Ik mag met recht zeggen dat ik ten alle tijden probeer een open vizier te houden bij het ontmoeten van nieuwe mensen. Het gaat tenslotte om de persoon en niet om de vooroordelen waar het persoon door omringt is. Toch maken sommige mensen het mij verdomde moeilijk om die vooroordelen te negeren.
Zo leerde ik laatst een meisje kennen. Hoogblond (uit een potje) en flink gezet. Maar dat deert niet, uiterlijk is tenslotte niet alles (in haar geval was dat zeker niet zo). Na een korte bestudering van haar verdere uiterlijk, moest ik concluderen dat wij niet dezelfde smaak delen. Nep designer kleding, zoals een veel te kort truitje waardoor haar enthousiasme voor voedsel erg duidelijk rond de navel, onder haar truitje door, naar frisse lucht hapte. Veel gouden sieraden (waaronder een gouden ketting met haar naam, wat logisch leek, ze zag er niet uit of ze überhaupt haar eigen naam kon onthouden) en een gouden neusknopje. Ik vond het allemaal even lelijk, maar ik zette door! Open vizier!
Toen we eenmaal in gesprek raakte, merkte ik dat maatschappelijke problematiek al snel een discussie over wietteelt werd, mijn verhaal over mijn auto al snel ging over het autobedrijf van haar vader, oom, broer en neef en haar aanbod voor een drankje resulteerde in een glazuur verwijderende Breezer. Terwijl ik de puberjongens van mij afsloeg, omdat Breezer schijnbaar inherent staat aan oraal plezier voor de puisterige minderjarige man, babbelde ik vrolijk met haar verder. Mijn geschil met Nuon kwam ter sprake, maar dat zou wel even door haar twee neven worden opgelost. Ook mijn rekeningen zouden sterk dalen vertelde ze me, want betalen voor stroom hoeft dezer dagen niet meer. Zelfs mijn uitgave voor de belastingdienst zag ik binnen een half uurtje dalen naar een vriendelijke 3%. Het was dus een vruchtbare avond!
Zo rond het einde van de avond zette ze een adres op een briefje voor mij (ze was kapster vertelde ze me en hoogblond zou mij geweldig staan…). Toen begreep ik dat de wet leerplicht niet voor iedereen toepasbaar is. Hadden ze dit meisje namelijk gedwongen om op haar zesde gewoon school te blijven volgen had dat slechts geresulteerd in vele overspannen leraren, wat het lerarentekort natuurlijk ook geen goed doet.
Toen ik uiteindelijk vroeg of ze met haar Turkse vriend ging samenwonen in een huis of caravan, vroeg ze me verbaast hoe ik wist dat ze uit het kamp kwam…
Zo leerde ik laatst een meisje kennen. Hoogblond (uit een potje) en flink gezet. Maar dat deert niet, uiterlijk is tenslotte niet alles (in haar geval was dat zeker niet zo). Na een korte bestudering van haar verdere uiterlijk, moest ik concluderen dat wij niet dezelfde smaak delen. Nep designer kleding, zoals een veel te kort truitje waardoor haar enthousiasme voor voedsel erg duidelijk rond de navel, onder haar truitje door, naar frisse lucht hapte. Veel gouden sieraden (waaronder een gouden ketting met haar naam, wat logisch leek, ze zag er niet uit of ze überhaupt haar eigen naam kon onthouden) en een gouden neusknopje. Ik vond het allemaal even lelijk, maar ik zette door! Open vizier!
Toen we eenmaal in gesprek raakte, merkte ik dat maatschappelijke problematiek al snel een discussie over wietteelt werd, mijn verhaal over mijn auto al snel ging over het autobedrijf van haar vader, oom, broer en neef en haar aanbod voor een drankje resulteerde in een glazuur verwijderende Breezer. Terwijl ik de puberjongens van mij afsloeg, omdat Breezer schijnbaar inherent staat aan oraal plezier voor de puisterige minderjarige man, babbelde ik vrolijk met haar verder. Mijn geschil met Nuon kwam ter sprake, maar dat zou wel even door haar twee neven worden opgelost. Ook mijn rekeningen zouden sterk dalen vertelde ze me, want betalen voor stroom hoeft dezer dagen niet meer. Zelfs mijn uitgave voor de belastingdienst zag ik binnen een half uurtje dalen naar een vriendelijke 3%. Het was dus een vruchtbare avond!
Zo rond het einde van de avond zette ze een adres op een briefje voor mij (ze was kapster vertelde ze me en hoogblond zou mij geweldig staan…). Toen begreep ik dat de wet leerplicht niet voor iedereen toepasbaar is. Hadden ze dit meisje namelijk gedwongen om op haar zesde gewoon school te blijven volgen had dat slechts geresulteerd in vele overspannen leraren, wat het lerarentekort natuurlijk ook geen goed doet.
Toen ik uiteindelijk vroeg of ze met haar Turkse vriend ging samenwonen in een huis of caravan, vroeg ze me verbaast hoe ik wist dat ze uit het kamp kwam…
