneer. Gelukkig wist ik het woord "triste" te herinneren en zei Peter iets van condoleance. En mijn compliment dat hij toch mooie kleuren uitgekozen had deed hem weer opleven. Goh wat waren wij verrast.
Peter: Terwijl Sigrid in het dagboek-schrift het verslag over eergisteren (bezoek pa, ma en Ab) en gisteren vervolgt, schrijf ik vast iets over vandaag, woensdag 26 mei, op een apart blaadje. Een half uur geleden ontdekten we namelijk dat ik een rode kring op mijn dijbeen heb die kan duiden op de ziekte van Lyme. Negen dagen geleden hebben we 2 teken van mijn been verwijderd. Eentje die zich vastgebeten had en eentje die nog los rondkroop. En gisteren had ik voor het eerst last van een rode geïrriteerde plek op mijn dijbeen: een beet van een mug of zoiets dacht ik. Maar vandaag kreeg ik er weer een beetje last van en toen zagen we dat er een rode kring om een witte plek te zien was. Het was vandaag trouwens de eerste dag met alleen maar asfaltwegen die we gelopen hebben. Vandaag dus geen teken-gevaar. Wel erg heet: de hele dag stralende zon, weinig wind, bijna geen schaduw. Het landschap is veel weidser dan vorige week: licht glooiend met uitgestrekte akkers. En hoewel we al een paar dagen door de Champagnestreek lopen en zelfs bordjes zien die een 'wijn-route' aanduiden, hebben we nog niet of nauwelijks wijnbouw gezien. Vandaag hebben we de 'hitte' (± 25 º C? in ieder geval een felle zon) getrotseerd en 27 km gelopen tot Maisous-lès-Chaource. Daar de tent opgezet op het gemeentelijk veldje en bij een boerderij gedouchte, met koud water. (Sigrid: Het gemeenschappelijke veldje was bij een plasje met heel veel kikkers en die kunnen 's nachts lawaai maken! Toen we 's-avonds de tent in doken had ik wel een beetje fobieën dat de kikkers in mijn slaapzak gekropen waren, dus heb ik maar even met het lampje gekeken). Nu zitten we in een hotel te eten. Sigrid vroeg de serveerster of er een arts in het dorp was en die was er. De serveerster vroeg waarvoor, dus we legden haar uit in ons beste? Duits en Frans (zij wilde perse Duits tegen ons praten, toen we zeiden dat we dat ook een beetje spraken) over de tekenbeet en de rode ring.
28 mei 16:00
Peter: Ik vervolg nu, op een terras in Chablis, mijn verhaal over het menu in Maisons-lès-Chaource, waar tussen het hoofdgerecht en de kaas de plaatselijke arts mij heeft behandeld. Tijdens het voorgerecht legden we namelijk aan de serveerster uit wat er aan de hand was en zij ging de arts bellen. Tijdens het hoofdgerecht kwam ze steeds weer details vragen en terug melden wat er ging gebeuren. Eerst had ze een verpleegkundige aan de telefoon gekregen en later ook de dokter. Ze dacht dat de tekenbeet van die dag was en vroeg of we de kop van de teek er ook uit hadden gehaald. Toen begreep ze dat de beet al 9 dagen eerder was gebeurd. Nou, de dokter zou komen en dat kon wel tijdens het eten. En het was alleen Sigrid's bedoeling geweest om te informeren of er een dokter was en wanneer hij of zij spreekuur had. Toen vroeg ze aan Sigrid waar de beet zat. Ze richtte zich voornamelijk tot Sigrid, omdat die de eerste vraag had gesteld. Toen ik zei: hier op mijn been, was ze wel even verrast. En inderdaad, 5 minuten later gebaarde ze ons dat de dokter er was en dat we mee moesten lopen. Dus wij van tafel waar onze lege borden stonden. Bij de receptie van het hotel stond de dokter, die enkel Frans sprak en de serveerster ging ons voor naar boven. Op een hotelkamer heeft die arts mijn been bekeken. De rode ring was nauwelijks nog zichtbaar. Het kan net zo goed een andere insectenbeet zijn. Zo denk ik. Maar ik kreeg een recept voor een antibiotica kuur en zalf voor de plek. En een verwijzing voor een bloedtest. Dat heeft pas zin over een maand, want eerder zijn er toch nog geen antistoffen van de ziekte van lyme in mijn bloed aan te treffen. Voor het consult hoefde de arts niets te hebben. Dus broek omhoog en terug aan tafel. De serveerster informeerde naar de afloop en serveerde ons toen de kaas en daarna nog het dessert. Ondertussen heb ik de geneesmiddelen bij een pharmacie gekocht en onze huisarts in Eindhoven gebeld. Volgens de assistente had ik de juiste behandeling gehad en dus gebruik ik vanaf vandaag de kuur en de zalf. Haar reactie was leuk. Ze wist direct dat we met de pelgrimstocht bezig zijn en vroeg waar we nu waren. Die vraag had ik niet verwacht, zodat ik even na moest denken: o ja Tonnerre. Tot zover deze bijlage.
28 mei half 5
Peter: Nou, we zijn weer bijna bij met ons verslag. Over gisteren nog: het was weer warm en ook benauwd vochtig, bijna allemaal asfalt, slechts 2 km halfverharde weg. De bevoorrading onderweg was een probleem. In het eerste dorp zou een winkel en een café zijn, volgens onze wandelgids. Maar helaas, beide waren er niet of niet meer. Een man zei ons dat er in het volgende dorp een soort 'cantine' was bij het kasteel waar we wel iets konden eten. Maar daar aangekomen vonden we wel het kasteel met bijgebouwen, maar alles op slot. We vroegen het aan een man en die weesons de 'cantine' van de plaatselijke school. Het was kwart voor 12 en we roken het eten al. De kok-beheerster daar had echter niets voor ons te eten, enkel voor de schoolkinderen. Dus gingen wij op een muurtje onze laatste stukjes brood en onze ontbijtcakejes eten. Twee dorpen verder zou wel een winkel zijn. Tegen drie uur arriveerden we daar en inderdaad, een kleine supermarkt. Daar hebben we chocola, fris, brood, kaas enz. gekocht en ter plekke opgegeten. Toen, rond half6, arriveereden we in Tonnerre, op de camping. Het was benauwd. Na het eten in een Italiaans restaurant (zie Sigrid's korte mededeling van 27 mei) gingen we vroeg de tent in. 's Nachts regende het af en toe wat, maar het bleef warm en vochtig. Om 6 uur vanochtend pas barstte het onweer los. Sigrid: En het was een flink onweer. Helaas regende het ook tijdens het inpakken en dat resulteerde in een huwelijkscrisis. Maar toen we vervolgens ontbeten in een café (we hadden gister alles al opgegeten) en toen ook vervolgens het weer opklaarde, was alles weer koek en ei. Het kan raar lopen. Vanochtend zo grijs en bewolkt en regen en nu stralende zon. Soms lijkt het weer wel op een huwelijk of is het nou andersom?
21 mei half 10
Peter: Hoera, we hebben weer post ontvangen. Op het postkantoor van St. Dizier lag onze eigen envelop met GR-gidsjes en landkaarten èn bovendien een kaart van Frederiek en André en één van Gerrit + Ester. Onze reisverslagen, inclusief dit laatste stuk dat ik nu schrijf, zullen we morgen op de bus gooien voor Gerrit en Ester en de WandelWebsite.
22 mei 7:57
Sigrid: Peter maakt het allemaal erg spannend en ingewikkeld, dus begin ik maar met iets anders: volgens ons heeft Jacobus ons gisteren geholpen want we zaten een beetje vast. We wilden naar een dorpje iets buiten St Dizier om daar een kampeerplekje te vinden. Helaas liep er volgens onze kaart alleen een gele (drukke) weg naar toe en de GR route die ging dwars door het bos. Het ging om 2 km langs de drukke weg. Er was ook een kanaal vlak langs die weg en langs dat kanaal liep ook een stukje van de GR. Vaak heb je ook langs het kanaal een jaagpad en we moeten ook in dezelfde richting. Afijn om lang verhaal kort te maken: De weg was zeer ongeschikt, zelfs gevaarlijk om langs te lopen en we zaten een beetje te kijken hoe we eventueel langs het kanaal konden lopen. We wisten niet of er een goed pad was maar toen we in de richting (langs een weiland) van het kanaal liepen zagen we in een flits vlak voor ons een fietser voorbij rijden. Toen wisten we dus zeker: daar is goed te lopen. Daar zijn we toen naar toegegaan dwars door gras tot onder mijn oksel. Dat ik toen nog bijna in de sloot ben gegleden deed er niet zo toe.
22 mei '99 20 uur
Peter: Ons "gastgezin van vanochtend, in Valcourt, had zelf al ontbeten, maar voor ons de ontbijttafel laten staan. We waren van plan om gewoon in de tent te ontbijten met de bananen en melk die we gisteravond al gekregen hadden. Maar na een droge nacht, begon het tegen half acht te regenen en dat duurde ruim een uur. Dus zo besloten wij, dan maar bij Nelly en Jacques (dat waren dus de man en vrouw die ons zo gastvrij ontvingen) ontbijten. Eerst de tent opruimen en inpakken in de regen (bah!) en toen gingen we bij hen binnen met onze voorraad potten muesli en cacaopoeder. Maar, zoals gezegd, de ontbijttafel stond helemaal gedekt voor ons. We hebben zoete broodjes en stokbrood met jam, kaas e.d. gegeten en jus d'orange en thee gedronken. (Sigrid durfde geen koffie te vragen om het zo min mogelijk tot 'last' te zijn). Ondertussen vroegen ze honderd uit, over onze tocht, ons werk e.d. Ze lieten nog een fotoalbum zien van hun reis in 1998 naar Portugal en de Wereldtentoonstelling. We zaten zo een uur aan tafel. Omdat het zaterdag was hadden ze alle tijd voor ons en ze waren blijkbaar erg belangstellend (nieuwsgierig). Het was een leuke ervaring. Jacques zei ons nog dat het goed was dat we bij hem hadden aangebeld om te vragen of we op het weilandje naast hun huis mochten staan. Het was weliswaar niet hun eigendom maar van de gemeente, maar door zo ons gezicht te laten zien namen we op voorhand het eventuele wantrouwen weg, dat mensen (Fransen in het bijzonder, volgens Jacques) vaak hebben als ze zien dat vreemdelingen zomaar een tent in de buurt van hun huis opzetten. De wandeling vandaag was zeer afwisselend, asfalt, veel bos, soms moeilijk te vinden route, soms modderig of overwoekerd, en stukken langs een oud kanaaltje en over een voormalige spoorlijn. We hebben weer een liedjes gezongen en teksten verzonnen.
23 mei 20.45 uur
Sigrid: Nou ik heb het met kamperen wel een beetje gehad en de reden: beesten! Vanochtend toen we wakker waren en Peter uit de binnentent kroop: overal mieren. Toen ik vervolgens mijn rugzak optilde krioelde het werkelijk van de mieren. We dachten dat gisteren iets gemorst was op het zeil, dat onder de rugzak lag. Dat heeft Peter meteen vanochtend schoongemaakt. Vanmiddag zetten we weer de tent op, met het zeil en de rugzak erop en na een paar uur keken we eronder: alweer een hoop mieren. Er zit dus, denk ik, iets op de rugzak waar mieren heel erg van houden?? Voor vannacht heb ik de rugzak buiten de tent gegooid om te kijken of de mieren dan weer op de rugzak klimmen. Maar het is wel ontzettend balen! Klote kamperen. Voor de rest is eigenlijk alles toch wel prima. We staan nu bij mensen achter in de tuin, want er is hier in de buurt geen camping. Ook deze mensen zijn heel aardig en gastvrij maar tocht weer heel anders. Als je iets wilt hebben, moet je het gewoon vragen en dan is alles prima terwijl Nelly en Jacques continu aan je hoofd zeuren of alles goed is en dat we alles mochten hebben e.d. Nou we hebben dus heerlijk gedouchte. Het avondeten was wat minder: soep, brood met kaas en cake. We waren te lui om veel dingen mee te sjouwen. Verder was de route mooi maar wel en beetje lang en hebben we heerlijk gepicknickt bij een meertje. En morgen: morgen vertel ik nog wel over de baars en morgen komen Pa & ma van Overbeeke. Dat zal wel gezellig worden, zeker als Ab ook nog mee komt. Ik ben n.l. erg benieuwd naar de verhalen!
25 mei 20:50
Peter: Gisteren was een enerverende dag, waarop we niets in het schrift hebben geschreven (maar wel tijdens het eten de Volkskrant van zaterdag 22 mei hebben gelezen). Eerst nog even over eergisteren, de overnachting bij een jong stel in Maizières-lès-Brienne. Die man had die dag gevist en een grote baars gevangen. Die baars van Ca. 50 cm had hij levend mee naar huis genomen. Wij hadden net onze tent opgezet en omdat de baars achter het huis lag, waar wij ook stonden, keken we toe, samen met de vrouw des huizes, hoe die man de vis tegen de regenpijp dood sloeg en met een schaar de buik open knipte en de ingewanden e.d. eruit haalde. We zagen het hart nog liggen kloppen in het gras. De volgende ochtend, gisteren dus, kregen we van die mensen nog een baguette mee en vertrokken we richting Brienne-le-chafeau. Het chateau (kasteel) lag op een heuvel en was zodoende van ver zichtbaar. We zagen het op ± 5 km afstand recht voor ons liggen.
De weg maakte verderop echter een bocht en kwam uit op een drukke verkeersweg (een oranje weg op onze kaart), Ook die weg leidde recht naar het kasteel, dus het was een mooi vergezicht. Het wandelplezier werd wel verminderd door het langsrazende verkeer gedurende die 2 km lans de drukke weg. Op een gegeven moment horden we verkeer van achteren naderen, terwijl wij natuurlijk links liepen. Kwam er opeens een auto vlak langs ons razen, op ± 1 meter afstand. Die was namelijk een andere auto aan het inhalen. Dat was wel even schrikken voor ons, want we hadden hem niet zien aankomen. En ik vraag me af of die chauffeur ons van tevoren heeft zien lopen. In het gezellig drukke centrum van Brienne-le-chateau heb ik in de rij gestaan bij de kleine supermarkt en Sigrid bij de bakker. De meeste winkels waren dicht vanwege 2e Pinksterdag, en er waren veel dorpsbewoners en dagjesmensen op de been (of beter gezegd: met de auto). Geen tijd voor koffie bij een van de cafés op dat leuke pleintje, want … om 13 uur zouden we mijn pa en ma (en Ab? En Ellen?) treffen in Dienville, nog 5 km lopen vanaf Brienne. We waren net het bord van Dienville gepasseerd en ja hoor ze reden ons achterop. Ab zat achter het stuur en mijn vader en moeder erbij. Even zwaaien en kletsen en toen reden ze verder om een terrasje te zoeken, terwijl wij snel doorliepen. Vijf minuten later waren we weer bij hen. Als eerste tijdens de koffie, hebben we spullen uitgewisseld. We hadden een hele boodschappenlijst doorgebeld van spullen die we nodig hadden en hadden het allemaal voor ons meegenomen. O.a. een nieuw plastic grondzeil dat doorzichtig is (ons oude was zwart) En wij hebben een paar dingen, o.a. onze sjaals en de map-case mee terug gegeven.
26 mei 20:28
Sigrid: Nou, dat was bere gezellig die dag. Eerst dus een klein endje lopen en toen de rest van de middag alleen maar gezellig samenzijn en terrasjes pikken, eerst de koffie in het dorpje, toen broodje op het bankje met uitzicht op het meer. Daarna een drankje op een ander terras en een klein wandelingetje naar het "strand". Toen de tent opzetten en afsluitend pannenkoekjes op het 3e terras. Nou het was bere gezellig die dag. Gezellig kletsen met Ab natuurlijk over zijn geweldige reis en over de nieuwe baan van Ellen. Er staat veel te gebeuren voor die twee. Leuk! En natuurlijk gezellig kletsen met pa & ma. En waar ik vooral behoefte aan had of te wel wat ik het fijnste vond was om weer eens bekenden te zien want ik mis de familie en vrienden steeds meer. Waar ik wel een beetje van geschrokken ben is dat alles dat we schrijven in dit boekie ook op internet komt OJEE, gelukkig hebben we niet echt schokkende dingen geschreven. Ja misschien over kakken in de open lucht? Jammer dat ze weer vroeg weg moesten (± ½ 5) want het was nog een bere-end rijden (4 uur plus nog de nodige stops). Maar aan de andere kant wel weer goed want we hadden van Ab de Volkskrant gekregen. Bovendien moesten we nog een berg was doen. Gelukkig kregen we de hulpmiddelen van een mevrouw tegenover: wasknijpers, zeep, waslijn en emmers. Ik heb er de gehele nacht slecht geslapen want mijn avondbroek, die ook gewassen was en die ik als kussen gebruik stonk ontzettend naar wasmiddel. En nu nog kort over gisteren, over het weer en de route. Het weer was wel aardig. Het begon met donkere wolken en we hadden de poncho's al klaar, maar het is toch droog gebleven. De route liep de eerste 10 km door het bos.
Zeer merkwaardig HOER. We liepen één lange (wel 5 km) rechte weg, met gelukkig kleine heuveltjes. Het rare was dat die weg éénrichtingverkeer was. Oké het was dan een smalle weg. Maar nog raarder was, dat op een kruising met een andere weg een rotonde was gemaakt. Worden rotondes niet gebruikt om drukke verkeersstromen in goede banen te leiden? En natuurlijk over het slapen: er was geen camping in Marolles-lès-Bailly, we zagen een mooi grasveld maar de meneer kwam naar ons toe met een gezicht van: wat motte jullie. Dat ging dus mooi even niet door. Daarna liepen we maar doelloos verder. Ook zagen we een zeer mooie grote villa, maar niemand te zien.
28 mei 16:00
Sigrid: Zo daar ben ik weer. We zitten nu op een terras in Chablis beide te schrijven: Peter op het temp-blaadje en ik hier in het schrift. Er is weer een boel te schrijven dus ik ga verder in Marolles-lès-Bailly. We liepen, dus langs die villa richting de uitgang van het dorp een beetje te kijken of we ergens een geschikte plaats vonden. Een dame op leeftijd met een aardig gezicht kwam ons tegemoet. Wij dachten, misschien weet die dame wel een geschikt plekje op te kamperen. Jawel, kom maar mee en we liepen terug. De clou is nou: het was de vrouw van de luxe villa en een endje verder was een prachtig beschut plekje waar we mochten staan! Bovendien mochten we heerlijk douchen in een luxe badkamer en kregen we geen gewoon water maar bronwater! De man des huizes liet zich ook zien en sprak Frans met een raar accent. Uiteraard was ik heel nieuwsgierig naar waar gij vandaan kwam. Hij kwam uit Polen en was al 40 jaar in Frankrijk. Hij was communist, gevangen geweest en ook iets met leger afijn toen liet ons Frans het afweten. Jammer want die man heeft wast een boel te vertellen. Toen we 's-ochtends weggingen om ½ 10 stonden ze al te wachten (want ik had gezegd 9 uur) bij de auto. Ze ging boodschappen doen. Dus na handjes schudden en zoenen voor mij gingen we verder en kwamen ze ons iets later toeterend voorbij scheuren. Leuk zo willekeurige mensen ontmoeten. Zo ook in de lunchpauze. We zagen een mooi bankje aan de voorkant van een huis in de schaduw (eergisteren was het bloedheet; gisteren en vandaag ook trouwens), waar een man druk aan het werk was. Natuurlijk mochten we er zitten en toen wij ons brood zaten te eten ging die man druk verder met bloemetjes in bakken zetten. Peter vroeg zicht af of die man, die gezien de omgeving boer moest zijn, niet op het land moest werken. Dus toen we weggingen vroeg Peter het in zijn allerbeste Frans. De man bleek gepensioneerd te zijn en zijn zoon deed de boerderij. Hij barstte toen in tranen uit, want normaliter deed zijn vrouw de bloemen verzorgen, maar die was in januari overleden. Ach zielige meneer. Gelukkig wist ik het woord "triste" te herinneren en zei Peter iets van condoleance. En mijn compliment dat hij toch mooie kleuren uitgekozen had deed hem weer opleven. Goh wat waren wij verrast.
Peter: Terwijl Sigrid in het dagboek-schrift het verslag over eergisteren (bezoek pa, ma en Ab) en gisteren vervolgt, schrijf ik vast iets over vandaag, woensdag 26 mei, op een apart blaadje. Een half uur geleden ontdekten we namelijk dat ik een rode kring op mijn dijbeen heb die kan duiden op de ziekte van Lyme. Negen dagen geleden hebben we 2 teken van mijn been verwijderd. Eentje die zich vastgebeten had en eentje die nog los rondkroop. En gisteren had ik voor het eerst last van een rode geïrriteerde plek op mijn dijbeen: een beet van een mug of zoiets dacht ik. Maar vandaag kreeg ik er weer een beetje last van en toen zagen we dat er een rode kring om een witte plek te zien was. Het was vandaag trouwens de eerste dag met alleen maar asfaltwegen die we gelopen hebben. Vandaag dus geen teken-gevaar. Wel erg heet: de hele dag stralende zon, weinig wind, bijna geen schaduw. Het landschap is veel weidser dan vorige week: licht glooiend met uitgestrekte akkers. En hoewel we al een paar dagen door de Champagnestreek lopen en zelfs bordjes zien die een 'wijn-route' aanduiden, hebben we nog niet of nauwelijks wijnbouw gezien. Vandaag hebben we de 'hitte' (± 25 º C? in ieder geval een felle zon) getrotseerd en 27 km gelopen tot Maisous-lès-Chaource. Daar de tent opgezet op het gemeentelijk veldje en bij een boerderij gedouchte, met koud water. (Sigrid: Het gemeenschappelijke veldje was bij een plasje met heel veel kikkers en die kunnen 's nachts lawaai maken! Toen we 's-avonds de tent in doken had ik wel een beetje fobieën dat de kikkers in mijn slaapzak gekropen waren, dus heb ik maar even met het lampje gekeken). Nu zitten we in een hotel te eten. Sigrid vroeg de serveerster of er een arts in het dorp was en die was er. De serveerster vroeg waarvoor, dus we legden haar uit in ons beste? Duits en Frans (zij wilde perse Duits tegen ons praten, toen we zeiden dat we dat ook een beetje spraken) over de tekenbeet en de rode ring.
28 mei 16:00
Peter: Ik vervolg nu, op een terras in Chablis, mijn verhaal over het menu in Maisons-lès-Chaource, waar tussen het hoofdgerecht en de kaas de plaatselijke arts mij heeft behandeld. Tijdens het voorgerecht legden we namelijk aan de serveerster uit wat er aan de hand was en zij ging de arts bellen. Tijdens het hoofdgerecht kwam ze steeds weer details vragen en terug melden wat er ging gebeuren. Eerst had ze een verpleegkundige aan de telefoon gekregen en later ook de dokter. Ze dacht dat de tekenbeet van die dag was en vroeg of we de kop van de teek er ook uit hadden gehaald. Toen begreep ze dat de beet al 9 dagen eerder was gebeurd. Nou, de dokter zou komen en dat kon wel tijdens het eten. En het was alleen Sigrid's bedoeling geweest om te informeren of er een dokter was en wanneer hij of zij spreekuur had. Toen vroeg ze aan Sigrid waar de beet zat. Ze richtte zich voornamelijk tot Sigrid, omdat die de eerste vraag had gesteld. Toen ik zei: hier op mijn been, was ze wel even verrast. En inderdaad, 5 minuten later gebaarde ze ons dat de dokter er was en dat we mee moesten lopen. Dus wij van tafel waar onze lege borden stonden. Bij de receptie van het hotel stond de dokter, die enkel Frans sprak en de serveerster ging ons voor naar boven. Op een hotelkamer heeft die arts mijn been bekeken. De rode ring was nauwelijks nog zichtbaar. Het kan net zo goed een andere insectenbeet zijn. Zo denk ik. Maar ik kreeg een recept voor een antibiotica kuur en zalf voor de plek. En een verwijzing voor een bloedtest. Dat heeft pas zin over een maand, want eerder zijn er toch nog geen antistoffen van de ziekte van lyme in mijn bloed aan te treffen. Voor het consult hoefde de arts niets te hebben. Dus broek omhoog en terug aan tafel. De serveerster informeerde naar de afloop en serveerde ons toen de kaas en daarna nog het dessert. Ondertussen heb ik de geneesmiddelen bij een pharmacie gekocht en onze huisarts in Eindhoven gebeld. Volgens de assistente had ik de juiste behandeling gehad en dus gebruik ik vanaf vandaag de kuur en de zalf. Haar reactie was leuk. Ze wist direct dat we met de pelgrimstocht bezig zijn en vroeg waar we nu waren. Die vraag had ik niet verwacht, zodat ik even na moest denken: o ja Tonnerre. Tot zover deze bijlage.
28 mei half 5
Peter: Nou, we zijn weer bijna bij met ons verslag. Over gisteren nog: het was weer warm en ook benauwd vochtig, bijna allemaal asfalt, slechts 2 km halfverharde weg. De bevoorrading onderweg was een probleem. In het eerste dorp zou een winkel en een café zijn, volgens onze wandelgids. Maar helaas, beide waren er niet of niet meer. Een man zei ons dat er in het volgende dorp een soort 'cantine' was bij het kasteel waar we wel iets konden eten. Maar daar aangekomen vonden we wel het kasteel met bijgebouwen, maar alles op slot. We vroegen het aan een man en die weesons de 'cantine' van de plaatselijke school. Het was kwart voor 12 en we roken het eten al. De kok-beheerster daar had echter niets voor ons te eten, enkel voor de schoolkinderen. Dus gingen wij op een muurtje onze laatste stukjes brood en onze ontbijtcakejes eten. Twee dorpen verder zou wel een winkel zijn. Tegen drie uur arriveerden we daar en inderdaad, een kleine supermarkt. Daar hebben we chocola, fris, brood, kaas enz. gekocht en ter plekke opgegeten. Toen, rond half6, arriveereden we in Tonnerre, op de camping. Het was benauwd. Na het eten in een Italiaans restaurant (zie Sigrid's korte mededeling van 27 mei) gingen we vroeg de tent in. 's Nachts regende het af en toe wat, maar het bleef warm en vochtig. Om 6 uur vanochtend pas barstte het onweer los. Sigrid: En het was een flink onweer. Helaas regende het ook tijdens het inpakken en dat resulteerde in een huwelijkscrisis. Maar toen we vervolgens ontbeten in een café (we hadden gister alles al opgegeten) en toen ook vervolgens het weer opklaarde, was alles weer koek en ei. Het kan raar lopen. Vanochtend zo grijs en bewolkt en regen en nu stralende zon. Soms lijkt het weer wel op een huwelijk of is het nou andersom?
