Motor

Heerlen/Sittard - Zijn lust en zijn leven is het al lang niet meer. Daar was de klap van het ongeluk dat Raymond Lowis in een rolstoel deed belanden, te hard voor. Toch rijdt de geboren Heerlenaar sinds vorige maand weer motor. Niet om zichzelf te profileren, maar om te genieten. En om kinderen te helpen.
Hij had het wel verwacht, Raymond Lowis. De aandacht van omstanders. Want eerlijk is eerlijk, hoe vaak kom je een motorrijder in een rolstoel tegen? Op een aangepaste Suzuki Hayabusa? Een grijs racemonster met een speciaal ontworpen zijspan. Zonder zitje. De span is slechts voorzien van een houder en een klem. Om de rolstoel van de eigenaar op vast te zetten.
Opvallend dus. Maar dat er mensen zijn die met een camera klaar staan als hij opstapt? Nee, dat had de geboren Heerlenaar twee maanden geleden niet gedacht.
Begin december legde Helmut Herman van de Duitse firma Stern Gespann de laatste hand aan de aangepaste motor. Op speciaal verzoek van Lowis in elkaar gezet voor een gebruiker in een rolstoel. Met een tip-tronic-schakelsysteem aan het linkerhandvat en een noodrem rechts. Met een beugel op het zadel voor de nodige stabiliteit. Iets dat de bestuurder door zijn handicap mist. En zoals gezegd met een apart zijspan. Waar Lowis zijn rolstoel op kan zetten, nadat hij op het zadel is geklommen. De wielen in een houder en het frame in een klem.
Bijna vijf jaar geleden maakt de in Sittard woonachtige Lowis zijn laatste ritje op een normale motor. Op 2 april 2000 verleent een onoplettende automobilist in Wijlre geen voorrang. Hij schept de dan 24-jarige motorfanaat. Lowis belandt met een dwarslaesie in een rolstoel.
,,Drie maanden na het ongeluk kwam ik uit de revalidatiekliniek. Een maand later was ik weer aan het werk als consultant. Ik pakte mijn leven op, maar dan in een rolstoel.'' Voor een motor was geen plaats meer. Dacht hij. ,,Vroeger profileerde ik me met een motor. Het was een deel van mijn persoonlijkheid. Nu twijfelde ik. Dat had niks met angst te maken, ik was niet bang om weer motor te rijden. Het ging om het gevoel. Voelde het nog wel goed? Wilde ik het nog wel? Ik verzamelde dingen om me heen van voor het ongeluk. Motorrijden paste er niet meer in. Het voelde niet meer als een noodzakelijkheid. Maar mijn ego wilde nog wel. Uiteindelijk heb ik een nieuwe motor gekocht en die laten aanpassen in Zuid-Duitsland. Om de proef op de som te nemen.''
Begin december nam Lowis die proef. Hij zag de motor voor het eerst. ,,Ik wist meteen dat de passie over was. Ik hoef me niet meer te bewijzen met zo'n ding. Vroeger was het alles voor me. Na het ongeluk niet meer. Daar ben ik nu achter. Deze motor is een luxe vervoermiddel om in mijn vrije tijd op te rijden.''
En een vervoermiddel dat geld kan gaan opleveren. ,,Ik wil iets met deze motor gaan doen. Het is wel een bewijs dat je veel kunt bereiken als je het echt wilt en doorzet. Ik heb bijvoorbeeld een afspraak met War Child om plannen te maken. Misschien kan ik geld inzamelen door tochtjes voor kinderen of gehandicapten te verzorgen op de motor. Ik heb er zoveel bekijks mee, dan kan ik daarnet zo goed van profiteren voor een goed doel.''