In het EO-programma 'Mijn laatste woorden' maken mensen die gaan sterven een videoboodschap voor hun naasten.
naomé was een vriendin van mij en ze wil de boodschap die ze te vertellen heb aan zo veel mogelijk mensen laten zien, zelf zal ik ook in het beeld verschijnen maar dan moet je maar even je ogen sluiten !!!!!!!!
Rivka Groenier
Jan van Driel (58) en Naomé Verweij (23), beiden kanker in een terminale fase, lieten in de laatste weken van hun leven de televisiecamera's toe. In Mijn laatste woorden maken ze een videoboodschap voor hun naasten, die pas getoond wordt na hun overlijden. Absoluut geen emoshow, belooft de EO.
Het programma telt voorlopig twee afleveringen. Een bewuste keuze. Op termijn volgen losse afleveringen, maar zeker geen lange reeks. "Daar is het gewoon te pittig voor. We zijn niet op zoek naar sensatie," stelt een EO-woordvoerster. Sensatie of niet, dat Mijn laatste woorden er stevig inhakt, is zeker. Vooral omdat de hoofdpersoon uitgebreid aan het woord komt en je een paar maanden later - na de begrafenis - aanschuift bij de naasten die naar de videoboodschap kijken. Confronterend, hoe je het ook wendt of keert.
In de eerste aflevering, vanavond: Jan van Driel, vader van een dochter en twee zonen, opa van een kleinkind en echtgenoot van de vijftigjarige Jannie. Zijn kinderen redden het wel, blikt hij op zijn aankomende sterven vooruit. "Maar ik maak me zorgen over Jannie." Weken later zien we Jannie met haar kinderen voor de televisie zitten, daar verschijnt Jan. "Lieve Jans, het is zo ver." Jannie barst vanzelfsprekend in huilen uit.
In de tweede aflevering, volgende week, de laatste weken van Naomé Verweij. Vanwege haar prille leeftijd is dit portret nog aangrijpender. Zwaar vermagerd, kaal door de chemo, maar nog steeds beeldschoon, legt ze haar ziel en zaligheid in haar brief. Haar vader Rob, als zijn inmiddels overleden dochter in beeld verschijnt: "Ik ben benieuwd wat ze voor ons in petto heeft." Naomé weet postuum de lachers op haar hand te krijgen.
Op de programmamakers maakte de jonge vrouw diepe indruk. Eindredacteur Eveline van der Linden: "Ze was heel erg op zoek naar de waarheid en het goede in het leven. Ze schreef een boodschap aan haar ouders, zus en vrienden, maar had ook een boodschap voor de kijkers. Die neerkwam op - vrij vertaald - niet zeuren, haal eruit wat erin zit."
Van der Linden vertelt dat het programma een enorm lange productietijd vergde. Eerst was daar al de moeizame zoektocht naar mensen die 'snel' zouden sterven. Die stonden niet bepaald in de rij. En dan was de EO ook nog op zoek naar de 'juiste' kandidaten. Het mocht namelijk absoluut geen wraakoefening worden. "We zochten mensen die goed in hun relaties zitten. Integere mensen." Vervolgens doemde het volgende, pijnlijke probleem op: het sterven zelf. Van der Linden: "Het kan weken duren, het kan maanden duren, het gaat zoals het gaat."
In de huidige tijd waarin schema's alles bepalen bij de omroep, best lastig, erkent ze. "Want je bent toch aan het wachten op de dood. Maar dat wij zeiden 'schiet eens op ga eens dood', daar was geen sprake van. Het hele programma is erop gericht dat zij het tempo bepalen." Daarin gaan de makers ver. De nabestaande mogen namelijk ook zelf aangeven wanneer ze de boodschap willen zien, wat in het geval van Naomé zes maanden duurde.
De veelgehoorde kritiek dat de EO kijkers wil lokken met een sensatieprogramma, stoort Van der Linden. "Het is een bijzonder programma, integer en geen emoshow. Doodgaan is normaal een eenzame bezigheid. Het profijt van de mensen die eraan meedoen is gigantisch. Je wordt in de gelegenheid gesteld dingen te zeggen die je anders misschien niet zou zeggen. Ook nabestaanden zijn er blij mee, omdat ze dingen horen die belangrijk voor ze zijn." De kijker zal het ook zo ervaren, weet ze zeker.
Dat er al voor de eerste uitzending een nominatie binnen was voor de Europese televisieprijs De Gouden Roos (Rose d'Or), sterkt haar in die overtuiging. "Dat is een prestigieuze onderscheiding." Van der Linden denkt dat het vinden van stervenden voor volgende afleveringen geen probleem zal zijn. "Het is net als bij programma's over huwelijksproblemen, mensen roepen dat ze nooit hun problemen op tv zouden laten zien, tot ze het een paar keer hebben gezien en dan beseffen: dat wil ik ook."
Mijn laatste woorden,
Nederland 2, 20.25 uur.
naomé was een vriendin van mij en ze wil de boodschap die ze te vertellen heb aan zo veel mogelijk mensen laten zien, zelf zal ik ook in het beeld verschijnen maar dan moet je maar even je ogen sluiten !!!!!!!!
Rivka Groenier
Jan van Driel (58) en Naomé Verweij (23), beiden kanker in een terminale fase, lieten in de laatste weken van hun leven de televisiecamera's toe. In Mijn laatste woorden maken ze een videoboodschap voor hun naasten, die pas getoond wordt na hun overlijden. Absoluut geen emoshow, belooft de EO.
Het programma telt voorlopig twee afleveringen. Een bewuste keuze. Op termijn volgen losse afleveringen, maar zeker geen lange reeks. "Daar is het gewoon te pittig voor. We zijn niet op zoek naar sensatie," stelt een EO-woordvoerster. Sensatie of niet, dat Mijn laatste woorden er stevig inhakt, is zeker. Vooral omdat de hoofdpersoon uitgebreid aan het woord komt en je een paar maanden later - na de begrafenis - aanschuift bij de naasten die naar de videoboodschap kijken. Confronterend, hoe je het ook wendt of keert.
In de eerste aflevering, vanavond: Jan van Driel, vader van een dochter en twee zonen, opa van een kleinkind en echtgenoot van de vijftigjarige Jannie. Zijn kinderen redden het wel, blikt hij op zijn aankomende sterven vooruit. "Maar ik maak me zorgen over Jannie." Weken later zien we Jannie met haar kinderen voor de televisie zitten, daar verschijnt Jan. "Lieve Jans, het is zo ver." Jannie barst vanzelfsprekend in huilen uit.
In de tweede aflevering, volgende week, de laatste weken van Naomé Verweij. Vanwege haar prille leeftijd is dit portret nog aangrijpender. Zwaar vermagerd, kaal door de chemo, maar nog steeds beeldschoon, legt ze haar ziel en zaligheid in haar brief. Haar vader Rob, als zijn inmiddels overleden dochter in beeld verschijnt: "Ik ben benieuwd wat ze voor ons in petto heeft." Naomé weet postuum de lachers op haar hand te krijgen.
Op de programmamakers maakte de jonge vrouw diepe indruk. Eindredacteur Eveline van der Linden: "Ze was heel erg op zoek naar de waarheid en het goede in het leven. Ze schreef een boodschap aan haar ouders, zus en vrienden, maar had ook een boodschap voor de kijkers. Die neerkwam op - vrij vertaald - niet zeuren, haal eruit wat erin zit."
Van der Linden vertelt dat het programma een enorm lange productietijd vergde. Eerst was daar al de moeizame zoektocht naar mensen die 'snel' zouden sterven. Die stonden niet bepaald in de rij. En dan was de EO ook nog op zoek naar de 'juiste' kandidaten. Het mocht namelijk absoluut geen wraakoefening worden. "We zochten mensen die goed in hun relaties zitten. Integere mensen." Vervolgens doemde het volgende, pijnlijke probleem op: het sterven zelf. Van der Linden: "Het kan weken duren, het kan maanden duren, het gaat zoals het gaat."
In de huidige tijd waarin schema's alles bepalen bij de omroep, best lastig, erkent ze. "Want je bent toch aan het wachten op de dood. Maar dat wij zeiden 'schiet eens op ga eens dood', daar was geen sprake van. Het hele programma is erop gericht dat zij het tempo bepalen." Daarin gaan de makers ver. De nabestaande mogen namelijk ook zelf aangeven wanneer ze de boodschap willen zien, wat in het geval van Naomé zes maanden duurde.
De veelgehoorde kritiek dat de EO kijkers wil lokken met een sensatieprogramma, stoort Van der Linden. "Het is een bijzonder programma, integer en geen emoshow. Doodgaan is normaal een eenzame bezigheid. Het profijt van de mensen die eraan meedoen is gigantisch. Je wordt in de gelegenheid gesteld dingen te zeggen die je anders misschien niet zou zeggen. Ook nabestaanden zijn er blij mee, omdat ze dingen horen die belangrijk voor ze zijn." De kijker zal het ook zo ervaren, weet ze zeker.
Dat er al voor de eerste uitzending een nominatie binnen was voor de Europese televisieprijs De Gouden Roos (Rose d'Or), sterkt haar in die overtuiging. "Dat is een prestigieuze onderscheiding." Van der Linden denkt dat het vinden van stervenden voor volgende afleveringen geen probleem zal zijn. "Het is net als bij programma's over huwelijksproblemen, mensen roepen dat ze nooit hun problemen op tv zouden laten zien, tot ze het een paar keer hebben gezien en dan beseffen: dat wil ik ook."
Mijn laatste woorden,
Nederland 2, 20.25 uur.
