Het afkicken van de groeihormoonbooster en recreatieve drug GHB heeft steeds vaker een dodelijke afloop. Dat schrijven Amerikaanse psychiaters in een artikel over twee bodybuilders. Beide mannen waren verslaafd aan GHB - en mogen van geluk spreken dat ze nog leven.
Buisje
In de eerste meldingen van GHB-verslaving uit de late jaren negentig is er sprake van milde bijverschijnselen. De laatste jaren melden artsen echter steeds vaker dat gebruikers die van de GHB af willen ernstige gezondheidsproblemen krijgen. In alle gevallen gaat het om mensen die om het uur of om de anderhalf uur een dosis GHB nodig hebben.
GHB en zijn precursoren. Op de markt zijn ook kalium- en natriumgebonden varianten van GHB. Daarbij is de OH-groep vervangen door respectievelijk een KO en NaO-groep.
De onderzoekers denken dat dat komt omdat de meeste GHB op de markt geen GHB meer bevat, maar GHB-precursoren als GBL of gamma-butyrolacton en BD of butanediol. De makers van de preparaten houden er wel rekening mee dat ze de dosering van de actieve stoffen met enkele factoren moeten verhogen, maar vergeten dat die precursoren zich anders in het lichaam gedragen.
Het lichaam neemt GBL bijvoorbeeld beter op dan GHB, terwijl de stof ook langer actief blijft. Aan BD kleeft daarentegen het risico dat het lichaam de stof metaboliseert met dezelfde enzymen als het gebruikt bij de afbraak van alcohol. Omdat alcohol het effect van GHB teniet doet, drinken GHB-gebruikers alcohol om uit de GHB-roes te raken. Die truc werkt averechts als ze geen GHB maar BD hebben gebruikt.
Of de twee bodybuilders in hun artikel ook GHB-precursoren hebben gebruikt weten de onderzoekers niet. GHB en zijn precursoren zijn binnen enkele uren uit het bloed verdwenen en zijn al snel dus niet meer aan te tonen. Bloedonderzoek maakte de onderzoekers daarom niet veel wijzer.
R
R was een bodybuilder 'in ruste' van 39-jaar oud. Hij werkte in een supplementenzaak en kon via zijn werk aan GHB komen. Eerst gebruikte hij GHB voor zijn sport, later als drug. Behalve GHB gebruikte R anabolen, alcohol, coke en opiaten. De opiaten kreeg hij omdat hij last had van zijn rug, maar daarbij nam hij soms meer dan hij nodig had om alleen de pijn te bestrijden.
R was verslaafd aan de GHB. Hij had al een paar maanden elke negentig minuten een buisje nodig, anders ging hij beven. Voordat hij binnenkwam op de psychiatrische afdeling had hij volgens zijn vrouw al een week niet meer normaal geslapen. Hij was zich steeds vreemder gaan gedragen. Toen hij in het winkelcentrum een passerend echtpaar zonder enige reden had aangevallen, brachten agenten hem in het ziekenhuis.
R was psychotisch, en zag en hoorde dingen die er niet waren. Hij was agressief en werd al snel weer van de psychiatrische afdeling afgevoerd, in een dwangbuis gestopt en aangesloten op apparatuur die zijn lichaamsfuncties controleerde.
Eerst gaven de artsen hem wat het meest voor de hand lag: antipsychotica als haloperidol en fluphenazine. En toen ging het mis.
De ex-bodybuilder reageerde extreem op de middelen. Soms krijgen psychotici die anti-psychotica krijgen dystonie: een verkramping van de spieren. Dat gebeurde bij de man ook, maar dan in extreme mate. Hij kreeg er zelfs koorts van. De artsen staakten het gebruik, maar de toestand normaliseerde niet. De concentratie fosfocreatinekinase liep zo hoog op dat de artsen vreesden voor rhabdomyolyse: het uiteenvallen van de spieren. De man was niet meer aanspreekbaar.
De artsen sloten de ex-bodybuilder aan op een infuus en diende hem forse hoeveelheden van slaapmiddelen als fenobarbital en lorazepam toe. Dat hielp. Op termijn. Eerst kreeg de man nog een longontsteking en ging zijn hart onregelmatig slaan.
Achttien dagen nadat hij in het ziekenhuis was terechtgekomen kon R weer naar huis. Hij kreeg een partij lorazepam mee. R kon zich van de achttien laatste dagen helemaal niks meer herinneren, laat staan waarom hij moest afkicken. Dat hij in de problemen was gekomen, zei hij, had helemaal niets met GHB te maken. De artsen zijn bang dat hij gewoon weer GHB gaat gebruiken omdat R niet kan geloven wat voor problemen de drug hem heeft bezorgd.
D
Het geval van D lijkt sprekend op dat van R. D was een wedstrijdbodybuilder en werd door zijn vriendin naar het ziekenhuis gebracht omdat hij paranoïde werd en allerlei gaten in zijn geheugen kreeg. Behalve GHB - waarvan hij elke twee uur een dosis van 2.5 tot 12.5 gram nodig had - gebruikte de bodybuilder nog meer middelen, waaronder coke, alcohol, het heroïne-achtige oxycontin en het rustgevende xanax.
Ook D kreeg anti-psychotica, en ook D reageerde daarop met extreme dystonie. Het liep zelfs zo uit de hand dat hij aan de beademingsapparatuur moest. De artsen gaven hem via een infuus de zenuwverlammer norcuron om de spierverstijving te bestrijden. Ondertussen steeg de spiegel van het enzym fosfocreatinekinase tot astronomische hoogten.
Ook D kreeg longontsteking, en ook hij kreeg last van zijn hart. Een ader die het hart van bloed voorzag was verstopt geraakt..
Ook D kwam uiteindelijk op de been doordat de artsen intraveneus grote hoeveelheden van slaapmiddelen als lorazepam, clonazepam en fenobarbital in zijn lichaam te pompten. Na zeventien dagen was D weer normaal en kon hij naar huis. Van de laatste twee weken kon hij zich niets meer herinneren.
Saillant detail: de behandeling kostte zestigduizend dollar, de salarissen van de artsen niet meegerekend. Een heel bedrag voor de wedstrijdbodybuilder - die niet verzekerd was. De onderzoekers hopen dat hun pogingen niet voor niets zijn geweest. Omdat de bodybuilder zich niet meer kan herinneren wat er allemaal is gebeurd, bestaat ook in zijn geval de kans dat hij gewoon weer opnieuw GHB gaat gebruiken.
Conclusie
De onderzoekers denken dat artsen gevallen van GHB-verslaving beter niet met anti-psychotica kunnen bestrijden. Die werken averechts. Wat wel werkt is een combinatie van zenuwverlammende en kalmerende middelen. En dwangbuizen. Natuurlijk.
Verder moeten artsen onder ogen zien dat het afkicken van GHB zo ingrijpend is dat patiënten de intensive care in moeten. Psychiatrische afdelingen hebben niet de uitrusting om die patiënten op te vangen.
Sommige ergonauten zien GHB als een alternatief voor anabole steroïden of als een aanvulling op een steroïdenkuur. GHB is een natuurlijk middel, eerder een supplement dan een medicijn, denken ze. Fout.
GHB?
GHB of Gamma Hydroxy Boterzuur komt van nature in het lichaam voor. Onderzoekers hebben de stof aangetroffen in de nieren, de hersenen, het spierweefsel en het ‘bruine vetweefsel’. GHB's functie is nog onbekend. Het kan gaan om een precursor van de neurotransmitter GABA. Misschien is GHB zelf wel een neurotransmitter.
GHB is sinds de jaren 80 op de markt als recreatieve drug. Het effect ligt tussen alcohol en XTC in. Je raakt aangeschoten, kunt niet helder meer denken en je vindt tegelijkertijd alles en iedereen erg aardig. Het ontremt. Daarom kun je het gebruiken als sex-booster - als je de bijwerkingen voor lief wilt nemen, tenminste: je raakt wel opgewonden van GHB, maar je kunt soms niet meer tot een orgasme komen.
GHB veroorzaakt ook misselijkheid, duizeligheid en benauwdheid. Deze verschijnselen zijn altijd zo ernstig, dat autorijden of het bedienen van machines tijdens het gebruik van GHB onmogelijk is.
GHB heet ook wel vloeibare xtc, soms ook gewoon x. Het wordt zowel in pil- als in vloeibare vorm verkocht. Meestal is de kwaliteit van GHB redelijk tot goed - maar is de dosering erg slordig. Je kunt dus tabletten kopen waar bijna niks in zit, of tabletten waarmee je kunt overdoseren zonder dat je er erg in hebt.
Tijdens die overdosering gaan mensen 'pino'. Meestal gebeurt dat aan het einde van een lange nacht, vaak in combinatie met bijvoorbeeld XTC en een aerobe lichaamsbeweging op de maat van doorgaans electronisch gegenereerd ritmisch geluid. Vaak kun je die 'GHB-slachtoffers' na tien minuten weer wekken. Soms ook niet, en heb je een probleem.
Daardoor is GHB medio jaren 90 officieel verboden.Voor die tijd was het gewoon in smartshops te verkrijgen. Toch leveren bedrijven nog steeds kant-en-klare GHB,of precursoren zoals Liquid Blue.
GHB is verslavend. GHB-verslaafden ontwikkelen de behoefte om steeds vaker op de dag een dosis te nemen.
GHB werkt via GABA
Italiaanse onderzoekers gaven GHB aan muizen,samen met verschillende anti-GHB-middelen. Muizen die zowel GHB als NCS-382 kregen, een middel dat de receptor voor GHB blokkeert, kwamen makkelijk onder de invloed van GHB. Muizen die middelen kregen die ook de receptor voor GABA blokkeerden, kwamen echter niet onder de invloed van GHB.GHB zelf doet dus niet zoveel. GHB zet om in GABA. GABA veroorzaakt de effecten.
Amerikaanse onderzoekers ontdekten verder dat bij bezoekers van homoclubs GHB drug nummer vier was. XTC, ketamine en metamfetamine waren populairder, maar GHB was weer geliefder dan Viagra en poppers.Het gebruik van metamfetamine,Viagra en poppers hing samen met gevaarlijke sex. Het gebruik van GHB niet.
Minder doden door GHB
Amerikaanse toxicologen ontdekten dat een aantal'GHB-doden'waarschijnlijk in werkelijkheid zijn gestorven aan andere middelen. Als pathologen een verkeerd conserveermiddel gebruiken om het bloed van drugsdoden te conserveren, meten ze te hoge GHB-waarden in dat bloed. Een deel van de reputatie van GHB als 'levensgevaarlijke drug' is dus onterecht.
Buisje
In de eerste meldingen van GHB-verslaving uit de late jaren negentig is er sprake van milde bijverschijnselen. De laatste jaren melden artsen echter steeds vaker dat gebruikers die van de GHB af willen ernstige gezondheidsproblemen krijgen. In alle gevallen gaat het om mensen die om het uur of om de anderhalf uur een dosis GHB nodig hebben.
GHB en zijn precursoren. Op de markt zijn ook kalium- en natriumgebonden varianten van GHB. Daarbij is de OH-groep vervangen door respectievelijk een KO en NaO-groep.
De onderzoekers denken dat dat komt omdat de meeste GHB op de markt geen GHB meer bevat, maar GHB-precursoren als GBL of gamma-butyrolacton en BD of butanediol. De makers van de preparaten houden er wel rekening mee dat ze de dosering van de actieve stoffen met enkele factoren moeten verhogen, maar vergeten dat die precursoren zich anders in het lichaam gedragen.
Het lichaam neemt GBL bijvoorbeeld beter op dan GHB, terwijl de stof ook langer actief blijft. Aan BD kleeft daarentegen het risico dat het lichaam de stof metaboliseert met dezelfde enzymen als het gebruikt bij de afbraak van alcohol. Omdat alcohol het effect van GHB teniet doet, drinken GHB-gebruikers alcohol om uit de GHB-roes te raken. Die truc werkt averechts als ze geen GHB maar BD hebben gebruikt.
Of de twee bodybuilders in hun artikel ook GHB-precursoren hebben gebruikt weten de onderzoekers niet. GHB en zijn precursoren zijn binnen enkele uren uit het bloed verdwenen en zijn al snel dus niet meer aan te tonen. Bloedonderzoek maakte de onderzoekers daarom niet veel wijzer.
R
R was een bodybuilder 'in ruste' van 39-jaar oud. Hij werkte in een supplementenzaak en kon via zijn werk aan GHB komen. Eerst gebruikte hij GHB voor zijn sport, later als drug. Behalve GHB gebruikte R anabolen, alcohol, coke en opiaten. De opiaten kreeg hij omdat hij last had van zijn rug, maar daarbij nam hij soms meer dan hij nodig had om alleen de pijn te bestrijden.
R was verslaafd aan de GHB. Hij had al een paar maanden elke negentig minuten een buisje nodig, anders ging hij beven. Voordat hij binnenkwam op de psychiatrische afdeling had hij volgens zijn vrouw al een week niet meer normaal geslapen. Hij was zich steeds vreemder gaan gedragen. Toen hij in het winkelcentrum een passerend echtpaar zonder enige reden had aangevallen, brachten agenten hem in het ziekenhuis.
R was psychotisch, en zag en hoorde dingen die er niet waren. Hij was agressief en werd al snel weer van de psychiatrische afdeling afgevoerd, in een dwangbuis gestopt en aangesloten op apparatuur die zijn lichaamsfuncties controleerde.
Eerst gaven de artsen hem wat het meest voor de hand lag: antipsychotica als haloperidol en fluphenazine. En toen ging het mis.
De ex-bodybuilder reageerde extreem op de middelen. Soms krijgen psychotici die anti-psychotica krijgen dystonie: een verkramping van de spieren. Dat gebeurde bij de man ook, maar dan in extreme mate. Hij kreeg er zelfs koorts van. De artsen staakten het gebruik, maar de toestand normaliseerde niet. De concentratie fosfocreatinekinase liep zo hoog op dat de artsen vreesden voor rhabdomyolyse: het uiteenvallen van de spieren. De man was niet meer aanspreekbaar.
De artsen sloten de ex-bodybuilder aan op een infuus en diende hem forse hoeveelheden van slaapmiddelen als fenobarbital en lorazepam toe. Dat hielp. Op termijn. Eerst kreeg de man nog een longontsteking en ging zijn hart onregelmatig slaan.
Achttien dagen nadat hij in het ziekenhuis was terechtgekomen kon R weer naar huis. Hij kreeg een partij lorazepam mee. R kon zich van de achttien laatste dagen helemaal niks meer herinneren, laat staan waarom hij moest afkicken. Dat hij in de problemen was gekomen, zei hij, had helemaal niets met GHB te maken. De artsen zijn bang dat hij gewoon weer GHB gaat gebruiken omdat R niet kan geloven wat voor problemen de drug hem heeft bezorgd.
D
Het geval van D lijkt sprekend op dat van R. D was een wedstrijdbodybuilder en werd door zijn vriendin naar het ziekenhuis gebracht omdat hij paranoïde werd en allerlei gaten in zijn geheugen kreeg. Behalve GHB - waarvan hij elke twee uur een dosis van 2.5 tot 12.5 gram nodig had - gebruikte de bodybuilder nog meer middelen, waaronder coke, alcohol, het heroïne-achtige oxycontin en het rustgevende xanax.
Ook D kreeg anti-psychotica, en ook D reageerde daarop met extreme dystonie. Het liep zelfs zo uit de hand dat hij aan de beademingsapparatuur moest. De artsen gaven hem via een infuus de zenuwverlammer norcuron om de spierverstijving te bestrijden. Ondertussen steeg de spiegel van het enzym fosfocreatinekinase tot astronomische hoogten.
Ook D kreeg longontsteking, en ook hij kreeg last van zijn hart. Een ader die het hart van bloed voorzag was verstopt geraakt..
Ook D kwam uiteindelijk op de been doordat de artsen intraveneus grote hoeveelheden van slaapmiddelen als lorazepam, clonazepam en fenobarbital in zijn lichaam te pompten. Na zeventien dagen was D weer normaal en kon hij naar huis. Van de laatste twee weken kon hij zich niets meer herinneren.
Saillant detail: de behandeling kostte zestigduizend dollar, de salarissen van de artsen niet meegerekend. Een heel bedrag voor de wedstrijdbodybuilder - die niet verzekerd was. De onderzoekers hopen dat hun pogingen niet voor niets zijn geweest. Omdat de bodybuilder zich niet meer kan herinneren wat er allemaal is gebeurd, bestaat ook in zijn geval de kans dat hij gewoon weer opnieuw GHB gaat gebruiken.
Conclusie
De onderzoekers denken dat artsen gevallen van GHB-verslaving beter niet met anti-psychotica kunnen bestrijden. Die werken averechts. Wat wel werkt is een combinatie van zenuwverlammende en kalmerende middelen. En dwangbuizen. Natuurlijk.
Verder moeten artsen onder ogen zien dat het afkicken van GHB zo ingrijpend is dat patiënten de intensive care in moeten. Psychiatrische afdelingen hebben niet de uitrusting om die patiënten op te vangen.
Sommige ergonauten zien GHB als een alternatief voor anabole steroïden of als een aanvulling op een steroïdenkuur. GHB is een natuurlijk middel, eerder een supplement dan een medicijn, denken ze. Fout.
GHB?
GHB of Gamma Hydroxy Boterzuur komt van nature in het lichaam voor. Onderzoekers hebben de stof aangetroffen in de nieren, de hersenen, het spierweefsel en het ‘bruine vetweefsel’. GHB's functie is nog onbekend. Het kan gaan om een precursor van de neurotransmitter GABA. Misschien is GHB zelf wel een neurotransmitter.
GHB is sinds de jaren 80 op de markt als recreatieve drug. Het effect ligt tussen alcohol en XTC in. Je raakt aangeschoten, kunt niet helder meer denken en je vindt tegelijkertijd alles en iedereen erg aardig. Het ontremt. Daarom kun je het gebruiken als sex-booster - als je de bijwerkingen voor lief wilt nemen, tenminste: je raakt wel opgewonden van GHB, maar je kunt soms niet meer tot een orgasme komen.
GHB veroorzaakt ook misselijkheid, duizeligheid en benauwdheid. Deze verschijnselen zijn altijd zo ernstig, dat autorijden of het bedienen van machines tijdens het gebruik van GHB onmogelijk is.
GHB heet ook wel vloeibare xtc, soms ook gewoon x. Het wordt zowel in pil- als in vloeibare vorm verkocht. Meestal is de kwaliteit van GHB redelijk tot goed - maar is de dosering erg slordig. Je kunt dus tabletten kopen waar bijna niks in zit, of tabletten waarmee je kunt overdoseren zonder dat je er erg in hebt.
Tijdens die overdosering gaan mensen 'pino'. Meestal gebeurt dat aan het einde van een lange nacht, vaak in combinatie met bijvoorbeeld XTC en een aerobe lichaamsbeweging op de maat van doorgaans electronisch gegenereerd ritmisch geluid. Vaak kun je die 'GHB-slachtoffers' na tien minuten weer wekken. Soms ook niet, en heb je een probleem.
Daardoor is GHB medio jaren 90 officieel verboden.Voor die tijd was het gewoon in smartshops te verkrijgen. Toch leveren bedrijven nog steeds kant-en-klare GHB,of precursoren zoals Liquid Blue.
GHB is verslavend. GHB-verslaafden ontwikkelen de behoefte om steeds vaker op de dag een dosis te nemen.
GHB werkt via GABA
Italiaanse onderzoekers gaven GHB aan muizen,samen met verschillende anti-GHB-middelen. Muizen die zowel GHB als NCS-382 kregen, een middel dat de receptor voor GHB blokkeert, kwamen makkelijk onder de invloed van GHB. Muizen die middelen kregen die ook de receptor voor GABA blokkeerden, kwamen echter niet onder de invloed van GHB.GHB zelf doet dus niet zoveel. GHB zet om in GABA. GABA veroorzaakt de effecten.
Amerikaanse onderzoekers ontdekten verder dat bij bezoekers van homoclubs GHB drug nummer vier was. XTC, ketamine en metamfetamine waren populairder, maar GHB was weer geliefder dan Viagra en poppers.Het gebruik van metamfetamine,Viagra en poppers hing samen met gevaarlijke sex. Het gebruik van GHB niet.
Minder doden door GHB
Amerikaanse toxicologen ontdekten dat een aantal'GHB-doden'waarschijnlijk in werkelijkheid zijn gestorven aan andere middelen. Als pathologen een verkeerd conserveermiddel gebruiken om het bloed van drugsdoden te conserveren, meten ze te hoge GHB-waarden in dat bloed. Een deel van de reputatie van GHB als 'levensgevaarlijke drug' is dus onterecht.
