Snaar-theorie?

Qrazy hoe kom je aan die haai...

De navolgende omschrijving van het begrip determinisme is afkomstig van de Fransman Pierre-Simon Laplace:

Een intelligent wezen dat op een zeker moment alle krachten zou kennen die in de natuur werken en de toestanden van alle elementen waaruit deze is opgebouwd en dat bovendien groot genoeg zou zijn om al deze gegevens te kunnen analyseren, zou in een enkele formule de beweging van de grootste lichamen in het heelal en die van het kleinste atoom kunnen beschrijven: niets zou voor hem onzeker zijn en de toekomst zowel als het verleden zouden hem bekend zijn. De menselijke geest, die de sterrenkunde zo volmaakt heeft leren beschrijven, vormt een flauwe afspiegeling van zo'n intelligentie.

Dit "intelligent wezen", dat meer van een "universele supercomputer" heeft dan van een "levend" wezen, wordt in de filosofie Laplace's demon genoemd.

Toch valt er op quatum gebied nog veel te ontdekken volgens mij en is er ook nog niet zoveel onderzoek naar gedaan als bijvoorbeeld zwaartekracht of electromagnetisme wat dan nog relatief makkelijk te onderzoeken is

De kwantummechanica is een theorie uit de natuurkunde die de wetten onderzoekt die het gedrag van de materie en het universum op zeer kleine afstandsschalen bepalen.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Kwantummechanica

didactiek.

De snarentheorie en de daarvan afgeleide M-theorie zijn hypothesen die proberen de 4 fundamentele natuurkrachten in de natuurkunde te weten de elektromagnetische kracht, de sterke en zwakke kernkracht en de zwaartekracht met één universele omvattende basistheorie te verklaren.

Achtergrond

Er bestaan momenteel drie vormen van mechanica: De klassieke of Newtoniaanse mechanica werkt goed in alledaagse situaties, de kwantummechanica is geschikt wanneer de afstanden erg klein worden, terwijl de relativiteitstheorie de natuur op grote afstanden, onder sterke gravitatie en bij hoge snelheden beschrijft.

Meestal hebben kwantummechanica, Newtoniaanse mechanica en relativiteitstheorie hun eigen toepassingsgebied, door het verschil in grootteschaal waar ze van toepassing zijn. In sommige toepassingen heeft echter meer dan één theorie invloed, bijvoorbeeld de gravitatie op kleine schaal bij zwarte gaten en in de eerste tijd na de oerknal. Er is nog steeds geen omvattende theorie voor gevallen waar zowel relativistische als kwantummechanische effecten een rol spelen. Er zijn vier verschillende krachten: de elektromagnetische kracht, de sterke en zwakke kernkracht en de zwaartekracht. Reeds lang probeert men deze krachten te verklaren met één universele theorie. Voor de eerste drie krachten lukte dat, maar niet met de zwaartekracht. Men veronderstelt een deeltje, het graviton, dat verantwoordelijk is voor de zwaartekracht (de vierde elementaire kracht), maar dat deeltje is nog niet aangetoond.

In de snarentheorie zijn niet puntdeeltjes, maar snaren, dat wil zeggen tweedimensionale objecten, de wezenlijke elementen. We zien de snaren niet als zodanig, omdat ze zijn samengetrokken tot formaten kleiner dan wij kunnen waarnemen, tussen de Plancklengte (10-35 meter) en de met de huidige techniek kleinst meetbare afstand 10-15 meter. De verschillende mogelijke trillingen van deze snaren vormen wat wij waarnemen als krachten en deeltjes. Zoals een snaar van een viool verschillende tonen kan voortbrengen door de lengte van de snaar te veranderen, kan een snaar verschillende basisdeeltjes vormen, zoals quarks of elektronen.

Extra dimensies

De wiskundige voorstelling van de snarentheorie maakt een meerdimensionale ruimte nodig. In onze huidige wereld kennen we drie tastbare dimensies. Deze dimensies staan loodrecht op elkaar. In de moderne natuurkunde, in het bijzonder in de relativiteitstheorie, beschouwt men de tijd als de vierde dimensie.

De snarentheorie gaat er van uit dat op zeer kleine schaal de ruimte niet vier-, maar tien-, of zelfs elfdimensionaal is. De zes 'extra' dimensies zijn 'opgerold', en daardoor niet waarneembaar. Omdat we ze ook met onze deeltjesversnellers nog niet gevonden hebben, moeten ze kleiner zijn dan het formaat dat overeenkomt met de energie van deze versnellers, ongeveer 10-15 meter.

Open en gesloten snaren

In de kwantummechanica kan een theorie van open snaren geformuleerd worden, welke massaloze deeltjes veronderstelt. Massaloze deeltjes kenden we reeds in het standaardmodel van de kwantummechanica. De formulering van de theorie van de open snaren in de kwantummechanica bevat dus een van de basisdelen van het standaardmodel.

De theorie van gesloten snaren in de kwantummechanica veronderstelt eveneens vele massaloze deeltjes. Een van deze is een massaloos deeltje met spin 2. Dit komt overeen met het deeltje dat nodig is om de algemene relativiteitstheorie te beschrijven.

Een mogelijkheid is dat alle snaren, muv die van de gravitons, open zijn, en de uiteinden zitten 'vastgeplakt' aan een dimensie. Zwaartekracht-deeltjes zijn gesloten, waardoor ze niet langer aan een dimensie vastzitten. Ze kunnen dus onze dimensies verlaten, wat zou verklaren waarom de zwaartekracht zoals wij deze waarnemen relatief erg zwak is t.o.v. de andere drie krachten.

Supersnaren en M-theorie

Er zijn verschillende snarentheorieën, waarvan er vijf werken met supersnaren. Deze vijf supersnarentheorieën zijn met elkaar verwant, alsof ze de werkelijkheid vanuit een verschillend standpunt belichten. Men is momenteel bezig een theorie te ontwerpen die een samenvattende formulering is van deze vijf snarentheorieën: dit noemt men de M-theorie. M kan staat voor membraan, magie, mysterie, matrix of misschien zelfs moeder: M-theorie als moeder van alle theorieën

Geschiedenis

In 1921 ontwikkelden Theodor Kaluza en Oskar Klein onafhankelijk van elkaar het idee dat elektromagnetisme in een verenigde krachtentheorie afgeleid kan worden van zwaartekracht als er vier in plaats van drie ruimtelijke dimensies zijn, en deze vierde opgerold is in een kleine cirkel.

De officiële geboorte van de snarentheorie gaat terug tot 1970, toen drie theoretici op het gebied van elementaire deeltjes zich realiseerden dat tweeledige theorieën die in 1968 ontwikkeld zijn, ook de kwantummechanica van trillende snaren beschrijven. Na een jaar of vijf werd deze theorie vergeten, omdat de quarks meer konden verklaren.

De snaartheorie maakte rond 1974 een rentree, toen men zich realiseerde dat deeltjes met spin 2 massa 0 moeten hebben, hetgeen overeenkomt met wat we van het graviton verwachten. Hiermee had de snaartheorie zich gepositioneerd als een "theorie voor alles", dat wil zeggen een verenigde theorie voor de vier elementaire krachten.

Standpunt van de wetenschap

Sommige natuurkundigen geloven dat de snaartheorie in de niet zo verre toekomst tot een universele theorie zou kunnen leiden, andere natuurkundigen verzetten zich ertegen. Nobelprijswinnaar Sheldon Glashow heeft haar met middeleeuwse theologie vergeleken, meer op geloof en gedachtespinnerij gebaseerd dan op waarnemingen en proefnemingen, en een andere Nobelprijswinnaar, wijlen Richard Feynman, deed ze botweg af als 'onzin'.

Op de website van de Universiteit van Amsterdam stond een soort persbericht n.a.v. de Spinozapremie, gewonnen door Robbert Dijkgraaf:

"Snaartheorie is de extreemste vorm van theoretische fysica en de belangrijkste kandidaat voor een kwantummechanische beschrijving van de zwaartekracht. Dat is nodig omdat de huidige theorieën, in het bijzonder de relativiteitstheorie, onvolledig zijn. Snaartheorie werkt niet met elektronen of quarks maar met een soort mini-elastiekjes die op allerlei wijzen kunnen trillen. Alle verschillende elementaire deeltjes om ons heen zouden dan ontstaan als de trillingen van een enkele snaar, zoals de boventonen van een vioolsnaar. Op deze wijze is het mogelijk ook de zwaartekracht volgens de wetten van de kwantummechanica te beschrijven. Met dat uitgangspunt kan snaartheorie bijvoorbeeld extreem zware én erg kleine objecten beschrijven, zoals zwarte gaten en het heelal vlak na de oerknal."

(...)

Een theorie die zowel de algemene relativiteitstheorie als de kwantummechanica omvat is tot nog toe niet gevonden, zodat er geen sprake is van 'de' wetten van de mechanica. Ook als deze ooit gevonden worden, zullen ze in de praktijk niet eenvoudig hanteerbaar zijn. Het hangt dan ook volledig van de situatie af vanuit welk oogpunt een mechanisch vraagstuk opgelost kan worden. In grote lijnen is de klassieke mechanica van toepassing op 'alledaagse' situaties, de speciale relativiteitstheorie bij hoge snelheden (meer dan 10% van de lichtsnelheid), de algemene relativiteitstheorie bij sterke zwaartekrachtsvelden (zoals in zwarte gaten of in de kosmologie) en de kwantummechanica op atomaire en kleinere schaal.

Superstrings

For the last 20 years of his life, Albert Einstein was something of an oddity in the physics community, like a beloved eccentric uncle whose favorite subject of conversation draws embarrassed looks around the table. While quantum theory, the theory of the infinitesimally small, was being tested with accuracy never attained before, he refused to accept that it was the ultimate theory. For the last years of his life, he worked on a way to reconcile his own theory of gravitation and the quantum description of the world. He didn't succeed and died without seeing his dearest dream realized.

More than 40 years later, Einstein is almost vindicated: The long lasting problem of incompatibility between general relativity and quantum mechanics seems to be on its way to a resolution. The solution may be difficult to grasp. If the handful of physicists involved in what are called "superstring theories" (or string, for short) are correct, we live in a world weirder than you can probably imagine.

It's a world of 10 dimensions, with some curled up at a microscopic level and some "big" dimensions that we perceive as "real." A world where the distinction between space and time is spurious (as taught by general relativity). A world where, in fact, the very notion of space and time is bound to disappear. In the words of Brian Greene, a professor at Columbia University and author of a book on the subject,"if string theory is correct, the fabric of our universe has properties that would have dazzled even Einstein."

In string theory, there are no elementary particles (like electrons or quarks), but pieces of vibrating strings. Each vibration mode corresponds to a different particle and determines its charge and its mass. In the current understanding of the theory, those strings are not "made of" anything: they are the fundamental constituent of matter. The consequences of replacing point-like particles by vibrating microscopic strings are enormous. The only consistent framework to describe those strings implies a 10- or even conceivably an 11-dimension world in which 6 or 7 dimensions are curled up. Those extra dimensions are the ones which determine the properties of the world we live in. The larger dimensions are what we perceive as the ordinary space and time.



Above is a closed string mode that is characteristic of a spin-2 massless graviton (the particle that mediates the force of gravity). This is one of the most attractive features of string theory. It naturally and inevitably includes gravity as one of the fundamental interactions. Image courtesy of John Pierre

In superstring theory's 10-dimensional spacetime, we still observe only a 4-dimensional spacetime. Somehow we need to link the two if superstrings are to describe our universe. To do this we curl up the extra 6 dimensions into a small compact space. If the size of the compact space is of order the string scale (10-33 cm) we wouldn't be able to detect the presence of these extra dimensions directly - they're just too small. The end result is that we get back to our familiar (3+1)-dimensional world, but there is a tiny "ball" of 6-dimensional space associated with every point in our 4-dimensional universe. This is shown in an extremely schematic way in the illustration to the right.



As a "unified" theory, string theory attempts to explain all four forces observed in nature. And indeed, one of the solutions of the string equations is a force that looks like gravity. It is a testimony to the power and the beauty of string theory that physicists would rather give up the very notion of space and time-- and admit a 10-dimension world--than question the path on which the quest for a unified theory has led them.

String theory could successfully account for gravity and predict super-symmetric particles. But until a couple of years ago it had little connection with puzzles in physics. There were no results or concrete predictions to show off. It could have been nothing more than a beautiful mathematical construction.

Things changed in 1996. Andrew Strominger, then at the Institute for Theoretical Physics in Santa Barbara, and Cumrun Vafa from Harvard University, used string theory to "construct" a certain type of black hole, much the same way one can "construct" a hydrogen atom by jotting down the equations, derived from quantum mechanics, that describe an electron bound to a proton.

Strominger and Vafa confirmed a result derived by Jacob Bekenstein and Stephen Hawking back in the late 1970's. Bekenstein and Hawking found that the amount of disorder (or "entropy") in a special kind of black hole was very large. This was a surprising result, since no one could understand (and nor did the computations give any insight) how an object as simple as a black hole (which can be characterized simply by its mass and its spin) could have such a large amount of disorder within it.

As a result of building this special black hole using string theory, Strominger and Vafa were able to obtain the correct value for the disorder predicted by Bekenstein and Hawking. This result electrified the physics community! For the first time, a result derived with "classical physics" could be obtained from string theory. Even though the black holes for which the result was derived have very little in common with the black holes which are believed to sit in the middle of galaxies, this new computation illustrated the connection between strings and gravity. In addition, the computation provides insight into the physical reasons for the answer.

No one knows yet if string theory is the ultimate theory--the theory of everything, if there is such thing. But the theory's incredible elegance and potential make it a strong front-runner to further explain the inner workings of the universe well into the next century. In the words of Edward Witten, a pioneer and one of its leaders: "String theory is a part of twenty-first century physics that fell by chance into the twentieth century."

October 22, 2003

MIT physics professors Walter Lewin, Edward H. Farhi and Alan Guth are featured in NOVA's "The Elegant Universe," a three-hour miniseries to be broadcast on WGBH on Tuesday, Oct. 28 from 8-10 p.m. and Tuesday, Nov. 4 from 8-9 p.m.

Lewin will appear several times in the first hour of the series in a "virtual room" created especially for the show.

The series is hosted by Brian Greene, string theorist and author of the bestselling book, "The Elegant Universe." He is a professor of physics and mathematics at Columbia University.

NOVA uses extensive computer animation to explain string theory, which may be the long-sought "theory of everything" that eluded Einstein.

Also known as superstring theory, the idea is that the fundamental ingredients of nature are inconceivably tiny strings of energy, whose different modes of vibration underlie everything that happens in the universe. The theory attempts to unite the laws of the large (general relativity) with the laws of the small (quantum mechanics).

According to NOVA, if string theory proves correct, "the universe we see obscures a reality that is far more rich and subtle than anyone ever imagined--a universe with numerous hidden dimensions, a universe in which the fabric of space can tear, a universe that may be but one of many parallel universes ceaselessly popping in and out of existence throughout eternity."

The first hour of the show, "The Elegant Universe: Einstein's Dream," introduces string theory and shows how modern physics is composed of two incompatible theories: general relativity and quantum mechanics. The conflict between the two has stymied scientists. Einstein, who discovered general relativity, dreamed of finding a single theory that would embrace all of nature's laws.

The show's second hour, "The Elegant Universe: String's the Thing," opens with a whimsical scene in a movie theater in which the history of the universe is run backwards to the Big Bang, the moment at which general relativity and quantum mechanics both come into play. Greene describes the serendipitous steps that led from a forgotten 200-year-old mathematical formula to the first glimmerings of strings--quivering strands of energy whose different vibrations give rise to quarks, electrons, photons and all other elementary particles.

Program three, "The Elegant Universe: Welcome to the 11th Dimension," shows how in 1995 Edward Witten of the Institute for Advanced Study, aided by others, revolutionized string theory by successfully uniting the five different versions into a single theory that is cryptically named "M-theory," a development that required a total of eight additional dimensions beyond the three familiar ones.

For more information, see http://www.pbs.org/wgbh/nova/elegant

A version of this article appeared in the October 22, 2003 issue of MIT Tech Talk (Volume 48, Number 7).

Maar Stephen Hawking, NASA, het MIT, Harvard, de universiteit van Cambridge, het Max Planck instituut, het CERN en Wikipedia staan aan mijn kant.

ik weet dat je een voorstander bent van een technocratie 909, maar we leven nog steeds in een democratie. dus de meerderheid heeft vooralsnog gelijk.

Wie heeft het internet uitgevonden??

De Britse natuurkundige Tim Berners-Lee (48 ) wordt algemeen beschouwd als de uitvinder van internet. Deze week ontving hij het eerste exemplaar van de Millennium Technology Prize, waaraan een geldbedrag van 1 miljoen euro is verbonden. De prijs is een initiatief van een aantal Finse organisaties en instellingen en zal tweejaarlijks worden uitgereikt.

Berners-Lee stond aan de basis van wat nu het wereldwijde web is. Hij bedacht in 1989 een computercode, vergelijkbaar met een systeem van aanklikbare snelkoppelingen (hyperlinks), waarmee wetenschappers hun bevindingen op eenvoudige wijze met elkaar konden delen. Het is voor de Brit de tweede prijs, want in december vorig jaar werd hij werd ook al tot ridder geslagen.


In eerste instantie ontwikkelde Berners-Lee het systeem voor intern gebruik bij zijn toenmalige werkgever, het CERN in Genève. Zijn vinding was in 1993 de aanleiding voor de introductie van het bladerprogramma of browser NCSA Mosaic in 1993.

De geschiedenis van het Internet begint op 4 oktober 1957 met de lancering van Spoetnik I door de USSR. Dit mag op het eerste zicht een feit zijn dat niets te maken heeft met het internet zoals we dit actueel kennen. Toch is de Spoetnik de aanzet geweest tot een initiatief dat is uitgegroeid tot het wereldwijde Internet.

Met de lancering van Spoetnik I werd het voor de Verenigde Staten van Amerika plots duidelijk dat zij niet zo almachtig en onkwetsbaar waren als ze in de periode die na de tweede wereldoorlog kwam wel dachten. Als onmiddellijk reactie op de lancering werd binnen het Amerikaans ministerie van defensie het Advanced Research Projects Agency (ARPA) opgericht. ARPA moest instaan voor het ontwikkelen van technologie die de Amerikaanse defensie in staat zou stellen om niet verast te worden door de technologisch geavanceerde vijand.

Een van de projecten waar de ARPA denkgroep aan werkte was het ontwikkelen van een veilige manier om te communiceren met de vele universitaire instellingen die voor ARPA aan het werk waren. Het systeem zou gaan bestaan uit een computernetwerk. Dit computernetwerk moest zowel stabiel als onafluisterbaar zijn. Om aan deze beide eisen te voldoen werd er gekozen om de gegevens op te splitsen in kleine pakketjes en deze pakketten via verschillende routes naar de eindbestemming te sturen. Op de eindbestemming kunnen de verschillende pakketten dan terug worden samengesteld tot het origineel bericht. Dit concept maakt het systeem onafluisterbaar en onafhankelijk van onderbrekingen in het netwerk.

In oktober 1969 was het ARPANET een feit. Het netwerk bestond uit twee hostcomputers en verbond UCLA met Stanford. Vanaf december van hetzelfde jaar bestaat er op het ARPANET ,met de toevoeging van Santa Barbara en Utah, vier hosts. Twee jaar later, eind 1971, waren 23 host met het ARPANET verbonden.

In 1972 wordt de Internetworking Working Group (IWG) opgericht en wordt het ARPANET opengesteld voor niet universiteiten en overheidsinstellingen.

In 1974 wordt door ARPA en Stanford een standaard protocol uitgewerkt om verschillende netwerken via het ARPANET te laten communiceren, het transmission control protocol/internet protocol (TCP/IP). TCP/IP werd vanaf de start opgevat als een open standaard die alle vormen van communicatie tussen alle soorten netwerken moest mogelijk maken. TCP/IP kan worden gezien als DE grote stap voorwaarts naar het internet zoals het nu bestaat.

In de periode tussen 1974 en 1984 ontstaan er verschillende computernetwerken (Telenet, MFEnet, SPAN, Usenet, Bitnet, CSNet, Eunet, EARN...) die een voor een ook aan ARPANET worden gekoppeld.

In 1982 stapt ARPANET finaal over op TCP/IP voor het gegevenstransport over het netwerk. Hiermee is het eigenlijke internet geboren. De wereld beschikt nu immers over een open netwerk van netwerken gebaseerd op TCP/IP.

In 1984 bestaat het internet reeds uit 1000 verschillende hosts. Ook beginnen de eerste problemen het hoofd op te steken. Het internet wordt immers groter en drukker, omwille van het populaire e-mail, dan ooit was voorzien bij het ontwerpen van de onderliggende protocollen.

Tot 1984 kreeg elke host op het internet een unieke naam toegewezen en bestond er een lijst met daarom de namen van alle hosts op het Internet. Om het hoofd te kunnen bieden aan de steeds groeiende hoeveelheid hosts werd van dit systeem afgestapt en ging men over op het gebruik van het Domain Name System (DNS).

In Amerika wordt NFSNet in gebruik genomen. NFSNet functioneert als hogesnelheidsbackbone voor het internet in Amerika. Via NFSNet verdwijnt zo een extra barriere in te verder groei van het Internet, nl. de beperkte bandbreedte. Het aantal hosts is in 1986 opgelopen tot 5000.

25 april 1986 eerste internet verbinding met Nederland.

Het internet bestaat in 1987 uit 28.000 hosts. Aangezien NFSNet niet toegangelijk was voor commerciele doeleinden werd UUNet opgericht, de eerste commerciele internet firma.

Het internet omvat meer dan 100.000 hosts

Het internet omvat meer dan 300.000 hosts en de originele backbone van het Internet, ARPANET houdt op te bestaan.

NFSNet wordt beschikbaar gemaakt voor commerciele doeleinden.

Het gemak om webpaginas te maken en naar bestaande linken veroorzaakt een exponentionele groei. De eerste zoekmachines verschijnen. Lycos werd in 1993 ontwikkeld als onderzoeksproject op een universiteit. Eind 1993 had Lycos 800,000 webbladzijdes geindexeerd.

Momenteel, op 19 januari 2005, heeft de Google zoekmachine meer dan 8.058.044.651 webpagina's geindexeerd, terwijl dat in het begin van 2004 nog 4 miljard was.

De geschiedenis van het Internet

Het Internet is ontstaan in de 60er jaren als een project van het Ministerie van Defensie van de Verenigde Staten. De bedoeling was een gedecentraliseerd netwerk te creëeren dat nog steeds zou werken als bepaalde delen plat zouden liggen. Dus in plaats van lineair geschakelde computers waarbij het hele netwerk ontregeld is als één schakel ontbreekt, werden de computers als in een web met elkaar verbonden:

Dit project werd ARPANET (Advanced Research Projects Agency Network) genoemd. De Advanced Research Projects Agency van het Pentagon werdin 1969 opgericht om een veilig en betrouwbaar communicatie netwerk voor het defensie apparaat te ontwikkelen.

Om het netwerk wereldwijd te kunnen gebruiken, was een nieuw standaard protocol benodigd. Zo werd de IP (Internet Protocol) technologie ontwikkeld waarin bepaald wordt hoe electronische boodschappen ingepakt, geadresseerd en verstuurd worden via dat nieuwe netwerk.
Dit standaard protocol werd in 1977 ontwikkeld en werd TCP/IP (Transmission Control Protocol/Internet Protocol) genoemd. TCP/IP maakt het mogelijk om verschillende branches van andere complexe netwerken direct aan het ARPANET te verbinden. Dit nieuwe geheel van netwerken werd al gauw het Internet genoemd.

Wetenschappers en onderzoekers in andere branches gingen al redelijk vlot gebruik maken van dit netwerk. Evenals de National Science Foundation (NSF) van de Verenigde Staten, die zelf een soortgelijk netwerk had ontwikkeld dat NSFNET heette. Dit netwerk nam de TCP/IP technologie over van ARPANET en zo ontstond een groot internationaal netwerk.

In de 70er jaren werd het netwerk verfijnd door hoge snelheids computers op strategische plaatsen neer te zetten en met elkaar te verbinden waardoor de snelheid van het dataverkeer groeide.

In 1985 begon de NSF een programma om het Internet in de gehele VS aan te bieden. De NSF creëerde een backbone onder de naam NSFNET, die ter beschikking werd gesteld aan alle educatieve instellingen, overheids instellingen en aan organisaties die bezig waren met internationaal onderzoeken.
Het ARPANET werd in 1989 gesloten vanwege gebrek aan fondsen en aan support vanuit het leger.

In de 90er jaren maakte het Internet een explosieve groei mee. Geschat werd dat het aantal op het internet aangesloten computers elk jaar verdubbelde.

Halverwege 1994 verbond het Internet ongeveer twee miljoen computers in meer dan 100 landen en waren er ongeveer 23 miljoen gebruikers.

bron

De missing-link tussen de natuurkunde en quantummechanica.

idd 909 zou mooi wezen als we deze twee theorien eens samen konden voegen, voor de ultimate theorie waar Einstein zo druk mee bezig was maar er liggen wel een paar dikke adders onder 't graslaatste aanpassing 3 maart 2005 23:14