afgelopen zaterdag was een nieuw dieptepunt bij Christian Naujoks. hij stond van 12.15-01.00 uur op een zaterdag avond, natuurlijk een gewaagde zet van mij, immers
dan willen de meesten al dansen. maar ja, voor 12u is er nog niemand en dan heeft het dus geen zin. zijn optreden was fantastisch: hij speelde prachtig piano, liep naar de mic om te zingen, zette af en toe een bizarre soundscape op en was heel erg amusant en charmant. een soort over the top gay Rietveld versie van Jamie Lidell. maar een paar hoogblonde Duitse toeristes, inmiddels aardig dronken, moesten zo nodig vooraan staan en erdoor heen kakelen. toen ik vroeg of ze wat zachter wilde zijn omdat ik het concert wilde horen, zeiden ze 'this is not a concert. a concert is when everybody goes wooohooo!'. juist ja. even later begon het weer, en na meerdere keren vragen, heb ik toch wel dringen gevraagd of ze achterin wilde gaan praten. toen zeiden ze 'who the fuck are you?'. tsja, dan heb je aan mij de verkeerde, dus ik werd pissig en heb ze eruit gezet. hier is je geld terug en tot ziens!! blijkt het een of ander Duits Idols sterretje te zijn ofzo....
iemand suggesties hoe dit op te lossen?
Doet me denken aan Hans dulfer laatst in cafe alto
voor de niet amsterdammers Alto is een heel gezellig knus "live jazz "cafe nabij het leidseplein
het is normaal om in Alto tijdens het spelen van de bands op normaal praat niveau te kletsen.
op een gegeven moment pakte hans Dulfer de mic en kondigde hij aan met de band een heel diep & gevoelig soul achtig jazz stuk te gaan spelen.
het stuk duurde 7/8 minuten en hij verzocht heel vriendelijk doch dringend of alle mensen alstublieft voor dit stuk stil konden zijn. uit respect naar de composer maar ook omdat het stuk anders niet optimaal tot z'n recht zou komen.
hij waarschuwde toen al zichtbaar geirriteerd (alsof hij al wist wat er zou gaan gebeuren) dat als men niet stil zou zijn daar een onaangename sanctie op zou staan.
eenmaal aan het spelen ging het 5 minuten goed, totdat er een aantal mensen vooran toch niet nog even die 3 extra minuten konden opbrengen hun bek te houden. hans dulfer ( nog geirriteerder) speelde het stuk af, pakte toen de mic en werd zwaar pissig. "wacht maar"
hij wenkte iets naar de drummer, waarop de band zo ongelofelijk SNOEIHARD begon te jammen ( maar dan ook echt agressief hard) dat het publiek vooraan zo ongeveer een hartaanval bezorgde, en met dikke pijn in de trommelvliezen gedwongen werd om naar chterin het cafe te vluchten......
respect voor hans
