Masters of Hardcore Chapter – 20 Years of Rebellion

Na het afhaken van Thunderdome en Nightmare (Hoevaak gaat Nightmare nog terugkeren?) zijn er flinke gaten gevallen in het hardcorelandschap. Echter één organisatie heeft hier ten volste van geprofiteerd. Door jaar in jaar uit continuïteit te handhaven is de positie van "Masters of Hardcore" alleen nog maar verstevigd, waardoor ze nu onbetwist de nummer één zijn op het gebied van mainstream hardcore. Het jaarlijkse evenement in de Brabanthallen is al jaren lang een bedevaartsoord voor hardcoreliefhebbers vanuit alle windstreken . En dit jaar was er zeker een reden om het feestje bij te wonen. Masters bestaat namelijk 20 jaar en dat moest natuurlijk uitgebreid gevierd worden. 6 zalen met het beste wat hardcore te bieden heeft. Voor ieder wat wils. Het moge ondertussen bekend zijn dat de cd's vaak wat achter blijven bij de line-ups van de feesten. Dus verwacht niet teveel aan terror, frenchcore, industrial en al helemaal geen early hardcore en raw hardstyle, maar mainstream hardcore van de artiesten die er op dit moment toe doen. Voornamelijk afkomstig van het eigen label, maar ook van labels als Negative Audio, Afterlife Recordings, Neophyte Records, Peacock Records, PRSPCT XTRM, Partyraiser Records, Traxtorm Records en Hardcore Blasters.

CD1
CD1 opent traditiegetrouw met het anthem "Legacy". Ditmaal verzorgd door Bodyshock feat. MC Jeff. Wederom een anthem 'Masters' waardig. Ophitsende teksten, vette synths en een lekker bassline. Een mooie binnenkomer. Zet die subwoofer maar op vol vermogen en vervolg met de bekendste ambassadeur van MOH, Angerfist. "Strange Man in Mask" afkomstig van zijn laatste album "The Deadfaced Dimension". Mocht je dat album nog niet gehoord hebben dan krijg je met "Messing with the wrong Man" en "The Deadfaced Dimension" op cd2 nog 2 tracks als preview. Na Dyprax vinden we verrassend genoeg Art of Fighters terug samen met Predator. "Hellfire" afkomstig van hun laatste "Words of War"-EP, zet de zaal letterlijk in vuur en vlam dankzij z'n strakke beats en snerpende synths. De Italianen hebben zich weer eens overtroffen.Verrassend genoeg vinden we dezelfde plaat van Miss K8 als vorig jaar terug op de compilatie, namelijk "Too many Answers". Gelukkig blijft deze track krachtig en enerverend genoeg om niet als storend ervaren te worden. De volgende platen denderen stuk voor stuk lekker door, maar het neemt niet het gevoel weg dat we dit soort hardcore al meerdere malen gehoord hebben. Op 10 treffen we Triax. Een producer die niet veel van zich laat horen, maar over het algemeen wel een stevige en gevarieerde sound laat horen. Na een aantal releases bij Enzyme volgt dan nu zijn laatste wapenfeit onder de MOH-vlag. "Out of Line" bevat een stoere repetitieve vocal-line en diverse in elkaar overlopende synthlines. Niet de snelste plaat maar wel erg aanstekelijk. Dat geldt ook voor de nieuwe Nitrogenetics "Apex Predator".

Vanaf track 12 gaat het niveau en de intensiteit weer een stuk omhoog. Te beginnen met de ruige bad-ass sound van Bloodcage en gevolgd door de nieuwe Negative A – "The Devils Harvest" van het album "The Legend of the Angry Mind". Ook hier worden weer stoere raps gebruikt in combinatie met strakke percussie, vette kicks en synths die de gemiddelde bouwplaats nog overstemmen. Lowroller opent daarna in eerste instantie met redelijk harmonieuze strings, maar al snel gaat de cirkelzaag weer goed los. Een plaat die heen en weer slingert tussen 2 uitersten. Via de onbekende heren Dope DOD ft Teddy Killerz wiens "Master Xploder" vakkundig door Partyraiser door de remix-molen is gehaald, komen we bij "Angerfist – Messing with the wrong Man". 'T tempo gaat nog een paar tandjes omhoog en de agressiefactor slaat door het rood naar buiten. "We take no Prisoners" van Drokz & Akira gaat hier mooi in verder en zal niet misstaan in een lekker terrorset. De afsluiter van cd1 is voor de rijzende ster genaamd Dr. Peacock en zijn energieke en vrolijke Frenchcore. "Eat this" bevat een te vrolijk jaren 50-melodietje welke natuurlijk finaal naar de klote wordt geholpen door de Dr.

CD 2
Ook op cd2 gaat het lekker los. Te beginnen met "The Deadfaced Dimension" en een heerlijke plaat van Re-Style genaamd "Brainstorm". Beiden zijn aardig up-tempo en vooral "Brainstorm" weet de aandacht goed vast te houden. Een andere plaat die over aandacht niet te klagen zal hebben is de laatste van Noize Suppressor. Een plaat vol obsceniteiten wat voor de één een doorn in 't oog is, terwijl een ander zich erom blauw lacht. Muzikaal gezien staat Noize Suppressor echter wel voor een flinke portie ingeblikte energie die in één keer wordt losgelaten. Ook "Flip uhm op z'n Kantje (Tha Playah Remix)" valt in de categorie 'love it or hate it', al maakt Jim er wel een puike remix van. Tommyknocker heeft recent ook weer een nieuwe EP (Trax0137) uitgebracht, waarvan "Wild" gekozen is voor deze editie van MOH. En zoals we van Tommyknocker gewend zijn volgt na een redelijk standaard opbouw toch altijd wel een lekkere plaat. Ook Wasted Mind doet een duit in het zakje. Zijn meeslepende "Paradise" doet in eerste instantie, dankzij de vocaal, denken aan zijn eerdere hit "Paradox". Na het 'krasse' "Lyra" van Korsakoff gaan de Dirty Basterds volledig los met hun duivelse "Sence of Fear". Ze brengen de naargeestige sfeer goed over, niet alleen met de goed gekozen samples, maar ook dankzij de intrigerende riedeltjes en scherpe synthline.

Het rebelse "Breaking the Rules" neemt hierna even gas terug met z'n langzame bassline, terwijl er even lekker tegen de gevestigde orde wordt geschopt. Na Catscan en Re-Style volgt de volgende kick-ass plaat van Bloodcage. "Martyr" bevat een zwaardere kick en ondanks de simpele synthline weet deze dreigende plaat wel de voetjes wel van de vloer te krijgen. Ook "Critical Beatdown" zal daar absoluut geen moeite mee hebben. De subtiele opening met harmonieuze klanken en langzaam opkomende breakbeats vormen als briesje het begin van een agressieve wervelstorm vol opruiende teksten. En ondanks dat dit alles wordt afgewisseld met viool en lieflijke melodietjes, uiteindelijk ligt je huis toch in puin. Het mag duidelijk zijn dat Wasted Mind weer een volledige EP heeft afgeleverd want ook zijn derde track "Sick of Life" is afkomstig van de "Paradise"–EP. Waarbij deze track wel met kop en schouders boven de andere 2 uitspringt.

Nog 4 platen te gaan te beginnen met "Miss K8 – The Poison". 'T tempo omhoog, zweverige strings, een manische synthline en een bassline die als een bulldozer daar weer doorheen dendert. Ja, een aardig gekke track! In "Destiny" van Destructive Tendencies vs Hardbouncer draait alles om de psycho-speech van Sean Penn uit 'Gangstersquad'. Een geniaal gekozen sample en daaromheen een partij herrie gebouwd, waarbij 't dak er gegarandeerd af gaat. Of zoals sommigen op flock het noemen: 'Pauper-hoog-bpm-core'. Dat gaat nog even door met een wel zeer originele plaat van Dr Peacock, de melodie kan zo in een trance-plaat, maar de kicks blijven lekker vol en snel. Niet de afsluiter, die eer is voor "Mithridate vs Paranoizer – Time 2 Play". Deze dame en heer komen we regelmatig in de diverse terrorzalen tegen. "Time 2 Play" is snel, maar niet dusdanig vol zinloze herrie, dat 't stoort. Sterker nog, de opgepitchte melodie die zo nu en dan de kop opsteekt, zorgt voor een extra energieke laag en euforie.

Bodyshock – The Search of Destruction
Dan volgt nu nog de bonus-disk. Oftewel een full length album van Bodyshock – "The Search of Destruction". Na enkele hardstyle releases onder de pseudoniemen Hyperdrive en Masterflow breekt Steven Verboom, zoals dj Bodyshock door het dagelijks leven gaat, eigenlijk pas in 2013 echt door in de hardcore-scene. En zijn aanwezigheid in die tijd is zeker niet onopgemerkt gebleven. Na 2 releases op Afterlife Recordings tekent hij bij Masters of Hardcore, waar hij ondertussen ook 3 EP's heeft uitgebracht en een vaste waarde is geworden. Sterker nog, Tijdens Dominator 2014 wordt hij na zijn set gevraagd of hij niet het Anthem van 20 Years Rebellion wil produceren. Een enorme eer natuurlijk voor de tot dan toe hard werkende en opkomende dj. Naast het anthem groeit ook het idee om ook een album uit te brengen. Met een aardig lijstje aan tracks afkomstig van zijn voorgaande EP's en nog een aantal nieuw te produceren nummers moet dat haalbaar zijn voordat Masters of Hardcore plaats vindt.

Zie ook: http://www.djmag.nl/comin-features/04292015-1155/talent-steven-verboom

En zie daar, nu ligt "The Search of Destruction" toch maar mooi als 3e cd bij deze editie van MOH.
Natuurlijk begint dit album ook met het Anthem genaamd "Legacy". Echoënde piano, de opruiende teksten van MC Jeff en de welbekende damesstem vormen de opmars naar de qlimax van deze plaat. Zoals gezegd, bevat het album ook een zevental eerder uitgebrachte nummers, waarvan "Bitch!" de eerste is die voorbij komt. Deze track heeft een vette haperende melodielijn waaraan later een meer gevoelige synthline wordt toegevoegd. Naast "Bitch!" zijn ook "The Darkness", "Time Changed", "Revolution", "Search and Destroy", "Ominous" en "Messiah" tracks die al eerder te horen waren op diverse EP's en o.a. Masters of Hardcore 2014 en Dominator 2014. De eerste nieuwe track komen we tegen onder de naam "Communicate". Deze snelle agressieve plaat zal 't zeker goed gaan doen. Wat opvalt is dat Bodyshock ook hier een verrassende sound weet te creëren.

Na het wat melancholische "The Darkness" volgt het up-tempo "Test my Style" met z'n prikkelende melodielijn. Daarnaast is duidelijk dat Bodyshock een voorliefde heeft voor pittige vocalen. Nu was het origineel van "Hold us Back" al een klapper, maar ook de Decipher & Shinra Remix zal menig zaal op z'n grondvesten toen schudden. De heren hebben zich absoluut niet ingehouden. Dat geldt ook voor Steven zelf en zijn track "Search and Destroy". Met een botte slijpschijf raast hij door je speakers. "Messiah" ft Crossfiyah begint daarna een stuk vriendelijker met strijkers en een vertellende voice-over. Helaas beginnen de raps van dezelfde kerel nu dan toch wel een beetje eentonig over te komen. Het 2zijdige "I am Death" brengt dan de benodigde variatie dankzij de 'Voldemort-sample' uit 'Harry Potter'. Tevens bevat deze plaat een mooie opbouw, met kerkklokken en een vibrerende ravy-achtige melodie, naar het energiekere gedeelte van de track. Na "Ominous" volgen dan nog de samenwerkingen met Bloodcage genaamd "Intricate" en "Talk about it" met MC Jeff. "Intricate" ramt er van het begin af aan direct op los. En wanneer dan ook nog eens de psychotische zang en aangrijpende melodielijn volgen, is het feest compleet. Klaar voor de 'knock-out' wacht Bodyshock geduldig zijn kans af, om uiteindelijk in de laatste ronde tijdens "Talk about it" toe te slaan samen met MC Jeff.

Conclusie
Het mag duidelijk zijn dat ook deze editie van Masters weer zeer geslaagd is. Daarbij mag wel opgemerkt worden dat cd2 van een hoger niveau is dan de eerste cd van deze compilatie. En het album van Bodyshock de nodige energie uitstraalt, maar af en toe wel in herhaling valt qua vocalen en de snerpende synthesizers.

Score: 78/100

www.mastersofhardcore.com
www.cloud9music.nl