Cemon Victa - Chains of Life

Afgelopen jaar lag het opzienbarende album " Dispensationalist Theology" van Boris & Uskovic & al voor ons, waarmee hardcore een nieuwe definitie kreeg. Nu komen de heren Ricardo Stap en Ruud Dragtstra wederom met een nieuw album op de proppen. Deze keer onder hun reguliere naam "Cemon Victa". De afgelopen jaren hebben ze ons al meerdere keren verblijd en verrast met diverse Ep's en tracks zoals het snellere "Hardcore Battlefield", het langzamere en duistere "Nature of the Beast", het intrigerende "League of Shadows" en het zwaar distorted "A new Aggression" uitgebracht op labels als "Red Fever Recordings", "Hard Kryptic Records" en "Noisj".

Hun 'roots' liggen echter bij DNA Tracks, waarop in 2005 hun eerste tracks "Industrial Equipment" en "Beyond Limitations" gereleased werden. Vooral "Industrial Equipment" wist met z'n lompe indringende kick en freaky achtergrond geluidjes indruk te maken. In de daarop volgende jaren verschenen meerdere losse tracks, die voornamelijk op verzamel EP's verschenen van labels als Megarave Records, Dutch Gabber Network Records en DNA Tracks. Cemon Victa stond en staat altijd garant voor een flinke portie doordreunende, donkere en naargeestige hardcore. Iets waar je van houdt of waar je het liefst hard voor weg loopt, om al huilend onder een dekentje te gaan zitten duimzuigen tot mammie je komt troosten. Vooral de laatste jaren zien we een enorme vooruitgang van kwaliteit in de producties. Nog steeds hebben de heren een luidruchtige stijl, distorted en rauw, maar toch ook een stuk verfijnder in afwerking en minder monotoon dan de platen uit de beginjaren. Dat schept dus ook gelijk hoge verwachtingen met betrekking tot het nieuwe album "Chains of Life", welke al een tijdje uit is.

Chains Of Life
Ricardo en Ruud open hun album met "Doomed". Een plaat met een zware bassline en een aanstekelijke melodie. Spookachtige kinderliedjes die zo uit "A Nightmare on Elmstreet" geplukt zouden kunnen zijn en een duistere voice-over a la Dr Betruger uit de game "Doom" brengen een onbehaaglijk gevoel. Een sterke opener die goed inwerkt op de zenuwen....blijven of duimzuigen....? Kies nu! De tweede track "Nightfall" is meer 'recht toe recht aan', maar heeft een pakkende break met een vrouwelijke vocaal die doet denken aan de MOH-teasers. Voeg daarbij een dramatische melodie en je hebt een lekkere track, waarmee je hoge ogen kan gooien tijdens de komende indoor editie van MOH.
"Tenebrae" is een samenwerking met Phobos. In het verleden werkte Cemon Victa al een keer eerder samen met deze Kroaat ("Acts of War" op DNA039) en net als toen resulteert ook deze collab in een partij noise eerste klas. "On your Side" begint daarna een stuk speelser. De gedeeltelijke breakbeat wordt samen met een dikke skippyball-bass gebruikt als opbouw naar een punt waarop de neurotisch zeurderige hoofdmelodie zijn intrede kan maken. En die zal zich daarna diep in je kop nestelen. Ook "Golddiggers" bevat een aangrijpende melodielijn. Deze plaat zou net als "Nightfall" flink wat energie vrij kunnen maken op de dansvloeren en daarbuiten. Dat geldt al helemaal voor het opzwepende "Subculture". Deze track is de ideale uitlaatklep voor na een lange dag vol noeste arbeid. Cd in de autoradio, volume voluit en plankgas richting 'waarheen dan ook'.

Op 7 komen we de eerste van 2 remixen tegen. T-junction en Rudeboy hebben "Hardcore Battlefield" zodanig verbouwd, dat deze plaat een stuk rauwer en dreigender is dan het origineel. Het is een andere invalshoek, want de up-lifting hoofdmelodie uit het origineel ontbreekt grotendeels en die bracht zowel energie als euforie met zich mee. Ook bij de tweede remix op het album, de Andy The Core remix van "Just hate to speak", is de l33d-melody weg gelaten. Dat wordt dan wel gecompenseerd door een extra breakbeat, een verhoging van het tempo en het focussen op de freaky&twisted achtergrond geluiden, maar juist met de melodie had hier een flinke winst behaald kunnen worden. Een gemiste kans. Gelukkig volgt op 8 het ruimtelijke en echoënde "Wanted". Al begint de plaat nog vrij rauw...., dat verandert nadat de synthesizers vol worden open getrokken. Ook benieuwd hoe dit zou klinken in een grote kathedraal? Neem de gok en speel dit af in 't Vaticaan. 'T zou niet misstaan. Maar vergeet niet om bij nummer 9 "Demons Exists" het volume terug te brengen en het hazenpad te kiezen.

Samen met The The Vinyl Junk scheppen Ricardo en Ruud een duistere wereld. Heerlijk up-tempo rammen ze hun bassen door je speakers en laten ze geluiden flink doorlopen terwijl de pitch erop gaat. Goed voor je oren en kristal-servies wat spontaan uit elkaar springt. Dat DNA nog steeds een onderdeel uitmaakt van CemVic zien we op 11, waar we wederom een oudgediende van DNA terugvinden, namelijk Darkcontroller. Met "Hellday" trekken de heren alle registers open in de stijl van Negative Audio. Ruw, snel, agressief en flink vervormd. Hierbij blijven zitten is knap. Ook de laatste (op de tracklist genoemde) track gaat vol los. Verdoemd of losgeslagen, welke van die twee termen is van toepassing op Cemon Victa? Naast de meedogenloze reng-deng-deng bassline bevat de plaat een aantal klassieke samples, die samen met de demonische voice-over voor de bijbehorende (anti-?)kerkelijke sfeer zorgen. "Verdoemenis" is natuurlijk, in combinatie met de albumtitel "Chains of Life", gewoon één grote 'F*#k Y^u' naar al die zielige mensen, die het zo nodig vinden om alles en iedereen met hun bekrompen visie en kortzichtige mening te kleineren, veroordelen en te beperken in hun doen en laten. De cd wordt afgeloten met een bonus voor alle fans, die ook in het booklet worden bedankt. Speciaal voor hen hebben de heren op good'ol #13 nog een crossbreed-achtige track toegevoegd. Nog één keer wordt alles uit de drumcomputer geperst wat er in zit. Kletterende snaredrums en percussie, een haperende bassline en knarsende achtergrond synths laten je voor een laatste keer genieten van de sound van Cemon Victa.

Conclusie
Als "Boris & Uskovic" wisten de heren al te imponeren en ook onder hun bekende alter-ego "Cemon Victa" blazen ze alles en iedereen omver. Door zowel rauwe als melodieuze tracks af te wisselen zorgen ze voor een lichte variatie in hun van origine toch donker getinte stijl. Ondanks een overwegend positieve indruk toch ook een kleine kanttekening. Het is zonde dat beide remixen geen echte verbetering zijn van het origineel en er vol uitspringen. Daarnaast horen we gedurende het verloop duidelijk de voorkeur van één bepaalde synthesizer-sound terug, wat toch wel zorgt dat veel tracks op elkaar lijken. In vergelijking met hun eerdere werk is dit album zeker een kleine mijlpaal te noemen in hun 10-jarig bestaan als producers. Als de heren zich zo blijven ontwikkelen als de laatste anderhalf jaar en blijven experimenteren met geluiden en ritmes, kunnen we nog veel lol beleven aan hun fratsen. Wij verwachten dan ook binnen 2 jaar een vervolg.

Score: 76/100

www.cemonvicta.nl
www.facebook.com/cemonvictamusic
cemonvictamusic.bandcamp.com